Η αστυνομία στην αρχαία Ελλάδα

Αστυνομική Αρχή στη αρχαία εποχή των Αθηνών

Η προέλευση του όρου "ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ" των σύγχρονων κρατών έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ελληνική λέξη "ΠΟΛΙΤΕΙΑ", η οποία σήμαινε το σύνολο των Αρχών και η δύναμη ή η εξουσία του προϊσταμένου ( άρχοντα ) να μεριμνά για τη τήρηση των θεσπισθέντων και να καθιστά αυτά απαραβίαστα.
Ο όρος "ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ" προέρχεται από την σύνθεση των όρων "Άστυ" και "Νόμος", παρελήφθη από τους Ρωμαίους ως "P O L I T I A" με την ίδια έννοια, δηλαδή την έννοια την οποία είχε καθορίσει ο Αριστοτέλης (καλή τάξη-διοίκηση της πόλεως- προστασία της ζωής, της τιμής και της περιουσίας των πολιτών), με την έννοια την οποία είχε καθορίσει ο Πλάτωνας (κατά Νόμο ρύθμιση της ζωής της πόλεως), ο Ισοκράτης (η ψυχή της πόλεως - το σύμβολο ευφυΐας, αυτή που σκέπτεται τα πάντα και ρυθμίζει κάθε κακό και αντιμετωπίζει πάσα επισυμβαίνουσα συμφορά), αλλά και άλλοι αρχαίοι σοφοί.
Από τη Ρώμη ο όρος "POLITIA", ο οποίος αναφερόταν τόσο στο σύνολο των κρατικών Αρχών αλλά και στην Αστυνομία ειδικότερα, μεταπήδησε στη Γαλλία ως " POLICE" από τη Γαλλία στην Αγγλία με την ίδια ορολογία και από εκεί στη Γερμανία ως "POLIZEI" και στην Ιταλία ως "POLIZIA".
Ο διεθνής όρος της "Αστυνομίας" με την Ελληνική έννοια ισχύος της "ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ" είναι μια απόδειξη του ρόλου τον οποίο διαδραμάτισε η Ελλάδα από την αρχαιότητα στη Παγκοσμιότητα των Εθνών .
Ο όρος "Πολιτεία" παρατηρούμε ότι μέχρι τον ΙΔ΄ αιώνα σήμαινε την γενική έννοια της Κρατικής εξουσίας. Από τον ΙΔ΄ αιώνα έως τον ΙΗ΄, ο όρος προσδιορίζει πλέον συγκεκριμένα έργα της "Αστυνομίας" αφού καθορίζονται τα νομικά πλαίσια αστυνομικών αρμοδιοτήτων ή έργων που καλύπτουν τη πρόοδο των πόλεων.
Τέλος η αστυνομία σαν θεσμός συνδέεται με την εμφάνιση «της πόλεως» του «άστεως». Το άστυ είναι το πρώτο συνθετικό στοιχείο της έννοιας αστυνομίας. Παράλληλα έχουμε και την εμφάνιση του Δικαίου «του Νόμου», δηλαδή του δεύτερου συνθετικού στοιχείου της ίδιας έννοιας . Έτσι βλέπουμε ότι η πόλη και το Δίκαιο συμπορεύονται στην κοινωνική εξέλιξη.
Ο όρος λοιπόν αστυνομία προήλθε από τη σύνθεση δύο φαινομένων, ενός πραγματικού (άστυ - πόλη) και ενός πνευματικού (Δικαίου – Νόμος).

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
Η Ιστορία της Ελληνικής Αστυνομίας αρχίζει ουσιαστικά από τον 5ο αιώνα π.Χ, κατά τον οποίο ιστορικές έρευνες αποδεικνύουν την ύπαρξη διακεκριμένων αστυνομικών Αρχών, την περίοδο αυτή στη πόλη των Αθηνών.
Νωρίτερα και μέχρι τον 7ο π.Χ. αιώνα δεν υπήρχαν ιδιαίτερες αστυνομικές Αρχές στην Αθήνα, αφού η άσκηση αστυνομικών δικαιωμάτων υπαγόταν στο βασιλιά.
Άγνωστη παραμένει η Αστυνομική Αρχή στη μυθική εποχή των Αθηνών, τη περίοδο δηλαδή που περιλαμβάνει την ιστορία της Αττικής από τους αρχαιότατους βασιλείς μέχρι του Θησέα (1.300 π.Χ.).
Από τον 5ο π.χ αιώνα, όταν τέθηκαν οι βάσεις του μεγαλείου και της ακμής των Αθηνών, καθιερώθηκαν και αστυνομικές Αρχές, που είχαν σαν αποστολή ανάλογη με αυτή των σύγχρονων Αστυνομικών Αρχών. Κύριο μέλημα αυτής της πρώτης αρχαίας Αστυνομίας ήταν η ευκοσμία, η υγιεινή και η καθαριότητα, η προστασία των ηθών, η αγορανομική επιτήρηση, η επιτήρηση των οικοδομών, η επιτήρηση των ξένων, η πρόληψη των δημοσίων δυστυχημάτων και πολλά άλλα αντικείμενα τα οποία σήμερα αποτελούν συνήθεις και καθημερινές ενασχολήσεις μιας σύγχρονης και εύρυθμης αστυνομίας.
Είναι εξακριβωμένο ιστορικά ότι οι ποικιλόμορφες αυτές αστυνομικές ασχολίες δεν ήταν στη μέριμνα μιας και μόνης Αστυνομικής Αρχής αλλά ήταν λεπτομερώς κατανεμημένες σε διαφόρους αρχές της Πολιτείας. Η εποπτεία όλων τούτων των αρχών, ως προς την αστυνομική εξουσία, ανήκε στο ανώτατο Αθηναϊκό δικαστήριο, τον Άρειο Πάγο.
Άρχοντες που εκτελούσαν αστυνομικά καθήκοντα στη πολιτεία των Αθηναίων ήσαν οι "Αστυνόμοι", για την αστυνόμευση των οδών , οι "Aγορανόμοι", οι "Σιτώνες ή Σιτοφύλακες ", οι "Μετρονόμοι" και οι "Επιμελιτές Εμπορίου" για την αστυνόμευση της αγοράς και του εμπορίου. Άλλοι άρχοντες που εκτελούσαν Αστυνομικά καθήκοντα ήταν οι "Γυναικονόμοι", οι "Τειχοποιοί", οι "Επιμελητές των υδάτων (κρουνών)", οι "Φύλακες λιμένων", οι "Ένδεκα", οι "Στρατηγοί", και ιδίως ο "Πολέμαρχος", οι "Πρυτάνεις", και οι "Περίπολοι".
Από τους ανωτέρω ειδικότερα οι "Αστυνόμοι" είχαν την επίβλεψη των οδών και της καθαριότητας της πόλης, τη συντήρηση των κτηματικών ορίων, για να προλαμβάνονται οι διαφορές , την επιμέλεια του ιερού Ναού της Πανδήμου Αφροδίτης και καθήκοντα Αστυνομίας Ηθών.
Οι "Αγορανόμοι" ασκούσαν ειδική επίβλεψη στις τιμές και στη καθαριότητα των τροφίμων , οι "Σιτοφύλακες" ασκούσαν εποπτεία στο εμπόριο σιτηρών ειδικά, οι δε "Επιμελητές Εμπορίου" ασκούσαν εποπτεία στη διακομιδή και επάρκεια των βιοτικών αγαθών .
Οι "Γυναικονόμοι" κατά τον Πλούταρχο ασκούσαν αστυνόμευση επί των ηθών, "εζημίουν τους ακοσμούντας".
Οι "Τειχοποιοί", επόπτευαν το μεγαλύτερο έργο της Ελληνικής Αρχαιότητας. Ήταν δέκα και εξελέγχονταν ένας από κάθε φυλή. Επιμελούνταν την συντήρηση και επισκευή του μέρους των τειχών που είχαν ανατεθεί σε κάθε φυλή.
Οι "Επιμελητές Υδάτων" (κρουνών) ,επιμελούνταν την διανομή του νερού και τη καθαριότητα των πηγών, οι δε "φύλακες λιμένων", ασκούσαν εποπτεία στα πλωτά μέσα και στην κίνηση στα λιμάνια.
Οι "Ένδεκα" επιμελούνταν κυρίως την εκτέλεση των καταδιωκτικών αποφάσεων σε θάνατο. Οι "Στρατηγοί" ασκούσαν εξουσία στους Στρατευμένους πολίτες, ενώ επικεφαλής των Αστυνομικών Εξουσιών ήταν ο "Πολέμαρχος" ο οποίος είχε και την επίβλεψη των ξένων.
Οι "Πρυτάνεις" ασκούσαν αστυνόμευση στη βουλή και την Εκκλησία του Δήμου, οι δε "Περίπολοι" ήταν υποχρεωτικά στρατευμένοι νέοι από 18-20 ετών, οι οποίοι αναλάμβαναν να φυλάνε τη πόλη και τα φρούρια της Αττικής.
Να σημειωθεί ότι πολλές μεγάλες προσωπικότητες της Αρχαίας Αθήνας διαχειρίσθηκαν αστυνομικέ αρχές όπως ο νικητής της Σαλαμίνας Θεμιστοκλής ο οποίος διετέλεσε "Επιμελητής κρουνών" ο μεγάλος ρήτορας Δημοσθένης ο οποίος διετέλεσε "Σιτώνης", ο Επαμεινώνδας των Θηβών ο οποίος διετέλεσε "Υδρονομέας".
Αρχαίοι συγγραφείς, όπως ο Πλάτωνας στους "Νόμους" του (ΙΑ΄ 918α΄), δραματικοί ποιητές, όπως ο Σοφοκλής, Φιλόσοφοι όπως ο Αριστοτέλης, ο μέγας ρήτορας της αρχαιότητας Δημοσθένης μας πληροφορούν για τους Αστυνομικούς θεσμούς στην αρχαιότητα.
Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΠΑΡΤΗ
Στην Αρχαία Σπάρτη δεν συναντάμε τη ποικιλία και την εντέλεια των αστυνομικών αρχών της Δημοκρατίας των Αθηνών. Αυτό διότι ο πολιτισμός της Σπάρτης ήταν κατώτερος αυτού της Αθήνας αλλά και ο κοινωνικός βίος των Σπαρτιατών ήταν πολύ περιορισμένος σε εκδηλώσεις και ασχολίες. Στενότερα απολυταρχικό τυγχάνει το πολίτευμα της αρχαίας Σπάρτης ,που περιελάμβανε κυρίως τη βασιλική εξουσία, τη βουλή των Γερόντων και την Αγορά του Δήμου , ενώ τη πραγματική εξουσία ασκούσαν μια επιτροπή που ονομάζονταν "Έφοροι".
Στους ιστορικούς χρόνους οι έφοροι αποτελούσαν μια αρχή αυτοτελή και παντοδύναμη. Εκλέγονταν κάθε χρόνο από όλους τους ενήλικες Σπαρτιάτες και δίκαζαν τις αστικές και εγκληματικές υποθέσεις. Από κοινού με τη Γερουσία δίκαζαν ακόμη και τους βασιλείς. Όλη η εσωτερική και εξωτερική διακυβέρνηση της χώρας βρισκόταν στα χέρια των Εφόρων, έτσι κατ΄ ακολουθία η αστυνομική εξουσία αποτελούσε αντικείμενο της μέριμνας αυτών.
Οι ιστορικές πληροφορίες δεν διασαφηνίζουν σε ποια ειδικά θέματα είχε τη μέριμνα η αστυνομία στην Αρχαία Σπάρτη. Όπως αναφέρει όμως ο Πλούταρχος, η εποπτεία της Δημόσιας Τάξης είχε ανατεθεί στους εφόρους που είχαν την εξουσία και να δικάζουν. Για την εκτέλεση των έργων τους οι Έφοροι χρησιμοποιούσαν τους "Ιππείς" , ένα σώμα τριακοσίων επίλεκτων πολιτών. Υπήρχε ακόμη αρχή εντεταλμένη για την επίβλεψη των νέων, που ονομάζονταν "Παιδονόμοι".
Ο Ησύχιος αναφέρει ότι υφίστατο στη Σπάρτη Αρχή για την ευκοσμία των γυναικών , και επιφορτισμένοι με τα καθήκοντα αυτά ήταν οι "Αρμόσυνοι".
Από επιγραφές που έχουν βρεθεί σε αρχαιολογικές ανασκαφές , προκύπτει ότι στην Αρχαία Σπάρτη λειτουργούσε αγορανομική υπηρεσία , τα όργανα της οποίας ονομάζονταν "Εμπέλωροι", καθώς και αγρονομική υπηρεσία τα όργανα της οποίας ονομάζονταν "Παιδιανόμοι".
Οι υπηρεσίες των "Εμπέλωρων" και των "Παιδιανόμων" αντικαταστάθηκαν κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους από τις υπηρεσίες των "Αγορανόμων", που είχαν σαν αποστολή και πάλι την επιμέλεια της αγοράς και οι αγρονόμοι την επιμέλεια των αγροτικών ζητημάτων.
Υπήρχε επίσης ο "Επί της Κρυπτείας Τεταγμένος" το έργο του οποίου ήταν η εποπτεία των Ειλώτων, που αποτελούσε συνεχή απειλή κατά των Σπαρτιατών.
Αν επιχειρήσουμε να κατανείμουμε το αστυνομικό υλικό που έχει συλλεχθεί από την Αρχαία Σπάρτη, κατά κατηγορίες , σύμφωνα με το πολίτευμα της Νομοθεσίας του Λυκούργου, που επικρατούσε, και γενικά το Σπαρτιατικό σύστημα καταλήγουμε στις εξής κατηγορίες Αστυνομικής Επιμέλειας:
Α) Γενική Αστυνομία
Αυτή ασκείτο κυρίως από τους Εφόρους, οι οποίοι πλην των άλλων καθηκόντων είχαν και την εποπτεία για την αγωγή και τη συμπεριφορά των νέων , για την επιθεώρηση της αγοράς και τον έλεγχο των τιμών των τροφίμων , για την επιτήρηση των ξένων και την απέλαση των ανεπιθυμήτων προσώπων από τη Σπάρτη καθώς και την επιτήρηση των Ειλώτων.
Στην ειρηνική περίοδο ασκούσαν αστυνομικά καθήκοντα ενώ σε περίοδο πολέμου ήταν στο πλευρό του βασιλέα σαν σωματοφύλακες. Η υπηρεσία του αποτελούσε, τόσο σε καιρό ειρήνης όσο και σε καιρό πολέμου, ύψιστη τιμή.
Β) Αστυνομία των Ηθών
Ήταν μια περίεργη για τις σημερινές αντιλήψεις αστυνομία, η οποία είχε σαν μέλημα την ανατροφή των νέων και νεανίδων, το σεβασμό προς τους μεγαλύτερους, τη λειτουργία των συσσιτίων, την υποχρεωτική επιβολή του γάμου, την απαγόρευση της αγαμίας, τα μέτρα κατά τη ταφή των νεκρών και το διακανονισμό του πένθους, την απαγόρευση της αποδημίας κ.λ.π. Μέριμνα για εφαρμογή διατάξεων περί των ηθών δεν υπήρχε στην Αρχαία Σπάρτη καθότι το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα που επικρατούσε απέκλειε απολύτως την ύπαρξη τέτοιων ζητημάτων.
Οι "Αρμόσυνοι" ήταν η αρχή που επιτηρούσε την ευκοσμία των γυναικών, μια ευκοσμία που διαφέρει με τα σημερινά δεδομένα αφού η πορνεία , οι βιασμοί, οι αποπλανήσεις, οι απαγωγές και άλλα παρεμφερή αδικήματα δεν απασχολούσαν τη κοινωνία των αρχαίων Σπαρτιατών .
Οι νεαρές γυναίκες εφόσον ήταν άγαμες θεωρούνταν ιερά πρόσωπα και γι'αυτό δεν διέτρεχαν κανένα κίνδυνο από τους νέους, μάλιστα υποχρεούνταν να χορεύουν γυμνές ενώπιόν τους χωρίς να θεωρείται προσβολή αυτό για τη δημόσια αιδώ. Η μοιχεία ήταν κατά κάποιο τρόπο ανεκτή και επιβεβλημένη αφού ο αποκλειστικός σκοπός του γάμου ήταν η δημιουργία αρίστων απογόνων.
Κατέβαλλαν ιδιαίτερη προσπάθεια για την αναπαραγωγή αρίστων απογόνων και δεν θεωρούνταν ανέντιμο να προσκαλούν εύρωστους νέους για να συνευρεθούν με τις νεαρές γυναίκες τους για την απόκτηση εύρωστων και υγιών παιδιών.
Γ) Αστυνομία της Αγορανομίας
Ήταν μια διαφορετική από τη σημερινή αντίστοιχη υπηρεσία αφού απαγόρευε κάθε εκδήλωση πλούτου και υποχρέωνε όλους ανεξαιρέτως να μετέχουν στα κοινά συσσίτια ακόμη και τους βασιλείς. Η νομοθεσία του Λυκούργου κατήργησε τα χρυσά και ασημένια νομίσματα και αντί αυτών άφησε μόνο τα σιδερένια τα οποία ήταν μεγάλου βάρους και μικρής αξίας. Οι "Εμπέλωροι", "Παιδιανόμοι" και "Αγρονόμοι" ασχολούνταν με την επιτήρηση των βασικών βιοτικών αγαθών και των καλλιεργειών.
Δ) Αστυνομία Γενικής Ασφάλειας
Η Αστυνομία της γενικής ασφάλειας ήταν εμπιστευμένη στους Εφόρους οι οποίοι λάμβαναν μέτρα για την προστασία της πολιτείας από κινδύνους που προέρχονταν από τους "περίοικους" και τους "Είλωτες".
Ενάντια του κινδύνου των Ειλώτων χρησιμοποιούντο οι ενήλικες πολίτες, οι οποίοι για να αποκτήσουν τα δικαιώματα του πολίτη της Σπάρτης έπρεπε να αποδείξουν έμπρακτα ότι ήταν ικανοί γι΄αυτό. Καιροφυλακτούσαν στα δάση και τα πλέον απομακρυσμένα σημεία, οπλισμένοι με εγχειρίδια και με τροφή για λίγες ημέρες και επιτίθονταν κρυφά στους διερχόμενους ανύποπτους Είλωτες και τους σκότωναν "εν ψυχρό" από την ανάγκη να αποκτήσουν θάρρος και τόλμη ώστε να θεωρηθούν ικανοί πολίτες και αντάξιοι των ενηλίκων.
Κατά των Ειλώτων που όπως προαναφέρθηκε αποτελούσε συνεχή απειλή για τους Σπαρτιάτες χρησιμοποιούσαν μια μυστική κατά κάποιο τρόπο αστυνομία η οποία ονομαζόταν "Κρυπτείας", με κύριο μέλημα την εποπτεία τους.
Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΣΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΑΡΧΑΙΕΣ ΠΟΛΕΙΣ
Μπορούμε να πούμε ότι οι αστυνομικές αρχές των αρχαίων πόλεων της Αθήνας και Σπάρτης συναντώνται και στις υπόλοιπες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας.
Έτσι η Αρχή των "Αστυνόμων" συναντάται στην Κνίδο , Ευμενία, Ηράκλειο της Βιθυνίας, Ολβία, Σινώπη, Συρία , Συρακούσες, Ρόδο, Τήνο, Ηράκλειο της Συρία, Κάρπαθο και άλλες πόλεις του Πόντου.
Η Αρχή των "Αγορανόμων" υπήρχε στην Ανδανεία, Αφροδισία, ΄Αργος, Αστυπάλαια, Κύπρο, Κω, Κρήτη, Δήλο, Αίγινα, Λέσβο, Μέγαρα, Μεσημβρία, Μίλητο ,Ταίναρο , Τήνο, Θάσο, Θυάτειρα, Τράλλεις, Έφεσο, ,Χίο , Αλικαρνασσό, Σίκινο, Κέρκυρα κ.λ.
Η αρχή των "Σιτοφυλάκων" ή "Σιτώνων" ή "Σιταγερτών" συναντάται στη Δήλο, Κάρυστο, Ηράκλειο της Συρίας, Ταυρομένιο κ. λ.
Οι "Γυναικονόμοι" όπως προκύπτει από επιγραφές υπήρχαν στην Ανδανεία, Γάμβριο της Περγάμου, στη Μαγνησία κ.λ
Οι "Έφοροι", οι "Επιμελητές κρουνών" , οι "Τειχοποιοί" και οι "φύλακες λιμένων" υπήρχαν σε όλες σχεδόν τις Ελληνικές πόλεις .
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:- « Ιστορία Της Αστυνομίας Πόλεως » του Χ. Σταμάτη.

Στα άδυτα του εργοστα που φτιάχνεται η μπάλα του Μουντιάλ [Εικόνες]

Εν όψει του φετινού Μουντιάλ, 32 ομάδες από κάθε γωνιά του πλανήτη είναι έτοιμες να δοκιμάσουν τις αντοχές τους στα γήπεδα της Βραζιλίας, με τελικό στόχο το Στάδιο Μαρακανά στις 13 Ιουλίου.
Στην διοργάνωση, πρόκειται να χρησιμοποιηθούν 3000 μπάλες. Αλήθεια, πού φτιάχνεται η επονομαζόμενη Brazuca του παγκοσμίου κυπέλλου της Βραζιλίας;
Η φετινή αναμέτρηση κρύβει την διεκδίκηση του κυπέλλου από τις μεγαλύτερες δυνάμεις του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Όπως κάθε φορά, έτσι και φέτος, το αποτέλεσμα θα κριθεί από τις επιδόσεις των παικτών και από τον τρόπο που θα χειριστούν την μπάλα. Ποιοι βρίσκονται αλήθεια, πίσω από τον σχεδιασμό και την κατασκευή της Brazuca, που θα καθορίσει την τύχη του φετινού παγκοσμίου κυπέλλου της Βραζιλίας;

Στην πόλη Σίαλκοτ, βορειοανατολικά του Πακιστάν, και λίγα μόλις χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Ινδία, οι εργάτες παράγουν περίπου 60 εκατομμύρια μπάλες ποδοσφαίρου κάθε χρόνο, που αποτελούν το 70% της παγκόσμιας παραγωγής. Για περισσότερο από έναν αιώνα, οι μπάλες του ποδοσφαίρου ράβονται στο χέρι, ενώ σε ένα από αυτά τα εργοστάσια φτιάχνεται και η μπάλα του παγκοσμίου κυπέλλου της Βραζιλίας.
Έχοντας ήδη σχεδιάσει την μπάλα του Τσάμπιονς Λιγκ, του Κυπέλλου Εθνών της Αφρικής, της Μπουντεσλίγκα, και του Σαμπιονά, ο ιδιοκτήτης, Khwaja Masood Akhtar του εργοστασίου Forward Sports, ονειρευόταν πάντα να φτιάξει και την επίσημη μπάλα του Μουντιάλ. Το όνειρο φαίνεται πως έγινε πραγματικότητα, καθώς το εργοστάσιό του κατάφερε να γίνει επίσημος χορηγός για τα παιχνίδια του 2014 και ένας από τους μεγαλύτερους προμηθευτές της Adidas.

Το πλούσιο, αλλά φτηνό εργατικό δυναμικό του Πακιστάν, φαίνεται πως έδωσε την ευκαιρία στον Akhtar να ανταγωνιστεί την Κίνα, όπου εκεί είχε σχεδιαστεί η μπάλα για το Μουντιάλ του 2010. Ο ίδιος παραδέχεται πως ο μισθός που πληρώνει τους εργαζομένους του είναι ο κατώτατος, 10000 ρούπιες ανά μήνα, δηλαδή 102 δολάρια. Μάλιστα, την δεκαετία του 1990, η ποδοσφαιρική βιομηχανία της Σίαλκοτ είχε γίνει γνωστή για την παιδική εργασία.
Τότε, οι περισσότερες μπάλες ράβονταν από τους εργαζόμενους στο σπίτι και πωλούνταν σε μεσάζοντα, γεγονός που στη συνέχεια, δεν βοηθούσε να αποδειχθεί η αλήθεια γύρω από το ποιοι τις κατασκεύαζαν.

Όπως αναφέρουν τοπικοί ακτιβιστές, υπάρχουν βάσιμες υποψίες πως πολλά παιδιά από τότε μέχρι σήμερα, ανήκουν στην ομάδα των εργαζομένων της ποδοσφαιρικής βιομηχανίας που έχει στηθεί στην πόλη Σίαλκοτ. Μάλιστα, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Επιτροπής των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του Πακιστάν, σχεδόν 10 εκατομμύρια παιδιά είναι πιθανό ότι έχουν πέσει θύματα εκμετάλλευσης της παιδικής εργασίας.

Σχεδόν κανείς, όπως είναι φυσικό, δεν θα επικεντρωθεί στην μπάλα που θα δώσει το έναυσμα για την φετινή νίκη. Η Brazuca όμως, είναι υπόθεση κάποιων ανθρώπων που δουλεύουν πολύ και πληρώνονται λίγο. Ας γνωρίζουμε τουλάχιστον, την ιστορία που κρύβεται πίσω από τον επιτυχημένο σχεδιασμό της, λίγο πριν σηκωθεί το κύπελλο στον ουρανό του Ρίο.

Ελληνικά νησιά: Από πού πήραν το όνομά τους;

Ξέρατε ότι ο Νάξος ήταν ο θρυλικός ηγεμόνας των πρώτων αποίκων του ομώνυμου νησιού; Το ίδιο ήταν και ο Πάρος, για την Πάρο, ο Θάσος για την Θάσο, ο Ζάκυνθος για την Ζάκυνθο και ο Κέφαλος για την Κεφαλονιά. Γνωρίζατε ότι Κρήτη ονομαζόταν μία από τις νύμφες των Εσπερίδων, που φύλαγαν τα χρυσά μήλα στον κήπο των θεών, στη χώρα του Άτλαντα; Η δε Σύμη ήταν μία άλλη νύμφη, συζύγου του Γλαύκου, πρώτου κάτοικου του νησιού, ενώ ο Φολέγανδρος ήταν γιος του Μίνωα.
Το ότι έπαιξε η αρχαία ιστορία ρόλο στην ονομασία των Ελληνικών νησιών δεν μας κάνει εντύπωση. Ενδιαφέρον, όμως, παρουσιάζουν ονόματα νησιών που η ιστορία τους προσπερνά μία εμβληματική -και πιθανώς μυθική- φιγούρα. Όπως τα παρακάτω:
Σύρος: Το όνομα Σύρος προέρχεται από τους πρώτους κατοίκους του νησιού, τους Φοίνικες. Σήμερα υπάρχουν δύο εκδοχές για την ονομασία αυτή. Σύμφωνα με την πρώτη, το όνομα προέρχεται από τη λέξη «ουσύρα» που σημαίνει ευτυχής, ενώ σύμφωνα με τη δεύτερη, προέρχεται από το «συρ» που σημαίνει βράχος.
Σκύρος: Το νησί πήρε την ονομασία του από το άγριο πετρώδες έδαφός του. «Σκίρον» ή «σκύρον» σημαίνει «συντρίμμια πέτρας».
Ανάφη: Η Ανάφη διατήρησε αναλλοίωτο το όνομά της από την αρχαιότητα και μάλιστα από την αρχαία μυθολογία. Σύμφωνα με αυτήν, οι Αργοναύτες επιστρέφοντας στη πατρίδα τους από την Κολχίδα έπεσαν σε καταιγίδα και παρασύρθηκαν στο ανοικτό πέλαγος, όπου ναυαγοί πλέον στη θάλασσα άρχισαν να εκλιπαρούν τον θεό Απόλλωνα να τους σώσει. Ο Απόλλωνας ανταποκρινόμενος στις εκκλήσεις τους διέχυσε φως υπό μορφή κεραυνού οπότε είδαν μπροστά τους να ξεπροβάλει από τη θάλασσα ολόκληρο νησί το οποίο κατάφεραν να προσεγγίσουν. Εκεί οι Αργοναύτες ανήγειραν βωμό προς τιμή του Απόλλωνα του «Αιγλήτη» (= αυτού που λάμπει, Αίγλη) και ονόμασαν το νησί Ανάφη (εκ του ρήματος αναφαίνω).
Μύκονος: Η ονομασία Μύκονος, γνωστή από αρχαία νομίσματα και επιγραφές, αποδόθηκε από την παράδοση στον επώνυμο ήρωα Μύκονο, απόγονο του μυθικού βασιλιά της Δήλου Ανίου, γιου του Απόλλωνος και της νύμφης Ροιούς, κόρης του Διονύσου.
Σαντορίνη: Το όνομα της νήσου «Θήρα» προέρχεται από τον αρχαίο Σπαρτιάτη Θήραν που αποίκησε πρώτος το νησί. Το δε όνομα «Σαντορίνη», όμως, προέρχεται από τους διερχόμενους Φράγκους Σταυροφόρους οι οποίοι κατά το πέρασμα τους στέκονταν για ανεφοδιασμό κοντά σε εκκλησία της Αγίας Ειρήνης (Σάντα Ειρήνη) η οποία υπήρχε στο νησί.
Ικαρία: Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για την προέλευση της ονομασίας του νησιού. Μία από αυτές αναφέρεται στην φοινικική ρίζα «-καρ» και στον λαό των Κάρων, της Μικράς Ασίας. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, όμως, το νησί ονομάζεται Ικαρία από τον μύθο του θρυλικού Ικάρου, που με τον θάνατό του εκεί έδωσε το όνομά του στο Ικάριο πέλαγος.
Σκιάθος: Το όνομα της Σκιάθου, φημολογείται ότι προέρχεται από τις λέξεις «σκιά» και «Άθως», καθώς το νησί βρίσκεται γεωγραφικά -και μεταφορικά- στην σκιά του Αγίου Όρους.
Αλόννησος: Το όνομα Αλόννησος δόθηκε επί Όθωνα, το 1838, με πρόταση του τότε Υπουργείου Εσωτερικών σε αντικατάσταση του προηγουμένου ονόματος Λιαδρόμια ή Ηλιοδρόμια, καθώς έτσι αναφερόταν στη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1828. Από μετέπειτα έρευνα αυτό διαπιστώθηκε ως λάθος, δεδομένου ότι κατά την αρχαιότητα η Αλόννησος ήταν άλλο νησί (άγνωστο το ποιο). Παρά ταύτα το όνομα παραμένει ως έχει για το νησί, το οποίο κατά τους αρχαίους Έλληνες λέγονταν «Ίκος».
Λήμνος: Η λέξη Λήμνος κατά μία εκδοχή -των φοινικιστών- είναι φοινικική και σημαίνει λευκή, άσπρη, λαμπερή. Όμως ουδεμία σχέση μπορεί να έχουν αυτές οι ονομασίες με το ηφαιστειογενές νησί. Άλλες εκδοχές υποστηρίζουν πως το όνομα Λήμνος προέρχεται είτε από την ομηρική λέξη «λήιον», που προσδιορίζει το σπαρμένο χωράφι, τον αγρό, ή από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις «ληίς» (που σημαίνει κοπάδι) + «μήλο» (που σημαίνει πρόβατο), δηλαδή νήσος κοπαδιών αιγοπροβάτων. Η τελευταία αυτή εκδοχή φέρεται και η επικρατέστερη, επειδή η Λήμνος είναι το πεδινότερο νησί του Αιγαίου με μεγάλη παραγωγή αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, ήδη από την αρχαιότητα.
Λέρος: Το μεγαλύτερο μέρος της Λέρου είναι σχετικά επίπεδο και με χαμηλά βουνά (το υψηλότερο σημείο είναι το Κλειδί 320 μ.). Για αυτό το νησί πήρε το όνομά του από την αρχαία ελληνική λέξη «λέρος» που σημαίνει ομαλός, επίπεδος.
Ρόδος: Από την αρχαία εποχή έχει επικρατήσει ο συσχετισμός του ονόματος με το ομώνυμο λουλούδι, ιερό στον θεό Ήλιο. Γι’αυτό και τα νομίσματα της Ρόδου παρίσταναν από το ένα μέρος του κεφάλι του Ήλιου και από το άλλο το Ρόδον.
Κέρκυρα: Σύμφωνα με πολλούς μελετητές το όνομα οφείλεται στην νύμφη Κέρκυρα, κόρη του ποταμού Ασώπου. Ο θεός Ποσειδώνας αγάπησε την όμορφη κοπέλα, την έφερε στο νησί και του έδωσε το όνομά της. Από τον έρωτά τους έφερε στη ζωή τον Φαίακα, τον μυθικό γενάρχη των Φαιάκων.
Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι ο μύθος της νύμφης Κέρκυρας συνδέεται ετυμολογικά με την λέξη «κορυφώ» από την ακρόπολη που βρίσκεται απέναντι από το σημερινή πρωτεύουσα. Από την λέξη «κορυφώ» προήλθε στην συνέχεια η λατινογενής ονομασία Corfu, με την οποία είναι γνωστό το νησί στο εξωτερικό.
Κύθηρα: Αρκετές φορές τα Κύθηρα άλλαξαν ονομασία. Οι κατά καιρούς ηγεμόνες του νησιού του προσέδιδαν διάφορα ονόματα. Τον μεσαίωνα λεγόταν Κυθουρία και Τσερίγο ή Τσιρίγο, όνομα που του έδωσαν οι Ενετοί ναυτικοί. Λεγόταν και Φοινικούντα κάποτε, γιατί πολύ παλιά υπήρξαν τα Κύθηρα αποικία των Φοινίκων. Η ονομασία «Κύθηρα» τους δόθηκε από την Αφροδίτη, την προστάτιδα του νησιού κατά την αρχαιότητα, που εδώ την έλεγαν Κυθήρια ή Κυθέρεια, από το ρήμα «κεύθω», το οποίο σημαίνει «κρύπτω τον έρωτα στην κοιλία».

Ποιες ήταν οι σκέψεις του Αϊνστάιν για την παγκόσμια οικονομική κρίση;

Αν υπάρχει ένα πράγμα που μπορεί να δώσει στο μέσο άνθρωπο, στον τομέα των οικονομικών, το θάρρος να εκφράσει τη γνώμη του για τη φύση των σημερινών ανησυχητικών οικονομικών δυσκολιών, αυτό είναι η α­πελπιστική σύγχυση στις γνώμες των ειδικών.
Αυτό που έχω να πω δεν είναι τίποτε καινούριο και δεν επιδιώκει να είναι τίποτε περισσότερο από τη γνώμη ενός ανεξάρτητου και τίμιου ανθρώπου, ο οποίος, απαλλαγ­μένος από το βάρος ταξικών ή εθνικών προκαταλή­ψεων, δεν επιθυμεί τίποτε άλλο από το καλό της αν­θρωπότητας και της αρμονικότερης μορφής ζωής.
Αν σε αυτά που ακολουθούν γράφω σαν να είχα σαφή γνώμη για ορισμένα πράγματα και σαν να ήμουνα βέ­βαιος για την αλήθεια όσων λέγω, γίνεται απλά προς χάρη ενός ευκολότερου τρόπου έκφρασης. Δε γίνεται από απεριόριστη αυτοπεποίθηση ή πίστη στο αλάνθα­στο της κάπως απλοϊκής διανοητικής μου σύλληψης των προβλημάτων, τα οποία είναι στην πραγματικότητα ασυνήθιστα περίπλοκα.
Όπως το βλέπω, αυτή η κρίση διαφέρει σε χαρα­κτήρα από τις παλιότερες κρίσεις στο ότι βασίζεται σε εντελώς νέες συνθήκες, εξαιτίας της ταχύτατης προό­δου των μέσων παραγωγής. Μόνο ένα κλάσμα της αν­θρώπινης εργασίας στον κόσμο απαιτείται για την πα­ραγωγή του συνολικού ποσού των καταναλωτικών αγα­θών των αναγκαίων για τη ζωή. Κάτω από ένα εντελώς ελεύθερο οικονομικό σύστημα, το γεγονός αυτό οδηγεί στην ανεργία.
Για λόγους τους οποίους δεν προτίθεμαι να αναλύσω εδώ, η πλειοψηφία των ανθρώπων είναι υποχρεωμένη να εργάζεται με το χαμηλότερο μισθό με τον οποίο μπορεί να διατηρηθεί στη ζωή. Αν δυο εργο­στάσια παράγουν το ίδιο είδος προϊόντων και άλλα ι­σότιμα είδη, αυτό που θα καταφέρει να χρησιμοποιή­σει λιγότερους εργάτες —αναγκάζοντας τον κάθε ερ­γάτη να εργάζεται τόσο σκληρά όσο θα του επέτρεπε η ανθρώπινη αντοχή του— αυτό το εργοστάσιο θα παρήγαγε φτηνότερα τα προϊόντα του.
Από αυτό αναπόφευ­κτα έπεται πως, με τις μεθόδους παραγωγής που χρη­σιμοποιούνται σήμερα, μόνο ένα μέρος της διαθέσιμης εργατικής δύναμης μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Κι ενώ απαιτούνται παράλογα πράγματα από αυτό το κομμάτι, το υπόλοιπο αυτόματα εξαιρείται από τη διαδικασία της παραγωγής. Αυτό οδηγεί σε μια πτώση των πωλήσεων και των κερδών.
Οι επιχειρήσεις καταστρέφονται, κάτι το οποίο ενισχύει την αύξηση της ανεργίας και ελαττώνει την εμπιστοσύνη στη βιομηχανία και συ­νεπώς τη συμμετοχή του κοινού σε αυτές τις ενδιάμε­σες τράπεζες. Τελικά, οι τράπεζες γίνονται αφερέγ­γυες μέσω της αιφνίδιας απόσυρσης των καταθέσεων και οι τροχοί της βιομηχανίας από κει και πέρα κατα­λήγουν σε πλήρη ακινησία.

Η κρίση έχει επίσης αποδοθεί και σε άλλες αιτίες τις οποίες στη συνέχεια θα θεωρήσουμε.
Υπερπαραγωγή. Πρέπει να κάνουμε τη διάκριση με­ταξύ δύο πραγμάτων εδώ — την αληθινή υπερπαραγω­γή και τη φαινομενική υπερπαραγωγή. Με την έννοια αληθινή υπερπαραγωγή εννοώ μια παραγωγή τόσο με­γάλη ώστε να ξεπερνά τη ζήτηση.
Αυτό ίσως να αφορά τα αυτοκίνητα και το σιτάρι στις Ηνωμένες Πολιτείες προς το παρόν, αν και αυτό είναι αμφίβολο. Με τον ό­ρο υπερπαραγωγή οι άνθρωποι συνήθως εννοούν κά­ποιες συνθήκες πραγμάτων στις οποίες παράγονται πε­ρισσότερα από ένα κομμάτια επιπλέον αυτών που μπο­ρούν να πωληθούν κάτω από τις υπάρχουσες συνθήκες, σε πείσμα της έλλειψης των καταναλωτικών αγαθών α­νάμεσα στους καταναλωτές. Αυτή την κατάσταση πραγμάτων εγώ αποκαλώ φαινομενική υπερπαραγωγή.
Σε αυτή την περίπτωση δεν είναι η ζήτηση που είναι ελλειμματική αλλά η αγοραστική δύναμη των κατανα­λωτών. Μια τέτοια φαινομενική υπερπαραγωγή είναι μια άλλη ονομασία της κρίσης και συνεπώς δεν μπορεί να δοθεί ως εξήγηση της τελευταίας. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι που προσπαθούν να παρουσιάσουν την υ­περπαραγωγή υπεύθυνη για την κρίση, παίζουν απλά με τις λέξεις.
1) Επανορθώσεις. Η υποχρέωση να πληρώνουν επα­νορθώσεις πιέζει σοβαρά τα έθνη που χρωστούν και τις βιομηχανίες τους και τα υποχρεώνει να προχωρή­σουν σε μεθόδους ντάμπινγκ* και έτσι ζημιώνουν επί­σης και τα έθνη που κάνουν την πίστωση.
Αυτό πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Αλλά η εμφάνιση της κρίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρά το τείχος των υψηλών φόρων που τις προστατεύει, αποδεικνύει πως αυτό δεν μπορεί να είναι η πρωταρχική αιτία της παγκόσμιας κρίσης. Η έλλειψη χρυσού στις χρεωμένες χώρες λόγω των επανορθώσεων μπορεί το πολύ να χρησιμεύσει σαν ένα επιχείρημα για να θέσουμε ένα τέλος σε αυτές τις πληρωμές. Δεν μπορεί όμως να παρουσιαστεί σαν εξήγηση της παγκόσμιας κρίσης.
Ύψωση νέων τειχών από φόρους. Αύξηση στο μη παραγωγικό βάρος των εξοπλισμών. Πολιτική ανασφά­λεια λόγω του λανθάνοντος κινδύνου του πολέμου. Όλα αυτά τα πράγματα συμβάλλουν σε σημαντικό βαθμό στα προβλήματα της Ευρώπης, αλλά δε θίγουν υλικά την Αμερική. Η εμφάνιση της κρίσης στην Αμε­ρική δείχνει ότι δεν μπορούν αυτά να είναι οι πρωταρ­χικές της αιτίες.
2) Η πτώση των δυο Δυνάμεων, Κίνας και Ρωσίας. Αυ­τό το πλήγμα στο παγκόσμιο εμπόριο επίσης δεν αγγί­ζει την Αμερική από πολύ κοντά και συνεπώς δεν μπο­ρεί να είναι ο πρωταρχικός λόγος της κρίσης.
3) Η οικονομική άνοδος των κατωτέρων τάξεων έπειτα από τον πόλεμο. Αυτό που υποτίθεται πως είναι πραγ­ματικότητα μπορεί μόνο να φέρει έλλειψη αγαθών και όχι υπεραφθονία.

Δε θα κουράσω τον αναγνώστη απαριθμώντας και άλλους ισχυρισμούς που δε φαίνονται να θίγουν την ουσία του θέματος. Για ένα πράγμα νιώθω βέβαιος: αυτή η ίδια η τεχνική πρόοδος, που από μόνη της μπο­ρεί να ανακουφίσει την ανθρωπότητα από ένα μεγάλο μέρος της εργασίας της που απαιτείται για την ύπαρξή της, είναι η κύρια αιτία των μεγάλων μας προβλημάτων.
Γι’ αυτό και υπάρχουν εκείνοι που με κάθε σοβαρότη­τα απαγορεύουν τις τεχνικές βελτιώσεις. Αυτό είναι προφανώς παράλογο. Αλλά πώς μπορούμε να βρούμε μια λογική οδό για να βγούμε από το δίλημμα;
Αν μπορούσαμε κάπως και καταφέρναμε να απο­τρέψουμε την πτώση της αγοραστικής δύναμης των μα­ζών, μετρούμενης με τα αγαθά, κάτω από ένα συγκε­κριμένο μίνιμουμ, οι διακοπές του βιομηχανικού κύ­κλου, έτσι όπως τον βλέπουμε σήμερα, θα ήταν αδύνα­τες.
Η λογικά απλούστερη αλλά και πλέον τολμηρή μέ­θοδος για να το επιτύχουμε αυτό είναι μια απόλυτα σχεδιασμένη οικονομία, στην οποία τα καταναλωτικά αγαθά παράγονται και διανέμονται από την κοινότητα.
Αυτό κατά βάση είναι που επιχειρείται στη Ρωσία σή­μερα. Πολλά θα εξαρτηθούν από τα αποτελέσματα αυ­τού του πειράματος. Θα ήταν επικίνδυνο να τολμήσου­με κάποια προφητεία εδώ. Μπορούν τα αγαθά να παραχθούν το ίδιο οικονομικά κάτω από αυτό το σύστη­μα, όσο και κάτω από κάποιον που αφήνει ελευθερία στην ιδιωτική πρωτοβουλία; Μπορεί αυτό το σύστημα να διατηρηθεί χωρίς την τρομοκρατία που μέχρι τώρα το συντρόφευε, το οποίο κανένας από μας τους δυτι­κούς δε θα ήθελε να φορτωθεί;
Ένα τόσο συμπαγές κεντρικοποιημένο σύστημα δεν τείνει προς την προ­στασία και την εχθρότητα στις επωφελείς επινοήσεις; Πρέπει να προσέξουμε όμως να μην επιτρέψουμε αυ­τές οι υποψίες να γίνουν προκαταλήψεις που μας απο­τρέπουν από το να σχηματίσουμε μια αντικειμενική κρίση.
Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι προτιμώνται ε­κείνες οι μέθοδοι που σέβονται τις υπάρχουσες παρα­δόσεις και έθιμα, όσο είναι αυτό δυνατό, και ταυτίζο­νται, κατά κάποιο τρόπο, με το σκοπό που έχουμε κατά νου. Ούτε πιστεύω πάλι πως μια ξαφνική μεταβίβαση του ελέγχου της βιομηχανίας στα χέρια του κοινού θα βοηθούσε την παραγωγή.
Στην ιδιωτική πρωτοβουλία θα πρέπει να αφεθεί η σφαίρα της δραστηριότητάς της, καθώς τίποτε δεν έχει ήδη εξαφανιστεί από την ίδια τη βιομηχανία με τη μορφή της καρτελοποίησης.
Υπάρχουν όμως δυο σημεία που αυτή η οικονομική ελευθερία πρέπει να περιοριστεί. Σε κάθε κλάδο της βιομηχανίας ο αριθμός των εργάσιμων ωρών ανά βδο­μάδα πρέπει να ελαττωθεί διά νόμου, ώστε η ανεργία να καταργηθεί σταδιακά. Την ίδια στιγμή, οι ελάχιστοι μισθοί πρέπει να σταθεροποιηθούν με τρόπο ώστε η αγοραστική δύναμη των εργατών να συμβαδίζει με την παραγωγή.
Επιπλέον, σε εκείνες τις βιομηχανίες οι οποίες έ­χουν αποκτήσει μονοπωλιακό χαρακτήρα λόγω της ορ­γάνωσης των παραγωγών, οι τιμές πρέπει να ελέγχο­νται από την πολιτεία, ώστε να διατηρείται η παραγω­γή του νέου κεφαλαίου, μέσα σε λογικά όρια, και να εμποδίζεται ο τεχνικός στραγγαλισμός της παραγωγής και της κατανάλωσης.
Με αυτό τον τρόπο ίσως μπορέσουμε να εγκαθιδρύσουμε μια ικανοποιητική ισορροπία μεταξύ παρα­γωγής και κατανάλωσης, χωρίς πολύ μεγάλους περιο­ρισμούς στην ιδιωτική επιχείρηση, και την ίδια στιγμή να σταματήσουμε την αβάσταχτη τυραννία των ιδιοκτη­τών των μέσων παραγωγής (γη, μηχανές) επί των μι­σθωτών, με την ευρύτερη έννοια του όρου.

Πόλεις χαμένες στον χρόνο

Είναι δύσκολο να φανταστείς πώς μια ολόκληρη πόλη μπορεί να ξεχαστεί μέσα στους αιώνες.
Κλιματική αλλαγή, σφαγές, φυσικές καταστροφές, κατακτήσεις, όποια και αν ήταν η αιτία για την εγκατάλειψη τους, σήμερα αιώνες μετά οι πόλεις αυτές σας καλούν να τις επισκεφτείτε και να γνωρίσετε τη μεγαλοπρέπεια τους!
Μάτσου Πίτσου

Μια από τις πιο διάσημες χαμένες πόλεις του κόσμου, το Μάτσου Πίτσου, ανακαλύφθηκε ξανά το 1911 από ένα ιστορικό, αφού είχε περάσει αιώνες κρυμμένη κάτω από την κοιλάδα Urubamba. «Η χαμένη πόλη των Ίνκας» είναι εντελώς αυτόνομη και αόρατη, αν την ψάχνεις κάτω από το βουνό.
Αγκόρ

Το Αγκόρ είναι μια αχανής μυστηριακή πολιτεία στην Καμπότζη. Ανάμεσα στα ερείπια που απλώνονται στην κοιλάδα, βρίσκονται και τα απομεινάρια του διάσημου ναού του Αγκόρ, του μεγαλύτερου ιστορικού θρησκευτικού ναού.
Πομπηία

Τον Αύγουστο του 79 μ.Χ. το ηφαίστειο Βεζούβιος εξερράγη, καλύπτοντας την γειτονική πόλη Πομπηία με καπνό και λάβα. Η πόλη διατηρείται μέχρι σήμερα, όπως ήταν εκείνη την ημέρα της καταστροφής, άνθρωποι και πράγματα πάγωσαν και πέρασαν στην αιωνιότητα!
Παλμύρα

Για αιώνες η Παλμύρα ήταν μια πολύ σημαντική και πλούσια πόλη, ιδανική για τα καραβάνια που μετακινούνταν ανάμεσα στην Περσία με τα λιμάνια της Μεσογείου. Η πόλη ερημώθηκε κατά την Οθωμανική κυριαρχία, μετατρέποντας την σε ένα χωριό όαση! Τον 17 αιώνα η πόλη ανακαλύφθηκε ξανά από ταξιδιώτες!
Λέπτις Μάγκνα

Η Λέπτις Μάγκνα ήταν εξέχουσα ρωμαϊκή πόλη. Τα ερείπια βρίσκονται στη σημερινή πόλη Kομς ή Χομς (Khoms), περίπου 130 χιλιόμετρα ανατολικά της Τρίπολη στη Λιβύη. Η ονομασία της οφείλεται στην επιθυμία να διακριθεί από άλλη λιγότερη σημαντική πόλη της Καρχηδόνας. Το 311 ιδρύεται η επαρχία της Τριπολίτιδος και η Λέπτις γίνεται η πρωτεύουσά της. Το 523 μ.Χ. λεηλατήθηκε από μια φυλή Βερβερίνων, εγκαταλείφθηκε γρήγορα και χάθηκε στην έρημο. Το λιμάνι της ήταν καλυμμένο με ένα τεράστιο αμμόλοφο.
Tiwanaku

Βρίσκεται στα βορειοανατολικά των ακτών της λίμνης Τιτικάκα στην Βολιβία. Ανάμεσα στο 300 π.Χ και στο 300 μ.Χ, η πόλη αποτελούσε το επίκεντρο του κόσμου για πολλούς ανθρώπους. Ωστόσο, λόγω της δραματικής αλλαγής στο κλίμα, οι κάτοικοι αναγκάστηκαν αν την εγκαταλείψουν.
Mesa Verde

Βρίσκεται στο Κολοράντο και ήταν για πολλούς αιώνες το σπίτι των Ανασάζι. Ο λαός εγκατέλειψε την πόλη το 1300 για άγνωστους λόγους, αλλά τα ερείπια έχουν διατηρηθεί μέχρι τώρα σε άριστη κατάσταση.
Περσέπολις

Η αρχαία πρωτεύουσα της Περσίας, η πόλη αυτή ήταν το μυστηριακό και θρησκευτικό επίκεντρο της περσικής αυτοκρατορίας. Γνωστή για την ομορφιά της, φιλοξενούσε συχνά απίστευτες συλλογές και κομψοτεχνήματα. Περίπου το 333 π.Χ., ο Μέγας Αλέξανδρος εισέβαλε στο περσικό κράτος κι έστειλε στρατό στην πρωτεύουσα, Περσέπολη.
Μέσω της Βασιλικής Οδού, ο Αλέξανδρος κατέλαβε τις Περσικές Πύλες και έπειτα στράφηκε προς την πρωτεύουσα. Κατά την διάρκεια γιορτής, ξέσπασε πυρκαγιά στα ανατολικά ανάκτορα του Ξέρξη και επεκτάθηκε στην υπόλοιπη πόλη, χωρίς να έχει εξακριβωθεί αν επρόκειτο για τυχαίο περιστατικό ή πράξη εκδίκησης για τη φωτιά στην Ακρόπολη της Αθήνας κατά τους Περσικούς Πολέμους.
newsbomb.gr

«Σταυρός του Ιουστινιανού» -Θρύλοι της Αγ. Σοφιάς τρομάζουν τους Τούρκους!

Δευτέρα 09 Ιουνίου 2014 15:22 Τελευταία ανανέωση: Δευτέρα 09 Ιουνίου 2014 16:39

Αφιέρωμα στη Αγία Σοφία έκανε η τουρκική εφημερίδα «Σαμπάχ».

Με τίτλο «Μυστήρια της Αγίας Σοφίας», (Ayasofya' nın gizlemleri), αναφέρεται σε φοβία που έχει καταβάλει τελευταία τους Τούρκους, για τα όσα υπάρχουν κρυμμένα μέσα στον Ιερό Ναό και τα όσα προμηνύονται να συμβούν τα επόμενα χρόνια.
Το πρώτο σημαντικό στοιχείο από αυτό το αφιέρωμα, είναι μια αδιόρατη φοβία που διακρίνεται από τους Τούρκους στους κρυμμένους σταυρούς, συμβολικούς και μη, που υπάρχουν στο εσωτερικό του ναού, αλλά και στην κάτοψη όπως αυτή μπορεί κάποιος να την διακρίνει από ψηλά. Έτσι μεγάλο δέος παρατηρείται για τον λεγόμενο, (όπως τον αναφέρουν χαρακτηριστικά οι Τούρκοι ), «Σταυρό του αποστόλου Αγίου Ανδρέα», ο οποίος όπως είναι γνωστό είναι ο ιδρυτής της εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης.

Σύμφωνα λοιπόν με την Σαμπάχ, στην οροφή του ναού υπάρχει ο Σταυρός του Αγίου Ανδρέα σε διαγώνιο μορφή, ένα σημαντικό σύμβολο που όχι μόνο δεν χάθηκε στους αιώνες της οθωμανικής κατοχής αλλά δεσπόζει με όλη την συμβολική σημασία του. Παράλληλα και ο «Σταυρός του Ιουστινιανού» τρομάζει τους Τούρκους καθώς οι θρύλοι αναφέρουν για ένα πανάρχαιο κειμήλιο που βρίσκεται μυστικό στην Αγία Σοφία και μάλιστα προέρχεται από την Αίγυπτο και έχει τρομακτική δύναμη.
Γενικότερα η κατασκευή του μεγάλου αυτού ορθοδόξου αρχιτεκτονικού αριστουργήματος, σύμφωνα με τις ίδιες τις τουρκικές πηγές, βασίστηκε στο χριστιανικό σύμβολο του Σταυρού και το γεγονός αυτό εμπνέει το δέος αλλά και μια αδιόρατη φοβία για την μελλοντική επάνοδο της Αγίας Σοφίας στον φυσικό της κάτοχο, δηλαδή στην Ελληνορθόδοξη λατρεία.
Αλλά εκτός από τους σταυρούς, οι Τούρκοι αναφέρουν και άλλα μυστήρια και τρομακτικά για τους ίδιους που υπάρχουν στο εσωτερικό του ναού. Έτσι, όπως αναφέρει ο θρύλος, είναι γνωστό ότι μετά την μετατροπή του ναού σε μουσουλμανικό τέμενος κτίστηκε το γνωστό Μιχράμπ, (το μουσουλμανικό σημείο της προσευχής), που εμφανίστηκε στην ανατολική πλευρά του ναού προς την κατεύθυνση της Μέκκας.
Αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι σύμφωνα με τους τουρκικούς θρύλους μπροστά από το Μιχράμπ βρίσκεται θαμμένο ένα φέρετρο κατασκευασμένο από επίχρυσο μπρούντζο.
Στο φέρετρο αυτό κείτεται η σωρός της βασίλισσας Σοφίας, (προφανώς γίνεται ταύτιση με την αγία Σοφία). Αυτή η βασίλισσα Σοφία και το φέρετρό της συνδέεται, σύμφωνα με τους τουρκικούς θρύλους, με μια «εντολή» που έχει περάσει δια μέσω των αιώνων μέχρι σήμερα. Η εντολή αυτή αναφέρει ότι δεν πρέπει κανένας να πειράξει αυτό το φέρετρο ούτε καν να το ακουμπήσει. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε, σύμφωνα με τον θρύλο αυτό, θα προκληθεί η «έγερση» της βασίλισσας Σοφίας και τότε ένας τρομακτικός θόρυβος θα τραντάξει όλο το οικοδόμημα του ναού προκαλώντας σεισμικά εσχατολογικά γεγονότα που τρομάζουν τους Τούρκους.


Αλλά ο θρύλος της βασίλισσας Σοφίας έχει και συνέχεια. Σύμφωνα λοιπόν με τις τουρκικές αναφορές, το φέρετρο αυτό προστατεύουν τέσσερις αρχάγγελοι που βρίσκονται πάνω στον Θόλο του ναού. Οι αρχάγγελοι αυτοί, όπως αναφέρουν και πιστεύουν οι Τούρκοι, είναι οι Τζεμπραΐλ, Μιχαήλ, Ισραφήλ και Αζραήλ.
Σύμφωνα πάντα με τους Τούρκους, ο Τζεμπραήλ προστατεύει τους βυζαντινούς αυτοκράτορες, ο Μιχαήλ τον ναό από τις εχθρικές επιθέσεις, ενώ οι Τζεμπραήλ και Ισραφήλ ήταν οι αγγελιοφόροι των γεγονότων από τις πολεμικές επιχειρήσεις στους βυζαντινούς αυτοκράτορες.
Και οι τέσσερεις αυτοί αρχάγγελοι έχουν ταχτεί -μετά την πτώση της Πόλης- να προφυλάσσουν το φέρετρο της βασίλισσας Σοφίας από τον κίνδυνο κάποιος βέβηλος να το ανοίξει και να επέλθει η Δευτέρα Παρουσία.
Ένας άλλος σημαντικός μύθος που αναφέρουν οι μουσουλμάνοι είναι ο θρύλος του «Κρυμμένου Πατριάρχη» που μοιάζει με τον ελληνικό θρύλο για τον κρυμμένο παπά. Όπως αναφέρει η τουρκική παράδοση, στο νότιο μέρος του ναού υπάρχει ένας στενός διάδρομος που οδηγεί σε μια παμπάλαια αραχνιασμένη και πολύ μυστήρια πύλη για την οποία ο θρύλος την αναφέρει σαν την «Κλειστή Πύλη».

Σύμφωνα με τις τουρκικές αναφορές, όταν ο Μωάμεθ ο Φατίχ μπήκε στην Κωνσταντινούπολη ο τελευταίος ελληνορθόδοξος Πατριάρχης μαζί με τους συνοδούς του τελούσε στο σημείο αυτό Θεία Λειτουργία. Μόλις οι οθωμανικές ορδές εισέβαλαν στον ναό, ο Πατριάρχης και όλη η συνοδεία του εισήλθε μέσα στην πύλη αυτή η οποία έκλεισε και από τότε χάθηκαν ενώ η πύλη έμεινε ερμητικά κλειστή και κανένας δεν τόλμησε ποτέ να την ανοίξει. Κάθε χρόνο στην Ανάσταση των ορθόδοξων χριστιανών μπροστά από την πύλη αυτή, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Σαμπάχ, εμφανίζονται.... κόκκινα αυγά!!!
Ο θρύλος συμπληρώνεται από την προφητεία που φοβίζει τους Τούρκους, ότι όταν η πύλη αυτή ανοίξει, στον ναό θα ακουστούν ξανά οι χριστιανικές ελληνορθόδοξες ψαλμωδίες γι' αυτό και τρομάζουν και μόνο στην ιδέα του ανοίγματος αυτής της μυστήριας πύλης.

Επίσης ξεχωριστή αναφορά γίνεται και για τα μωσαϊκά που αναπαριστάνε γνωστούς βυζαντινούς αυτοκράτορες, όπως τον Ιωάννη τον Κομνηνό με τον Ιησού Χριστό και τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Μονομάχο με την αυτοκράτειρα Ζωή.
Όλες αυτές οι απεικονίσεις προκαλούν έντονο δέος, καθώς όλη αυτή η ελληνορθόδοξη χριστιανική μεγαλοπρέπεια και η εσωτερική δύναμη που αναδύουν αυτά τα ψηφιδωτά, έχουν γεννήσει διάφορους θρύλους για τους εσχατολογικούς τους συμβολισμούς.
Οι συμβολισμοί αυτοί σχετίζονται με τις τουρκικές φοβίες για την επάνοδο στην επιφάνεια και στην εξουσία της αγίας Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με την ευλογία του ίδιου του Ιησού Χριστού.

ΠΗΓΗ the secret real truth

Η ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΓΗ ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ. ΕΛΛΗΝΕΣ, ΟΙ ΠΡΟΜΗΘΕΙΣ ΤΗΣ ΓΗΣ.

Από τα συγγράμματα των αρχαίων Ελλήνων φιλόσοφων διαπιστώνουμε ότι τους απασχολούσε ιδιαίτερα η προέλευση και η μοίρα του ανθρώπου και του κόσμου που τον περιέβαλε. Ένεκα τούτου είχαν ιδρυθεί σχολές σε διάφορα μέρη της Ελλάδος που ανέπτυσσαν ολόκληρα φιλοσοφικά συστήματα. Το ενδιαφέρον αυτό που διατηρήθηκε μέχρι τις ημέρες μας, είχε ως αποτέλεσμα να αναπτυχτούν οι επιστήμες και να διατυπωθούν πολλές θεωρίες από τους ερευνητές γύρω από αυτό το θέμα. Μια από αυτές είναι η θεωρία της κατευθυνόμενης πανσπερμίας, την οποία διατύπωσαν οι καθηγητές Francis Crick (Βραβείο Νόμπελ) Φυσιολογίας - Ιατρικής 1962, για την ανακάλυψη του DNA και ο L. Orgel. Σύμφωνα με αυτήν την θεωρία, η ζωή που γνωρίζουμε σήμερα δεν εμφανίστηκε αυτοδύναμα στον πλανήτη μας, αλλά ήρθε από ένα ουράνιο σώμα έξω από το πλανητικό μας σύστημα με φορείς μικροοργανισμούς, τους οποίους
ΜΕΤΕΦΕΡΑΝ ΠΟΛΥ ΕΞΕΛΙΓΜΕΝΑ ΛΟΓΙΚΑ ΟΝΤΑ.

Τα όντα αυτά σύμφωνα με τους δυο ερευνητές, μεταφέρθηκαν με διαστημόπλοια και ράντισαν κυριολεκτικά τον πλανήτη μας με μικροοργανισμούς. Αναφέρουν επίσης ότι μετά από μακροχρόνιες έρευνες, ανακάλυψαν πως δεν υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ της χημικής σύνθεσης του Γήινου περιβάλλοντος και εκείνης των εμβίων οργανισμών. Ως παράδειγμα αναφέρουν ότι σπουδαίο ρόλο στις γήινες ενζυμικές και χημικές διεργασίες δεν παίζουν τα στοιχεία χρώμιο και νικέλιο, που αφθονούν στη Γη, αλλά το σπάνιο στοιχείο μολυβδένιο και υποθέτουν, ότι η ζωή έφτασε στη Γη από ένα άλλο ουράνιο σώμα που διαθέτει άφθονο μολυβδένιο.

ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ.

 Οι επίκουροι καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών, Μάνος Δανέζης και Σταύρος Θεοδοσίου, στο εξαίρετο δίτομο βιβλίο τους «Το Σύμπαν που αγάπησα», εκδόσεις Δίαυλος, πιστεύουν ότι δεν είμαστε μόνοι στο Σύμπαν, αφού υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια αστέρια στον Γαλαξία μας, που έχουν την δυνατότητα να συνοδεύονται όπως και ο Ήλιος μας από πλάνητες, που πληρούν τις συνθήκες ανάπτυξης ευφυούς ζωής ανάλογης με αυτήν της Γης. Πεποίθηση τους είναι ότι οι κάτοικοι του Σύμπαντος θα μας απλώσουν κάποτε φιλικά το χέρι. Θερμός υποστηρικτής της ίδιας θεωρίας είναι ο Σουηδός χημικός Σ. Αρένιους (Βραβείο Νόμπελ Χημείας), κατά τον οποίον, η γήινη ζωή δεν ξεκίνησε από την Γη, αλλά από σπέρματα ζωής, που ήρθαν από το διάστημα και βρήκαν κατάλληλες συνθήκες για να εξελιχτούν.

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, Ο ΓΑΛΑΞΙΑΣ, Ο ΗΡΙΔΑΝΟΣ ΠΟΤΑΜΟΣ, Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΜΑΣ, Ο ΠΕΡΣΕΑΣ ΚΑΙ Η ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ.
 Οι Αρχαίοι Έλληνες έλεγαν τον Γαλαξία «Γαλακτίτη Κύκλο» και «Ηριδανό Ποταμό» ή «Δρόμο του Διός». Πίστευαν ότι ο Γαλαξίας μας ήταν ο δρόμος που ακλούθησε ο ήρωας ΠΕΡΣΕΑΣ για να σώσει την ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ, πάνω στον ΠΗΓΑΣΟ, δημιουργώντας με τον «καλπασμό» του άφθονη αστρική σκόνη. Η Ελληνική Μυθολογία είναι γεμάτη από θεϊκά όντα, που κατέρχονται στην Γη, για να πάρουν συζύγους. Όλες οι παραδόσεις των αρχαίων λαών ομιλούν για ουράνια φλεγόμενα άρματα που έφθασαν στην Γη από τα άστρα, καθώς επίσης για ανώτερες εξωγήινες υπάρξεις που χάρισαν στους ανθρώπους νόμους και όργανα, για να οικοδομήσουν τον πολιτισμό τους. Οι αρχαίες Ελληνικές δοξασίες ομιλούν για τον Τιτάνα Προμηθέα, που έδωσε στους ανθρώπους την «Φωτιά» από τους ουρανούς και έγινε ως εκ τούτου ο θεμελιωτής του ανθρωπίνου πολιτισμού. Ο Διογένης ο Λαέρτιος αναφέρει ότι «ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΓΕΝΟΣ». Είναι οι «ΠΡΟΜΥΘΕΙΣ», που έφεραν το ΠΥΡ της Γνώσεως στα ανθρωποειδή της Γης, που μέχρι τότε ζούσαν σαν ζώα σε λαγούμια και βαθιές σπηλιές, όπως αναφέρει ο Αισχύλος στην τραγωδία του «Προμηθεύς Δεσμώτης»: «Μα ακουστέ εδώ τις ταλαιπωρίες των ανθρώπων, που χωρίς μυαλό πρώτα, πλάσματα με νου και πνεύμα τους έκανα να είναι. Ψυχή είχαν, γιατί η Ψυχή των ανθρώπων προϋπάρχει. Μα και τα δώρα μου να δείτε τι καλόγνωμα που ήταν. Πρώτα, βλέποντας οι άνθρωποι, βλέπανε του κάκου και ακούοντας δεν άκουαν. Και όμοιοι με των ονείρων τους ίσκιους ανακάτευαν τα πάντα δίχως τάξη και ούτε τα πλινθόκτιστα σπίτια που προστατεύουν γνώριζαν, ούτε την τέχνη του ξύλου. Μα σε σκαφτές σπηλιές αυτοί ζούσαν σαν τα πολυκίνητα μυρμήγκια που στον άνθρωπο σε πολλά μοιάζουν, μες στ’ ανήλια βάθη των άντρων. Μα τα πάντα έπρατταν δίχως κρίση, ως την ώρα που των άστρων τους έδειξα τις ανατολές και τις δύσεις να ξεκρίνουν και την έξοχη τέχνη του αριθμού τους βρήκα και των γραμμάτων που ‘ναι η θύμηση όλων, η μνήμη, η εργατική μουσογεννήτρα. Και πρώτος στον ζυγό έζεψα τα ζώα, βοηθούς του ανθρώπου ιερούς, τους πιο βαριούς να πάρουν από τους μόχθους του, μα και αυτοί με αγάπη να τα βλέπουν. Το σπουδαιότερο είναι πως αν σ’ αρρώστια έπεφταν κανένα γιατρικό δεν είχαν να πιούν ή να αλείψουν, μα χωρίς γιατρειά αδυνάτιζαν, ώσπου τους έδειξα εγώ πάλι τα γιατρικά ν’ ανακατεύουν και όλες τις αρρώστιες να πολεμούν, τους διάφορους τρόπους της μαντικής τέχνης όρισα. Κοντολογίς, μ’ ένα λόγο μάθε το, όλες οι τέχνες από τον Προμηθέα στους θνητούς δόθηκαν».

ΣΤΗΝ ΑΧΛΥΝ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Κατά (την Ιερά μας Παράδοση) την Μυθολογία μας, οι άνθρωποι ευρίσκοντο σε μια ζωώδη κατάσταση, πριν ο Προμηθέας φέρει σ’ αυτούς το Πυρ εξ ουρανού. Η ΒΙΑ (Χάος) κυριαρχούσε στον προηγούμενο κόσμο. Οι πρωτόγονοι άνθρωποι που προέκυψαν από τ’ αποκοπέντα γεννητικά όργανα του Ουρανού, που τα έκοψε με το τσεκούρι του ο Κρόνος, γεννιόνταν από την Γη, χωρίς γονείς και ζούσαν σαν ζώα σε λαγούμια. Ο Προμηθέας όμως, κατά κάποιον τρόπο πρόδωσε τους Τιτάνες και προσχώρησε στους ΘΕΟΥΣ (όπως ο θεός Ασσούρ, που αναφέρεται στα ασσυριακά κείμενα). Ξέκοψε από τους φυσικούς του συμμάχους και χρησιμοποίησε την πείρα του εναντίον τους. Ο Δίας εκμεταλλεύτηκε την προσχώρηση του Τιτάνα, για να εκθρονίσει τον Κρόνο και να τον ρίξει στα Τάρταρα. Ο Προμηθέας εν συνεχεία λυπήθηκε τους ανθρώπους που ήταν χωρίς λογική και τους χάρισε την ελπίδα της αιωνιότητας με την μεταφορά του ουρανίου Πυρός, που αντιστοιχεί με τον σπινθήρα της λογικής. Η θυσία του δεν πήγε χαμένη. Με την χρήση του πυρός επήλθε η ανάπτυξη του πολιτισμού. Ο Ζεύς όμως «οργίστηκε». Στον «Φίληβο» όμως δίδεται μια άλλη εξήγηση του Μύθου, όταν μας λέει ο Σωκράτης ότι οι ίδιοι οι Θεοί έδωσαν δώρο στους ανθρώπους την γνώση της αλήθειας, μαζί με το φωτεινό πυρ. Πολλοί ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι πάνω στη Γη, υπάρχουν δυο φυλές ανθρώπων. Μία γήινη και μια ουράνια, η οποία μετέφερε το πυρ της γνώσης και μετάλλαξε τα ανθρωποειδή που υπήρχαν και τα μετέβαλε σε σώφρονας ανθρώπους. (HOMO SAPIENS). Η ονομασία Έλληνες, απ’ ότι γνωρίζουμε από την Ιστορία, προέρχεται από τον Έλληνα, τον γιο του Δευκαλίωνος, ο οποίος με την σειρά του, ήταν γιός του Προμηθέως! Πριν τα χρόνια του Έλληνος δεν υπήρχε η ονομασία ΕΛΛΑΣ και έδιναν στην χώρα κατά τόπους το όνομα τους τα διάφορα προγονικά φύλα, που κατοικούσαν την πατρίδα μας, ως επί το πλείστον Πελασγοί! «Δοκει δε μοι, αλλά τα μεν προ Έλληνος του Δευκαλίωνος και παν ουδέ είναι η επίκλησις αυτή, κατά έθνη δε άλλα τε και το Πελασγικόν επί πλείστον εφ’ εαυτών την επωνυμίαν παρέχεσθαι».

ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ

Σύμφωνα με την πινακίδα του Ιδαλίου της Κύπρου, που αποκρυπτογραφήθηκε πρόσφατα με την μέθοδο Chandwick, οι Μόες – Ελλοί (Έλληνες) ήρθαν στην Γη από τον Σείριο (που νοείται αποικία του η Γη), με αρχηγό τους τον Μίνωα και δίδαξαν τις τέχνες και τον πολιτισμό. Στην αρχή είχαν αιθέρια μορφή (Χρυσούν Γένος), αλλά μετά που αναμείχτηκαν με τους κατοίκους της γης, απέκτησαν υλική υπόσταση (δερμάτινους χιτώνες). Ο Μίνωας και ο Προμηθέας ταυτίζονται, μια και οι δυο είχαν γυιό τους τον Δευκαλίωνα, δηλαδή τους Ελλούς, που ήλθαν με την Λάρνακα τους (κιβωτό – σκάφος) στην Γη, μεταφέροντας του ουράνιο Πυρ στους γήινους. Έκτοτε έμειναν σταυρωμένοι στο γήινο περιβάλλον. Ο σταυρός που βρέθηκε χαραγμένος μαζί με άλλα Ελληνικά σύμβολα (όπως ο μαίανδρος και το οκτάκτινο αστέρι), σε όλα τα αρχαία μνημεία της Γης, έγινε έμβλημα τους και δήλωνε το εκπολιτιστικό έργο τους. Είναι η φυλή των Ελλήνων, οι Προμηθείς, που δέθηκαν μεταξύ Ουρανού και Γής. Πολέμησαν με τους Άτλαντες και τους Κρόνιους δαίμονες, που είχαν έμβλημα τους την Σελήνη (μισοφέγγαρο) κατά την Τιτανομαχία. Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΗΤΑΝ ΚΟΣΜΙΚΟΣ, αφορούσε την Γη και το Διάστημα!

Βιβλιογραφια: «Το Σύμπαν που αγάπησα», Μάνος Δανέζης – Στράτος Θεοδοσίου εκδόσεις «Δίαυλος» - Ελένη Ζωγραφίδου Δάγιου: «Η Λύτρωση του Προμηθέα», «οι Αργοναύτες επιστρέφουν», εκδόσεις «Ιδεοθέατρον» - Αισχύλου: «Προμηθεύς Δεσμώτης» - Πλάτωνος: «Άπαντα». Επιμέλεια Ελένης Ζωγραφίδου Δάγιου, Περιοδικό «Ιερά Ελλάς», τεύχος 25ο, σελ. 40.