Τα μυστικά της Ανταρκτικής και η βάση των Ναζί

Οι Γερμανοί, πριν ξεσπάσει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, έχοντας το αίσθημα του ηττημένου αλλά και του εμπάργκο από τον πρώτο πόλεμο στραφήκαν στην έρευνα νέων εναλλακτικών μορφών ενέργειας και πόρων...
Ένας άγνωστος χώρος που θα εξερευνούσαν ήταν και η Ανταρκτική.
Η πρώτη γερμανική αποστολή στην Ανταρκτική ήταν η Εκστρατεία Gauss το 1901 – 1903, με επικεφαλής τον βετεράνο στην Αρκτική και τη γεωλογία καθηγητή Erich von Drygalski, και ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε ένα αερόστατο για εναερία παρατήρηση στην Ανταρκτική.
Η δεύτερη γερμανική αποστολή στην Ανταρκτική ήταν το 1911-1912 με τον Wilhelm Filchner, που είχε στόχο την διέλευση της Ανταρκτικής για να μάθουν αν υπήρχαν κομμάτια γης χωρίς πάγο.
Η τρίτη ήταν η Νέα Σουηβία 1938 (Neuschwabenland), που άρχισε να εξερευνάται από τη Γερμανία στις 17 Δεκεμβρίου 1938. Για την προετοιμασία τους για την αποστολή, οι Γερμανοί κάλεσαν ένα Αμερικανό πολικό εξερευνητή και αξιωματικό του Ναυτικού, τον Ρίτσαρντ Ε. Μπερντ (Richard Ε. Byrd), που είχε εξερευνήσει μέρος του πόλου με στόχο να ιδρύσει μια αμερικανική βάση στην περιοχή το 1928-1930 με όνομα Little America.
Τότε ο Μπερντ είχε αναστατώσει τον παγκόσμιο Τύπο δείχνοντας ένα φιλμ και αναφέροντας ότι είχε ανακαλύψει περιοχές με ζεστό νερό με βλάστηση και άγνωστα ζώα. Ωστόσο, ο Μπερντ αρνήθηκε να συμμετάσχει στη γερμανική αποστολή.
Η νέα εκστρατεία των Γερμανών ξεκίνησε από το Αμβούργο για την Ανταρκτική με το πλοίο MS Schwabenland, το οποίο θα μπορούσε επίσης να εκτοξεύσει και αεροσκάφη με τη βοήθεια ενός καταπέλτη.
Στις 19 Ιανουαρίου 1939 το πλοίο έφθασε στην ανταρκτική σε μια περιοχή που τα τελευταία χρόνια έχει ονομαστεί από την Νορβηγία ως Dronning Maud Land, αρχίζοντας τις πτήσεις, χαρτογραφώντας την περιοχή.
Η περιοχή ήταν μεταξύ του γεωγραφικού πλάτους 69 ° 10 ‘Ν και 76 ° 30′ Ν και γεωγραφικό μήκος 11 ° 30 Δ και 20 ° E 00 ‘, με συνολικό χώρο 600,000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Αυτή η περιοχή ονομάστηκε Neuschwabenland.
Κατά τη διάρκεια των πτήσεων και των πεζοπόρων αποστολών, εκατοντάδες γερμανικές σημαίες έπεσαν για να συμβολίζουν την κατοχή της Γερμανίας στο έδαφος, αλλά όπως αναφέρουν σήμερα οι Γερμανοί ιστορικοί ήταν προκειμένου να αναιρεθούν τυχόν αξιώσεις της ιδιοκτησίας στη Νορβηγία.
Επιπλέον, η εκστρατεία δημιούργησε μια προσωρινή κατασκήνωση και ανέφερε ότι γύρω από την περιοχή τους υπήρχε κάποια βλάστηση, εξαιτίας των θερμών πηγών κοντά στη λίμνη.
Θα πρέπει να αναφέρουμε και την επίσημη θέση των γερμανικών απόψεων που δηλώνουν ότι η όλη αποστολή αποσκοπούσε στην βιομηχανία της φαλαινοθηρίας που προήχθη μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’30 σε ένα πολύ σημαντικό κλάδο της γερμανικής οικονομίας.
Περισσότερα από 50 πλοία φαλαινοθηρίας υπήρχαν την εποχή του 1938/39, με σχεδόν παράγωγη 500.000 βαρέλια πετρελαίου φάλαινας – εκτός από την Φαλαινοθηρία προβλέπονται επίσης για την παρασκευή εκρηκτικών γλυκερίνη.
Η επιδίωξη της ναζιστικής ηγεσίας ήταν να σταματήσει στο έπακρο η εξάρτηση από εισαγωγές με ένα τετραετές σχέδιο που προέβλεπε μια ολοκληρωμένη επέκταση του γερμανικού φαλαινοθηρικού στόλου και στην Ανταρκτική.
Η αποστολή επίσης είχε στόχο να ερευνήσει για ορυκτό πλούτο και πετρέλαιο αλλά και τη διερεύνηση χώρων για μια πιθανή βάση του Τρίτου Ράιχ.
Το επόμενο έτος, ένα μήνα μετά τις εχθροπραξίες που είχαν αρχίσει στην Ευρώπη, οι Γερμανοί επέστρεψαν στο Neuschwabenland για να τελειώσουν αυτό που είχαν ξεκινήσει, που υποδηλώνει ότι η βάση ήταν υπό κατασκευή.
Όπως προέκυψε, στη περιοχή που ερευνούσαν βρήκαν μια φυσική σήραγγα με πολλά χιλιόμετρα μήκος, που τελικά τους οδήγησε σε ένα κολοσσιαίο υπόγειο σπήλαιο που ήταν ασυνήθιστα ζεστό που ζεσταινόταν προφανώς γεωθερμικά. Στο τεράστιο σπήλαιο αρχικά βρήκαν μια υπόγεια λίμνη αλλά όπως αποδείχθηκε τα σπήλαια ήταν τόσο εκτεταμένα ώστε να έπρεπε να εξερευνηθούν χωριστά.
Οι Ναζί αρχικά κατασκεύασαν μια βάση σε ένα σπήλαιο με αποβάθρες για τα γερμανικά υποβρύχια και η ηλεκτρική ενέργεια που χρησιμοποιούσαν ήταν από την ηφαιστειακή δραστηριότητα, η οποία τους έδωσε τη θερμότητα και ατμό που βοήθησε στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Στις 18 Ιουλίου 1945, εφημερίδες σε όλο τον κόσμο επικεντρώθηκαν σε τίτλους με αναφορές στην Ανταρκτική. Οι New York Times, τότε δήλωσαν "Ο Χίτλερ είναι στο Νότιο Πόλο".
Οι τίτλοι που συγκλόνισαν τον κόσμο βασίζονται, εν μέρει, σε γεγονότα. Τα γεγονότα ερχόταν και από από τον Γερμανό Ναύαρχο Karl Donitz, που αργότερα έζησε ελεύθερος στη Γερμανία, δηλώνοντας την πικρία του ως αξιωματικός όσον αφορούσε γενικά τους ιστορικούς που δεν τολμούσαν να γράψουν για την μεγάλη ναζιστική βάση με όνομα νέο Βερολίνο στην Ανταρκτική.
Ο Γερμανός ναύαρχος είχε αναφέρει ότι το γερμανικό ναυτικό είχε εκτελέσει ένα μεγάλο έργο. Το γερμανικό ναυτικό ξέρει κρυψώνες στους ωκεανούς και κατά συνέπεια είναι πολύ εύκολο να μεταφέρει τον Φύρερ σε ασφαλές μέρος που θα έχει την ευκαιρία να εργαστεί για τα τελικά του σχέδια.
Η ανακάλυψη ήταν ότι βρήκαν μια υποβρύχια τάφρο που τους πήγαινε κατ‘ ευθείαν μέσω της Ανταρκτικής σε ένα υπόγειο παράδεισο με ζεστές υπόγειες λίμνες, και βλάστηση και πάγο.
Το 1952, η κυβέρνηση της νέας Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ερεύνησε τις φήμες για την ναζιστική βάση προσπαθώντας να εντοπίσει τα γεωγραφικά χαρακτηριστικά της περιοχής.
Μια πληθώρα από φήμες υποστηρίζει ότι η Neuschwabenland δεν είχε ποτέ εγκαταλειφθεί από τους Ναζί μετά την πρώτη αποστολή. Στην πραγματικότητα, μερικά μέλη του πληρώματος του “Schwabenland” δήλωσαν ότι θα έκαναν αρκετά ταξίδια στην Ανταρκτική για να εδρεύσουν μια απόρρητη αποικία των Ναζί, και θα χρειαζόταν την μεταφορά στρατιωτικού εξοπλισμού και βαρέα εργαλεία εξόρυξης και κατασκευής σηράγγων.
Πράγματι τα εναπομείναντα μητρώα των γερμανικών ναυτικών βάσεων αναφέρουν, μαζικές μετακινήσεις τεχνικών υλικών για άγνωστη περιοχή και ότι αρκετά γερμανικά υποβρύχια γέμισαν με υψηλόβαθμα στελέχη των Ναζί που εγκατέλειψαν την Ευρώπη, βρίσκοντας καταφύγιο σε ένα μυστικό δίκτυο σε υπόγεια καταφύγια στην Neuschwabenland.
Γερμανοί επιστήμονες που αιχμαλωτίστηκαν από τους συμμάχους, ενώ το Βερολίνο βομβαρδιζόταν, αποκάλυψαν πως υπήρχαν απόρρητα έγγραφα, σχεδιαγράμματα και χάρτες που αφορούσαν πτητικά άγνωστα μηχανήματα σε σχήμα δίσκου και εγκαταστάσεις μια απόρρητης βάσης στην Ανταρκτική με όνομα Νέο Βερολίνο.
Η επιχείρηση Ηigh Jump
Οι Σύμμαχοι το 1947 θορυβήθηκαν ακόμη περισσότερο όταν πληροφορήθηκαν τις φήμες που ήθελαν τη βάση της Ανταρκτικής να λειτουργεί τουλάχιστον από το 1935, χάρη στις ενέργειες της ομάδας Βριλ που ήταν μια ανεξάρτητη ομάδα με τεράστια κεφάλαια που ασχολούταν με τις νέες τεχνολογίες αλλά και την εξέλιξη επαναστατικών φουτουριστικών εναέριων οχημάτων σε σχήμα δίσκου.
Σε μικροφίλμ, που εντοπίστηκαν σε γερμανικό υποβρύχιο με προορισμό της νότιες θάλασσες, αποκαλύφθηκε η ανωτερότητα των Γερμανών σε θέματα τεχνολογίας δηλώνοντας ότι ήταν τουλάχιστον 50 χρονιά μπροστά.
Οι Αμερικανοί οργάνωσαν μια ναυτική εκστρατεία με 48 πλοία, μεταξύ αυτών ήταν υποβρύχια, ένα αεροπλανοφόρο και ένα πλοίο που μετέφερε 200 αεροσκάφη. Επίσης συμμετείχαν 4.080 στρατιώτες υπό την ηγεσία του Ναυάρχου Ρίτσαρντ Μπερντ (Richard Byrd), του γνωστού εξερευνητή, με πρόφαση την εξερεύνηση της Ανταρκτικής. Στην πραγματικότητα ήθελαν να βρουν και να καταστρέψουν τη γερμανική βάση.
Η επίσημη ονομασία της εκστρατείας ήταν Highjump (OpHjp). Η αποστολή έφτασε τον χειμώνα του 1946-1947, και έληξε στα τέλη Φεβρουαρίου 1947.
Επισήμως η αποστολή Highjump ήταν να επεκταθεί η ανταρκτική ερευνητική βάση Little America. Ο Μπερντ είχε στη διάθεσή του οκτώ μήνες για να φέρει εις πέρας την αποστολή του, αλλά σε οκτώ εβδομάδες αναγκάστηκε να επιστρέψει με πολλές απώλειες σε μαχητικά αεροπλάνα! Τι είχε συμβεί;
Σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν από άντρες της αποστολής, το Αμερικανικό Ναυτικό βρέθηκε αντιμέτωπο με ομάδα πραγματικών ιπτάμενων δίσκων. Στις αερομαχίες που ακολούθησαν με την άφιξη στην Ανταρκτική, καταστράφηκαν τέσσερα αεροπλάνα και αλλά 12 χάθηκαν.
Καθώς υστερούσαν σημαντικά από τη δύναμη πυρός των Γερμανών, οι αμερικανικές υπηρεσίες ανακάλεσαν την αποστολή.
Στις επίσημες αναφορές που κατατέθηκαν, τα τέσσερα αεροπλάνα που καταστράφηκαν φαίνεται να "παρουσίασαν τεχνικά προβλήματα και έπεσαν πάνω σε παγόβουνα".
Ο ναύαρχος Byrd είχε δώσει μια αναπάντεχη, συνέντευξη στην ισπανική εφημερίδα El Mercurio, στο Σαντιάγο, Χιλή στις 5 Μαρτίου 1947. Το δημοσίευμα έγραφε ότι "...ο Ναύαρχος Μπερντ (Byrd) δήλωσε σήμερα ότι ήταν επιτακτική ανάγκη για τις Ηνωμένες Πολιτείες να ξεκινήσει άμεσα μέτρα άμυνας κατά άγνωστων εχθρικών περιοχών.
Ο ναύαρχος δήλωσε επίσης ότι δεν ήθελε να φοβίσει κανέναν, αλλά ήταν μια πικρή πραγματικότητα ότι σε περίπτωση ενός νέου πολέμου, οι ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να αμυνθούν από ιπτάμενα αντικείμενα, που έρχονται από τον πόλο με απίστευτες ταχύτητες.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου ο ναύαρχος ανέφερε επίσης ότι σε ένα ταχέως συρρικνούμενο κόσμο οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούσαν πλέον να αντλήσουν κανένα αίσθημα ασφάλειας από την απομόνωσή της ή τη γεωγραφική απόσταση από ωκεανούς. Ο ναύαρχος επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά την πεποίθησή του ότι ολόκληρη η ήπειρος της Ανταρκτικής πρέπει να παρακολουθείται στενά".
Όσο αφορά τον Ναύαρχο Μπερντ, όταν έφτασε στις ΗΠΑ πέρασε αρκετές εβδομάδες στα ανακριτικά γραφεία.
Όλα τα έγγραφα και το ημερολόγιό του εξαφανίστηκαν περιέργως. Ως ημερομηνία θανάτου του, στη Wikipedia, αναφέρεται η 11η Μαρτίου του 1957.
Τότε ο Αϊζενχάουερ είχε δηλώσει: ”Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος δεν έχει τελειώσει ακόμα” και επιβεβαιώνεται από την ανησυχητική φράση του ναυάρχου Μπερντ, "στην περίπτωση ενός νέου πολέμου".
Τα τελευταία Τάγματα του Χίτλερ περιμένουν για τη χρυσή ευκαιρία τους
Ήδη από τη δεκαετία του 1950, φήμες άρχισαν να κυκλοφορούν ανάμεσα στους γερμανικούς εθνικιστικούς κύκλους που ήταν βέβαιοι ότι τα μεταπολεμικά ιπτάμενα οχήματα τύπου δίσκου που πετούσαν σε όλο των κόσμο ήταν στην πραγματικότητα γερμανικά υπερ-όπλα που ήταν υπό ανάπτυξη κατά τη διάρκεια του Τρίτο Ράιχ. (Τότε ας μη ξεχνάμε συνέβη και το περιστατικό του Roswell).
Μέχρι τα τέλη του 1970, νεοναζί συγγραφείς ισχυρίζονταν ότι η το θρυλικό Τελευταία Τάγμα, που είχε σκοπό να διαφυλάξει τα απόρρητα των ναζί μετά τον πόλεμο, ήταν σε ένα τεράστιο υπόγειο παράδεισο στην Ανταρκτική.
Οι William και Landig, δύο νέο-ναζί εκδότες και συγγραφείς, αναφέρουν με γεγονότα, ιστορίες και υποδείξεις την ναζιστική αναβίωση. Ορισμένοι αναφέρουν ότι, όταν οι Αμερικανοί απέτυχαν να χτυπήσουν την υπόγεια βάση των Γερμανών “Neuberchtesgarden” στην Ανταρκτική πραγματοποιήθηκαν χτυπήματα το 1958 υπό το πρόσχημα πυρηνικών δοκιμών.
Αυτό που επίσημα γνωρίζουμε είναι ότι, το 1958 ως μέρος της Επιχείρησης “Argus” έγιναν τρεις ατμοσφαιρικές πυρηνικές εκρήξεις. Οι δοκιμές αυτές ήταν πράγματι στο νότιο ημισφαίριο μεταξύ 2.300 και 3,500 χιλιόμετρα βόρεια της Maud Land.
Φυσικά, άλλα αυτά μπορούν να είναι προϊόντα αχαλίνωτης φαντασίας αλλά κανένας δεν έχει αρνηθεί την παταγώδη αποτυχία της αποστολής Ηigh Jump και τις μαρτυρίες των πληρωμάτων ότι αντιμετώπισαν ανώτερα ιπτάμενα αντικείμενα στην Ανταρκτική.

Επιχείρηση Planet Solar: Μέσα στο μεγαλύτερο ηλιακό σκάφος του κόσμου

Με φόντο τη μεσογειακή βλάστηση και τα καταγάλανα νερά, το Planet Solar μοιάζει να έχει πέσει απέ τον ουρανό, σαν διαστημόπλοιο που προσθαλασσώθηκε.
Το μεγαλύτερο καταμαράν στον κόσμο που κινείται με ηλιακή ενέργεια κατασκευάστηκε το 2008 και έχει μήκος 35 μ. Πήρε το όνομά του από τον συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Τόλκιν, που εμπνεύστηκε την τριλογία του «Αρχοντα των Δαχτυλιδιών», καθώς Turanor στα μυθιστορήματά του είναι η δύναμη που πηγάζει από τον ήλιο. Tο πρώτο ταξίδι του κράτησε 584 ημέρες, καθώς κύκλωσε την υφήλιο.
Από το 2013 και για τέσσερα χρόνια είναι στη διάθεση του Πανεπιστημίου της Γενεύης, εξυπηρετώντας ερευνητικούς σκοπούς. Μετά από μια αποστολή στον Ατλαντικό για τη μελέτη του Gulf Stream, ήρθε και στα δικά μας χωρικά ύδατα με το έμπειρο πλήρωμά του για να αναζητήσει έναν από τους αρχαιότερους οικισµούς της Ευρώπης στο βυθό της Αργολίδας.

Οκτώ το πρωί, µε το µαλακό ακόµα φως να διαγράφει τους ορεινούς όγκους στο βάθος, ένα φουσκωτό µάς παραλαµβάνει από την προκυµαία της Κοιλάδας, µε κατεύθυνση προς το εντυπωσιακό καταµαράν «Turanor Planet Solar», το οποίο πρωταγωνιστεί σε µία από τις πιο ενδιαφέρουσες αρχαιολογικές αποστολές που έχουν γίνει στη χώρα µας: την αναζήτηση ενός καταβυθισµένου προϊστορικού οικισµού κοντά στο σπήλαιο Φράγχθι στην Αργολίδα. Η ανακάλυψή του θα µπορούσε να ανατρέψει πολλά δεδοµένα για την προϊστορική περίοδο στον ελλαδικό χώρο.
Στριµωχνόµαστε στη γάστρα, Ελληνες και ξένοι δηµοσιογράφοι, η αρχαιολόγος - δύτρια της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων ∆έσποινα Κουτσούµπα, ο καθηγητής Αρχαιολογίας του Πανεπιστηµίου της Γενεύης Ζιλιέν Μπεκ και ερευνητές του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών.

Οι υποθαλάσσιες αρχαιολογικές έρευνες στην Κοιλάδα εποπτεύονται από την Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων υπό τη διεύθυνση της δρος Αγγελικής Σίμωσι. Συνεργάζονται αρχαιολόγοι του Πανεπιστημίου της Γενεύης και του μουσείου Latenium του Νεσατέλ (Ελβετία), Ελληνες αρχαιολόγοι και ειδικοί από το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών. Η αποστολή τελεί υπό την αιγίδα της Ελβετικής Αρχαιολογικής Σχολής στην Ελλάδα και της UNESCO.
Τοποθετούµε δικαιωµατικά στην κορυφή του πλεούµενου τον Αδωνι Κύρου. Ο δηµοσιογράφος και εκδότης της «Εστίας» (δεν του αξίζει το «τέως», διότι ποτέ δεν χάνεις αυτούς τους τίτλους), ακούραστος ερευνητής της ιστορίας και του ελληνικού τοπίου, έκανε σχεδόν 60 χρόνια πριν την πρώτη καθοριστική του αρχαιολογική ανακάλυψη.

Στα 17 του επισκέφτηκε το παραθαλάσσιο σπήλαιο, αντιλήφθηκε αµέσως ότι υπήρχαν ίχνη ανθρώπινης χρήσης από την προϊστορία και ειδοποίησε την αρχαιολογική υπηρεσία. Σήµερα, τόσες δεκαετίες αργότερα, το άοκνο βλέµµα του εξακολουθεί να «διαβάζει» τη στεριά, βλέποντας ίχνη του παρελθόντος, αόρατα ακόµη και στους πιο έµπειρους αρχαιολόγους.
Οσο για το Φράγχθι, από στάνη που ήταν το 1955, έγινε ένας σπουδαίος τόπος αρχαιολογικής έρευνας, την οποία έχουν αναλάβει συµπατριώτες µας αρχαιολόγοι και συνάδελφοί τους από την Ελβετική Αρχαιολογική Σχολή.
Γι’ αυτό άλλωστε κατέπλευσε στην Πελοπόννησο το ελβετικό φουτουριστικό σκάφος µε τα φωτοβολταϊκά πάνελ στο κατάστρωµά του. Για έντεκα ηµέρες, από τις 11 έως τις 22 Αυγούστου, µαζί µε το σκάφος του ΕΛΚΕΘΕ «Αλκυών», πήρε µέρος στην έρευνα που σάρωσε τον αργολικό βυθό.
Στα «χνάρια» της προϊστορίας

Πλησιάζοντας το Planet Solar, βλέπουµε απέναντί µας το σπήλαιο.
Μετά το 1965 έχει τεκµηριωθεί ότι υπάρχουν ίχνη ανθρώπινης δραστηριότητας από το 35000 π.Χ. Κατοικήθηκε κυρίως κατά την Ανώτερη Παλαιολιθική εποχή (40000-10000 π.Χ.), στην οποία «συναντήθηκαν» ο άνθρωπος του Νεάντερταλ µε τον Homo Sapiens, τη Μεσολιθική (9000-7000 π.Χ.) και τη Νεολιθική περίοδο (7000-3000 π.Χ.). Στις δύο πρώτες υπήρξε καταφύγιο µετακινούµενων κυνηγών, τροφοσυλλεκτών και ψαράδων (έχουν βρεθεί έως και κόκαλα από τόνους), οι οποίοι χρησιµοποιούσαν εργαλεία φτιαγµένα από σκληρές και αιχµηρές πέτρες, όπως ο πυριτόλιθος και ο οψιανός. Στη Νεολιθική περίοδο, η κατοίκηση επεκτάθηκε στον παρακείµενο υπαίθριο χώρο, γεγονός που γνωρίζουµε από τα ευρήµατα: λεπίδες για δρεπάνια, µαχαίρια, αιχµές βελών, µυλόπετρες, τσεκούρια και αξίνες, αλλά και πολλά οστέινα, όπως αγκίστρια, σπάτουλες και σουβλιά, κοσµήµατα και αγγεία.
Οι ερευνητές αναζητούν ίχνη κάτω από το νερό, στον λασπώδη πυθµένα. Για να συµβεί αυτό, οφείλουν πρώτα να εντοπίσουν την «παλαιοακτή», δηλαδή την ακτογραµµή της εποχής κατοίκησης του σπηλαίου, που βρίσκεται σε υψοµετρική διαφορά έως και 125 µ. από τη σημερινή, έτσι ώστε να οριοθετήσουν την περιοχή της υποθαλάσσιας έρευνας.
Εκεί συμβάλλει το Planet Solar, που κάνει διαδροµές µεγάλης ακριβείας.

Παράλληλα, το «Αλκυών» αποτυπώνει το βυθό µε πολυδιαυλικά βυθόµετρα και χαρτογραφεί την κοίτη του προϊστορικού ποταμού που περνούσε µπροστά από το σπήλαιο και τώρα είναι θαµµένο κάτω από τη λάσπη.
Ίσως η έρευνα ανατρέψει την πεποίθηση ότι οι προϊστορικοί άνθρωποι ήρθαν στην Ελλάδα από το Βορρά και κατέβηκαν µετά στην Πελοπόννησο. Μπορεί να προκύψουν ενδείξεις ότι η εµφάνισή τους στη νότια Ελλάδα είναι παλαιότερη.
Το καταµαράν είναι έτοιµο να ξεκινήσει. Οι ερευνητές του ΕΛΚΕΘΕ έχουν ποντίσει στο πρυµναίο τµήµα του σκάφους ειδικά µηχανήµατα. Πρόκειται για έναν ηχοβολιστή πλευρικής σάρωσης που χαρτογραφεί το βυθό και έναν τοµογράφο υποδοµής πυθµένα που κάνει σεισµικές τοµές για να βρει τι υπάρχει από κάτω του. Ο επικεφαλής ∆ηµήτρης Σακελλαρίου, ειδικός στην υποθαλάσσια γεωλογία, παρακολουθεί τα πάντα µέσα από τις οθόνες.
Μαζί µε τους συνεργάτες του προσπαθούν να λύσουν το αίνιγµα της παλαιοακτής: «Μέσα σε δέκα ηµέρες ερευνών ξέρουµε µε βεβαιότητα πού ήταν η θάλασσα το 20000 π.Χ., το 40000 π.Χ., το 60000 π.Χ. Η στάθµη της θάλασσας αλλάζει ανάλογα µε τις παγετώδεις περιόδους που συγκεντρώνουν το νερό στους πόλους. Υστερα, στην περιοχή ανάµεσα στο σπήλαιο και το λιµάνι της Κοιλάδας, βρήκαµε µια έκταση 200 - 300 τ.µ. όπου η ανάκλαση του τοµογράφου µάς δείχνει ενδείξεις µη φυσικών δοµών σκληρού ορίζοντα, δηλαδή δεν είναι λάσπη από κάτω µας, αλλά µπορεί να είναι στρώσεις από πέτρες ή θραύσµατα από αντικείµενα».

Ο καπετάνιος που δεν αγαπά τη θάλασσα

«Οι ποιητές αγαπούν τη θάλασσα. Οι ναυτικοί αγαπούν τα καράβια», λέει ο καπετάνιος Ζεράρ ντ’ Αµποβίλ. Η θάλασσα είναι ήρεµη και το καταµαράν γλιστρά στο νερό. Ο ήλιος δίνει ενέργεια στις µπαταρίες και εκείνες µε τη σειρά τους κινούν αθόρυβα το σκάφος.
Αναζητώ µια καλή στιγµή να µιλήσουµε µε τον Γάλλο καπετάνιο Ζεράρ ντ’ Αµποβίλ, ζωντανό θρύλο στην πατρίδα του, µια και πέρασε (κωπηλατώντας!) τον Ειρηνικό και τον Ατλαντικό.
Η γέφυρα είναι στο υψηλότερο σηµείο, ανάµεσα στα φωτοβολταϊκά, και υπάρχουν παντού οθόνες και κάµερες, από τις οποίες ελέγχει τι συµβαίνει στο σκάφος και γύρω από αυτό.
Εσωστρεφής και λιγοµίλητος, ίσως ντροπαλός, παρότι έχει ανακατευτεί και µε την πολιτική, ο καπετάνιος λέει µε το ζόρι δυο κουβέντες. Τον ρωτώ πώς αγάπησε τη θάλασσα και αυτός µε εκπλήσσει: «Μα δεν την αγαπώ! Οι ποιητές αγαπούν τη θάλασσα. Οι ναυτικοί αγαπούν τα καράβια. Εγώ λοιπόν ενδιαφέροµαι για τα πλεούµενα κάθε τύπου. Πόσο αντέχουν, τι δυνατότητες έχουν, πώς θα γίνει καλύτερη η πλεύση τους. Γι’ αυτό πέρασα τον Ατλαντικό, διότι σχεδίασα µόνος τη βάρκα µου. Πίστευα στο πλεούµενο και στις αντοχές του. Αφού τα κατάφερα, πέρασα και τον Ειρηνικό».
Καθαρή τρέλα, σκέφτοµαι, κοιτώντας τον Ντ’ Αµποβίλ, η εµφάνιση του οποίου δεν µαρτυρεί την τόλµη του.
Και το Planet Solar; «Είναι κάτι εντελώς νέο, ενδιαφέρον και πειραµατικό. Το σκάφος µας αγαπά τον ήλιο και, δόξα σοι ο Θεός, είµαστε σε µία από τις πιο ηλιόλουστες χώρες στον κόσµο...»

Η Σπηλιά του Κύκλωπα

Επόµενή µας στάση το ίδιο το Φράγχθι, η Σπηλιά του Κύκλωπα, όπως το λένε οι ντόπιοι. Κατά την αρχαιότητα, ίσως στο τέλος της Νεολιθικής περιόδου, η οροφή του σπηλαίου κατέρρευσε και τεράστιοι πέτρινοι όγκοι έπεσαν στο εσωτερικό του, προκαλώντας ένα άνοιγµα στην οροφή και χωρίζοντάς το σε δύο τµήµατα.
Η αρχαιολογική έρευνα άρχισε τη δεκαετία του ’60. ∆υστυχώς, το όρυγµα της ανασκαφής δεν µπορούσε να συνεχιστεί σε βάθος και έτσι δεν µάθαµε ποτέ εάν είχε κατοικηθεί την περίοδο των Νεάντερταλ, γύρω στο 40000 π.Χ. Σήµερα το µπροστινό µέρος είναι επισκέψιµο, και µάλιστα έχει διατηρηθεί η στάνη του βοσκού που υπήρχε όταν το ανακάλυψε ο Αδωνις Κύρου.

Μόλις µπει κανείς µέσα, διαπιστώνει ότι πρόκειται για έναν τεράστιο πέτρινο θόλο. Η πεσµένη οροφή έχει δηµιουργήσει ένα βουνό από βράχια στα οποία σκαρφάλωσε µε ευκολία η ∆έσποινα Κουτσούµπα και εµείς την ακολουθήσαµε... ασθµαίνοντας, για να βρεθούµε στο πίσω µέρος, όπου υπάρχει µια µικρή λιµνούλα.
Ο επικεφαλής της ελβετικής αποστολής, ο αρχαιολόγος Ζιλιέν Μπεκ, δεν µπορεί να κρύψει τη συγκίνησή του:
«Φανταστείτε ότι εδώ για χιλιάδες χρόνια είναι φυλαγµένο ένα µυστικό που αφορά την ελληνική και ευρωπαϊκή αρχαιολογία. Είναι ένα πολύ σηµαντικό µέρος και ευχόµαστε η έρευνα να διαρκέσει καιρό και να φέρει πολλά στο φως», λέει στο «Κ».

Η ∆έσποινα Κουτσούµπα περιµένει να φορέσει την καταδυτική της στολή και να πέσει στο νερό. Βέβαια, ο λασπώδης βυθός είναι ένα µεγάλο εµπόδιο. «Ηδη ξέρουµε πού θα κάνουµε τις ανασκαφικές τοµές, αλλά µένει να βρούµε την τεχνική. Το Planet Solar φεύγει, αλλά εµείς, αν όλα πάνε καλά και λυθούν τα προβλήµατα του καταδυόµενου προσωπικού του υπουργείου, θα συνεχίσουµε την έρευνα µέχρι τις 12 Σεπτεµβρίου. Το βασικό ερώτηµα είναι αν θα καταφέρουµε κάτω από τη λάσπη να εντοπίσουµε υπολείµµατα κτιρίων και αν θα έχουν διατηρηθεί».

Επιστρέφουµε στην Κοιλάδα εξουθενωµένοι, αλλά εντυπωσιασµένοι από το ηλιακό καταµαράν. Η αλήθεια είναι και λίγο πιο µαυρισµένοι, µια και είναι σαν τεράστιο solarium...

Το μυστικό της μακροζωίας «κρύβεται» στις... τσούχτρες

Ιάπωνας επιστήμονας θεωρεί ότι στη μέδουσα «Τurritopsis nutricula» κρύβεται το μυστικό της αιώνιας νεότητας

Το μυστικό της μακροζωίας «κρύβεται» στον μεγάλο εχθρό των λουόμενων, τις μέδουσες.
Σύμφωνα με το CNN, ειδικοί στην Ιαπωνία θεωρούν ότι, το ελιξίριο της ζωής βρίσκεται στη θάλασσα και πιο συγκεκριμένα στις... τσούχτρες, καθώς αυτές μπορούν να αναπαραχθούν από την... αρχή. Οι ειδικοί μελέτησαν ένα συγκεκριμένο είδος που εντοπίζεται στην παραθαλάσσια πόλη Σιραχάμα της Ιαπωνίας. Πρόκειται για ένα από τα τρία είδη μεδουσών της περιοχής που θεωρούνται αθάνατα.
Σύμφωνα με τον Ιάπωνα επιστήμονα Χ. Κουμπότα, ο τρόπος που συμπεριφέρονται οι συγκεκριμένες τσούχτρες, για παράδειγμα, όταν τραυματίζονται, είναι ενδεικτικός. Κατευθύνονται στον πάτο του ωκεανού και από εκεί επιστρέφουν στο αρχικό, εμβρυικό στάδιο, γνωστό και ως πολύποδας.
Εν συνεχεία, ο πολύποδας γίνεται μία νέα μέδουσα και μάλιστα αυτή η διαδικασία δεν ξεπερνά -χρονικά- τους δύο μήνες. Ο καθηγητής Κουμπότα και η ομάδα του κατάφεραν να αναγεννήσουν το συγκεκριμένο είδος μέδουσας 12 φορές στο εργαστήριο. Βεβαίως, η εφαρμογή της μεθόδου είναι εξαιρετικά δύσκολο να εφαρμοστεί στους ανθρώπους καθώς πρόκειται για δύο τελείως διαφορετικά είδη.
Ωστόσο, ο Ιάπωνας επιστήμονας θεωρεί ότι στη μέδουσα «Τurritopsis nutricula» κρύβεται το μυστικό της αιώνιας νεότητας.
«Η συγκεκριμένη μέδουσα έχει την ικανότητα να περνά από το ώριμο ενήλικο στάδιό της στο ανώριμο στάδιο του πολύποδα και πάλι από την αρχή. Έτσι, ουσιαστικά δεν υπάρχει όριο στο προσδόκιμο επιβίωσής της», υπογραμμίζει ο Ιάπωνας ερευνητής. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι το μοναδικό γνωστό είδος που μπορεί συνεχώς να γυρίζει πίσω το ρολόι του χρόνου.
Το «κλειδί» αυτής της θαυμαστής ικανότητας κρύβεται σε μια διαδικασία που ονομάζεται συνεχής επαναδιαφοροποίηση. Η μέδουσα «Τurritopsis nutricula», ωστόσο, μπορεί να αναγεννά ολόκληρο το σώμα της ξανά και ξανά. Για τον λόγο αυτό έχει εξάψει την περιέργεια των ερευνητών, οι οποίοι αναζητούν τον τρόπο με τον οποίο η μέδουσα αναστρέφει τη διαδικασία της γήρανσης νικώντας το θάνατο.
protothema.gr

Γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν κοντά στα γενέθλιά τους;

Άλλο ένα αξιοπερίεργο φαινόμενο φέρνει στο φως μία νέα ελβετική επιστημονική έρευνα. Οι άνθρωποι, ιδίως οι ηλικιωμένοι, πεθαίνουν τη μέρα των γενεθλίων τους, συχνότερα από κάθε άλλη μέρα του χρόνου.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον κοινωνιολόγο δρα Βλαντέτα Αϊντάσιτς-Γκρος του Ινστιτούτου Κοινωνικής και Προληπτικής Ιατρικής του πανεπιστημίου της Ζυρίχης, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό επιδημιολογίας “Annals of Epidemiology”, σύμφωνα με τη βρετανική «Ιντιπέντεντ», ανέλυσαν δεδομένα από 2,4 εκατ. θανάτους που συνέβησαν σε μία περίοδο 40 ετών.
Όπως προέκυψε, είναι 14% πιο πιθανό να πεθάνει κανείς τη μέρα που έχει τα γενέθλιά του, σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη μέρα μέσα στο έτος.
Ο κίνδυνος αυξάνεται μάλιστα ανάλογα με την ηλικία, με αποτέλεσμα όσοι είναι άνω των 60 ετών, να κινδυνεύουν κατά 18% περισσότερο να πεθάνουν ανήμερα στα γενέθλιά τους.
Όσον αφορά την αιτία του θανάτου τη μέρα των γενεθλίων, για τους ηλικιωμένους ο κίνδυνος για θάνατο από εγκεφαλικό είναι αυξημένος κατά 21,5%, από καρδιά κατά 18,6% και από καρκίνο κατά 10,8%.
Ακόμα, στους άνδρες (αλλά όχι στις γυναίκες), είναι αυξημένος κατά 35% περίπου ο κίνδυνος αυτοκτονίας, καθώς επίσης κατά 28,5% ο κίνδυνος θανάτου από ατύχημα και κατά 44% από μοιραία πτώση.
Οι Ελβετοί επιστήμονες αποδίδουν το φαινόμενο δε δύο αιτίες. Η πρώτη, η οποία είναι η λιγότερο πιθανή, υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι που είναι σοβαρά άρρωστοι, μάχονται να κρατηθούν στη ζωή ως τα γενέθλιά τους για να τα γιορτάσουν.
Η δεύτερη, εντελώς αντίθετη, εξήγηση, που θεωρείται πιο πειστική και φέρει την ονομασία «υπόθεση της αντίδρασης στις επετείους», θεωρεί ότι πολλοί άνθρωποι αντιδρούν αρνητικά σε κάθε επέτειο και ειδικότερα των γενεθλίων τους, με συνέπεια να αγχώνονται υπερβολικά.
Αυτό το στρες υποσκάπτει την υγεία τους και αυξάνει την πιθανότητα θανάτου τους τη συγκεκριμένη μέρα.
Τα αρχεία των νοσοκομείων επιβεβαιώνουν ότι υπάρχουν αυξημένες εισαγωγές ασθενών για έμφραγμα και άλλα καρδιαγγειακά προβλήματα ακριβώς στις μέρες των γενεθλίων τους.

Read more: http://www.newsbomb.gr/anexhghta/story/487679/giati-oi-anthropoi-pethainoyn-konta-sta-genethlia-toys#ixzz3C2VD7eZP

Περιηγηθείτε στον Βόρειο πόλο της Σελήνης

Επιστήμονες της NASA χρησιμοποιώντας δεδομένα του δορυφόρου LRO που εξερευνά και χαρτογραφεί τη Σελήνη δημιούργησαν ένα υψηλής ανάλυσης μωσαϊκό του Βόρειου Πόλου του φυσικού μας δορυφόρου.
Το μωσαϊκό δημιουργήθηκε από 10.581 εικόνες και καλύπτει μια περιοχή έκτασης παρόμοιας με το 25% των ΗΠΑ.
Για να δείτε σε πλήρη ανάλυση των μωσαϊκό και να περιηγηθείτε στον Βόρειο Πόλο επισκεφτείτε τον ιστοτόπο http://lroc.sese.asu.edu/gigapan/.
Μια εφαρμογή εκεί επιτρέπει στους χρήστες να ζουμάρουν κάθε σημείο του Βόρειου Πόλου της Σελήνης και τους προσφέρουν την αίσθηση ότι σχεδόν... ακουμπούν το έδαφος της.

Το κοινό μυστικό της Αμφίπολης [Εικόνες]

Τη στιγμή που όλο και μεγαλώνει η αγωνία για την πρόοδο των ανασκαφών στον τύμβο Καστά, ένα κοινό μυστικό γύρω από την Αμφίπολη έρχεται στο φως: Η μακρά πορεία των αρχαιοκάπηλων στην περιοχή.
Λίγα χιλιόμετρα μακριά από τον αρχαιολογικό θησαυρό στη γνωστή πλέον Μεσολακιά, οι φήμες για την αρχαιοκαπηλία δίνουν και παίρνουν.
«Υπήρχαν άνθρωποι στην Αμφίπολη που δεν δούλεψαν ποτέ, μάζευαν μπίλιες και έβρισκαν και τα νομίσματα. Τα νομίσματα τα έβρισκες περπατώντας. Εμείς ήμασταν αγρότες, αυτοί όλη μέρα έψαχναν και όλη τη νύχτα έσκαβαν», αναφέρουν κάτοικοι στο Αθηναϊκό Πρακτορείο και συνεχίζουν:

«Όταν ξεκίνησαν να ανοίγουν τους τάφους, ερχόταν κόσμος από όλες τις περιοχές, είχαν διασυνδέσεις παντού. Τους συλλαμβάναν, πήγαιναν στα δικαστήρια. Τους έβαζαν από τη μια πόρτα και από την άλλη τους έβγαζαν. Είχαν... μπάρμπα στην Κορώνη. Έτρωγαν πολλοί από αυτή τη δουλειά... Αν πούμε πολλά, θα γίνουμε κακοί».
Με αυτά τα λόγια και διατηρώντας την ανωνυμία τους, οι άνθρωποι του χωριού δε διστάζουν να αποκαλύψουν πως και αυτοί έβρισκαν διάφορα νομίσματα στα χωράφια τους.
Η μακρά πορεία αρχαιοκάπηλων στην περιοχή
«Παλιά ψάχνανε με τσάπες, άρπαζαν ό,τι μπορούσαν και έφευγαν, γι' αυτό και βρήκαμε πολλά νομίσματα και αγαλματίδια στους τάφους.
Σήμερα, είναι αλλιώς. Όσο για το “κύκλωμα”, αυτό μπορεί να είναι κλειστό, αλλά τα νέα μαθαίνονται γρήγορα -από τον έναν στον άλλο. Αν γίνει η αρχή, σε βρίσκουν εύκολα» θα δηλώσει άνδρας από τις Σέρρες, ο οποίος φέρεται να έχει εμπλακεί στο παρελθόν σε υπόθεση αρχαιοκαπηλίας, για να προσθέσει:
«Πριν από δυο χρόνια, μετά από εξάμηνες παρακολουθήσεις, προσήγαγαν περισσότερα από 120 άτομα στη Β. Ελλάδα με την κατηγορία της αρχαιοκαπηλίας, έπιασαν και τον “εγκέφαλο” και αρκετοί είναι στη φυλακή.
Με παρακολουθούσαν και μένα, κάνανε έρευνα και στο σπίτι. Δεν είχα τίποτα, παρά μόνο ένα “βρώμικο” τηλέφωνο μέσα σε έξι μήνες, που ήθελε κάποιος να μου πουλήσει νομίσματα.
Σε ένα κύκλωμα αρχαιοκαπηλίας δεν υπάρχει τρόπος για να μπεις ή να βγεις. Ερασιτέχνες δεν υπάρχουν. Όταν βγάζεις κέρδος από αυτή τη δουλειά, τότε είσαι επαγγελματίας».
Oι πρώτοι αρχαιοκάπηλοι
Ο ίδιος, μάλιστα, υποστηρίζει πως οι πρώτοι αρχαιοκάπηλοι ήταν οι αρχαίοι Έλληνες:
«Το πρωί τους έθαβαν και το βράδυ τους έκλεβαν. Όπου είχε χρυσό, άνοιγαν μια τρύπα και τα έπαιρναν. Κάποιοι λένε ότι οι Ρωμαίοι εκπαίδευαν και μαϊμούδες… μαϊμού την έκανε τη δουλειά, τα μάζευε και τα πήγαινε στην τρύπα.
Οι τρύπες δεν γίνονταν τυχαία... Οι εννιά στους δέκα στην Αμφίπολη έκαναν αυτή τη δουλειά και πολλοί πέθαναν από τις αναθυμιάσεις».
Από την πλευρά του, ο επί 12 χρόνια συνεργάτης του Δημήτρη Λαζαρίδη, Κώστας Βαρύτας, θυμάται:
«Όταν ανοίγαμε έναν τάφο με τον Δημήτρη τον Λαζαρίδη, ο αρχαιολόγος μας απομάκρυνε για να πάρει, όπως έλεγε, ο τάφος αέρα.
Όταν βρέθηκε ο μεγάλος τάφος, κάτω από το μουσείο, ο Λαζαρίδης μας είπε να φύγουμε όλοι μακριά για να μην πάθει κάποιος κανένα κακό. Ήταν πολλοί αυτοί οι αρχαιοκάπηλοι που πέθαναν τότε από τις αναθυμιάσεις».
Αφήγηση – σοκ
Την ίδια στιγμή, ο 82 ετών Κ.Ε. ανακαλεί μνήμες από την εποχή, που ως παιδί, περιπλανιόταν στους αρχαιολογικούς χώρους της Αμφίπολης.
Εξομολογείται ότι -όπως πολλοί άλλοι κάτοικοι της περιοχής- άρχισε να επιδίδεται κι εκείνος στην παράνομη «συλλογή» πολύτιμων αντικειμένων από τάφους, τα οποία στην συνέχεια «πουλούσε στον έμπορο και έπαιρνε το μερτικό του».
«Εδώ έσκαβαν όλοι....Οι αρχαιοκάπηλοι, όπως τους λένε, πάνε πρώτοι, οι αρχαιολόγοι φτάνουν μετά» αναφέρει ο 82χρονος.
«26.04.1956, Αμφίπολη: Άρχισαν συστηματικές ανασκαφές στην Αμφίπολη σ' ένα μεγάλο νεκροταφείο για να προστατευτεί η περιοχή από την αρχαιοκαπηλία. Πήρα την απόφαση να αρχίσω, παρά τις αδυναμίες, για να διασωθεί το καταπληκτικό πλήθος των κτερισμάτων. Ο τόπος ήταν γεμάτος σκάμματα και τομείς αρχαιοκαπήλων».
Έτσι περιγράφει στο ημερολόγιό του, ο αρχαιολόγος Δημήτρης Λαζαρίδης την αναγκαιότητα της έναρξης ανασκαφών στην Αμφίπολη και την προστασία της περιοχής από την Αρχαιολογική Εταιρεία.
Σκοπός του ήταν να χαρακτηριστεί, άμεσα τότε, αρχαιολογικός χώρος, έτσι ώστε να βάλει «φρένο» στους αρχαιοκάπηλους, που πρόλαβαν πριν από αυτόν να ξεκινήσουν τις «εκσκαφές» και να συλήσουν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους.
Μια ζωή σαν μυθιστόρημα
«...Στην Αμφίπολη ήρθαμε με την οικογένειά μου, όταν ήμουν επτά ετών" θα θυμηθεί ο 82χρονος, σήμερα, Κ.Ε. που εξιστορεί στο πρακτορείο ΑΠΕ-ΜΠΕ πώς μπήκε ο ίδιος στο "βασίλειο" της (παράνομης) συλλογής αρχαίων αντικειμένων, που αφθονούσαν, όχι μόνο στους αρχαιολογικούς χώρους της Αμφίπολης, αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας.
Η ζωή του ανθρώπου αυτού θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα.
Ακόμα και σήμερα, στα βαθιά γηρατειά, η καρδιά του «χορεύει» κάτω από το στήθος, όταν μιλάει για το παρελθόν και τις (παράνομες) ανασκαφικές δραστηριότητές του.
Έφτασε για να σκάψει, από τις Σέρρες μέχρι και στις Μυκήνες, ενώ -όπως λέει, γελώντας- στη Βεργίνα έσκαψε πριν από τον Μανόλη Ανδρόνικο...
«Οι αρχαιοκάπηλοι, όπως τους λένε, πάνε πρώτοι, οι αρχαιολόγοι φτάνουν μετά», δηλώνει.
Ξετυλίγει, στη συνέχεια, κάποιες πτυχές μιας διαδρομής, που παρόμοια διήνυσαν και διανύουν νύχτες, σε κάμπους και βουνά, χιλιάδες άλλοι «συνάδελφοί» του, κατακυριευμένοι, όπως κι αυτός, από το πάθος του σκαψίματος ή -καλύτερα - τον «πυρετό του χρυσού».
Παιδί πάμφτωχης προσφυγικής οικογένειας, άφησε μαζί με τους δικούς του, το 1927, τη Δράμα, με τα πολλά κουνούπια και την ελονοσία και κατέφυγαν νοτιότερα, στην Αμφίπολη.
«Τα πολλά κουνούπια της λίμνης και η ελονοσία ανάγκασαν τότε τους πρόσφυγες να φύγουν από εκεί. Άφησαν τότε τα ζώα τους ελεύθερα να τους οδηγήσουν- όπου εκείνα θα ησύχαζαν, εκεί θα εγκατασταίνονταν.
Έτσι διάλεξαν και εγκαταστάθηκαν στον σημερινό οικισμό της Αμφίπολης που τότε τού δώσανε το όνομα Νεοχώρι (Γενίκιοη)» εξιστορεί ο 82χρονος.
«Ψάχναμε για οβίδες»
«Η οικογένειά μου ήρθε από τη Δράμα το 1944. Ήμασταν κτηνοτρόφοι. Θυμάμαι που πήγαιναν τα γίδια να βοσκήσουν ψηλά εκεί, στον λόφο Καστά, είχε πολύ αέρα και μου άρεσε να ανεβαίνω στην κορυφή...
Το 1953, πήγα φαντάρος. Στο χωριό είχε πολύ φτώχεια… Όταν γύρισα, μαζί με τον αδερφό μου ξεκινήσαμε να βγάζουμε τις οβίδες από τον λόφο.
Είχαν μείνει πολλές από τον Βαλκανικό πόλεμο. Βγάζαμε μολύβια και 'τούντσια' και τα πουλούσαμε στη Θεσσαλονίκη, δώδεκα δραχμές το κιλό.
Τις βρίσκαμε εύκολα, γιατί, όταν χτυπούσε η οβίδα, άφηνε ίχνη καπνού στα βράχια, ήταν ζεστή και άφηνε καπνούς. Υπήρχαν, όμως, τρύπες που δεν είχαν καπνούς. Σκάψαμε... ήταν τάφοι. Έτσι άρχισαν όλα».
Αυτά λέει ο Κ.Ε., «ξεδιπλώνοντας» τις μνήμες του στις πρώτες εκσκαφές των τυμβωρύχων και τις θεαματικές ανακαλύψεις τους.
«Εδώ έσκαβαν όλοι» θα πει, για να προσθέσει: «Ο τόπος είναι ημίβραχος, έσκαβες δέκα πόντους και φαινόταν, αν ήταν σκαμμένος ο τάφος.
Σκάβαμε κυρίως στην Ακρόπολη, απέναντι από το σημερινό Αρχαιολογικό Μουσείο, στα “καλά μνήματα”, έμειναν οι πλούσιοι εκεί. Άνοιξα πολλούς τάφους: αν ήταν γυναικείος ο τάφος, βρίσκαμε χρυσά σκουλαρίκια, περιδέραια και καρφίτσες, αν ήταν αντρικός κάποια αντικείμενα και δακτυλίδια. Πηγαίναμε βράδυ, ήμασταν το πολύ δυο-τρεις.
Τα πουλούσαμε στον έμπορο και ο καθένας έπαιρνε το μερτικό τους. Η συναλλαγή γινόταν στη Θεσσαλονίκη.
Αν έβρισκες κάτι, έπαιρνες τον έμπορο και του το έλεγες. Έβρισκαν και αγαλματίδια και τα πουλούσαν στους μεγάλους αρχαιοκάπηλους ή σε αυτούς που έκαναν συλλογές».
Τα αγάλματα
Το 1955 -συνεχίζει- «ήρθε ο αρχαιολόγος από την Καβάλα, ο Δημήτρης Λαζαρίδης και ξεκίνησε τις αρχαιολογικές εργασίες.
Είχα βρει τότε τριάντα αγαλματίδια, δούλευα στον δρόμο και άνοιγα τη διακλάδωση προς το χωριό μέσα, φαρδαίναμε τον δρόμο, τριάντα κούκλες, περιστέρια "αλεπές" και γυναικεία πρόσωπα, τα παρέδωσα στο Λαζαρίδη.
Δεν μου έδωσαν καμία αμοιβή... Μια μέρα, καθώς άνοιγε τον δρόμο η μπουλντόζα, πετάχτηκε ένα κεφάλι μαρμάρινο. Το παρέδωσα και αυτό, αλλά λεφτά δεν πήρα ακόμη».
Ο αρχαιολόγος Δημήτρης Λαζαρίδης
1964-1965: «Έπειτα από την έρευνα του νεκροταφείου, προχώρησα στην έρευνα της πόλης.
Επιχείρησα ένα πλήθος δοκιμαστικών τομών στην ομαλή έκταση της Αμφίπολης, όπου υπήρχαν οι παλαιοχριστιανικές βασιλικές.
Οι έρευνες αυτές ήταν άκαρπες. Εντούτοις πίστευα ότι εδώ θα έπρεπε να βρισκόταν ο σημαντικότερος χώρος της πόλης και ίσως η Αγορά.
Την πεποίθησή μου ενίσχυε το γεγονός ότι οι παλαιότεροι κάτοικοι του χωριού ονόμαζαν αυτό το χώρο Μπεζεστένι και ότι εδώ αποκαλύπτονταν, όταν όργωναν, αξιόλογα τυχαία ευρήματα, όπως επιγραφές και αγάλματα.
Η πόλη αυτή, που έγινε αποικία των Αθηναίων στα χρόνια του Περικλή, δηλαδή την εποχή της μεγάλης ακμής της Αθήνας, είμαι βέβαιος πως ήταν ένα μεγάλο κοσμοπολίτικο κέντρο.
Από τα πιο μακρινά μέρη υπήρχαν παροικίες στην Αμφίπολη. Και, φυσικά, υπήρχαν ντόπια εργαστήρια κοσμημάτων, γλυπτών, αγγειοπλαστικής», είναι τα λόγια από το ημερολόγιο του Δημήτρη Λαζαρίδη.
«Εμείς δείξαμε τον Λαζαρίδη που ήταν η Νεκρόπολη» θα τονίσει με νόημα ο 82χρονος Κ.Ε.
Ο τύμβος της Αμφίπολης
«Αλλά, όμως, το πλέον αξιόλογο κτίριο ήτο ναός παλαιοχριστιανικών χρόνων αποκαλυφθείς εις τη θέσιν Μπεζεστένι και εντός αγρού του Ιωσήφ Ευθυμιάδη, ανατολικώς της αποκαλυφθείσης εν έτει 1961 κιονοστοιχίας...
Εντός της Κοινότητας Αμφιπόλεως, όπισθεν της οικίας του Γεωργίου Παπαδόπουλου, κατά τη διάνοιξη των θεμελίων δια την οικοδομήν της εκκλησίας του χωριού, είχε διαπιστωθεί η ύπαρξις ορθογώνιου σκάμματος επί του μαλακού βράχου...
Διαπιστώθη ούτως ότι πρόκειται περί λαξευτού τάφου εκ των λεγόμενων μακεδονικών Ταφή, δεν διαπιστώθει ούδ΄ανευρέθησαν οστά" αναφέρει ο Δημήτρης Λαζαρίδης στα Πρακτικά της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας έτους 1964, διαπιστώνοντας ότι αρχαιολογικοί τάφοι υπήρχαν, αλλά ήταν άδειοι.
«Ο Λαζαρίδης έβγαινε με μια τσάντα στο χωριό και μάζευε ό,τι μπορούσε, ζητούσε ό,τι είχε βρει ο καθένας να του το παραδώσει και τότε τα παρέδωσα και εγώ», σημειώνει ο Κ.Ε., η δράση του οποίου θα «φτάσει» μακριά και πέρα πλέον από την Αμφίπολη.
«Πήγα και στις Μυκήνες»
«Εγώ άρχισα από τους πρώτους», θα ομολογήσει στο Αθηναϊκό Πρακτορείο και θα συμπληρώσει:
«Πήγα παντού -μέχρι τις Μυκήνες- πηγαίναμε δύο- τρία άτομα, ξέραμε πού ήταν, ψάχνοντας τα έβρισκες. Πήγα στη Βεργίνα πριν από τον Ανδρόνικο.
Ήμασταν τέσσερα άτομα και πήγαμε τρία μέτρα βάθος, βρήκαμε ένα φτυάρι σπασμένο, πήγαν άλλοι πριν από εμάς», θα πει απογοητευμένος και θα τονίσει:
«Πρώτα πάνε οι αρχαιοκάπηλοι σε έναν αρχαιολογικό χώρο και μετά οι αρχαιολόγοι... αυτοί διαβάζουν μόνο στα βιβλία...».
«Στην Ορμύλια της Χαλκιδικής με συνέλαβαν. Αλλά δεν ήμουν εκεί, το κάνανε συνωμοσία ο διοικητής Ασφαλείας, ο Οικ., με άλλα κ...α της δουλειάς, τρώγανε μαζί φαίνεται, πλήρωσα 1.700.000 δραχμές, για να μην μείνω φυλακή, για μένα και τον αδερφό μου, είπαν πως οδηγούσα μπουλντόζα: εγώ δίπλωμα δεν είχα...
Θυμάμαι, ένα βράδυ του 1977 ήμασταν στο Μελισσουργό της Ν. Απολλωνίας, κάτω στον δρόμο -Παζαρούδα λέγεται το χωριό- εκεί ψάχναμε, κάποιος μας πρόδωσε και ήρθε η αστυνομία, μας έπιασε και μας πήγε στα Λαγκαδίκια.
Εγώ ήμουν τολμηρός, θαρραλέος. Εγώ θα την κοπανήσω, είπα στον αδερφό μου, βγαίνω από την πόρτα και τρέχω, δύο τη νύχτα, πάω στον ταξιτζή στον γιο του προέδρου. Ήταν μια γριά Πόντια, δικιά μας. “πάντον, όπου θέλει, μπορεί να έχει άρρωστο”, λέει του γιου της.
Τού λέω Θεσσαλονίκη πρέπει να πάω, έχω άρρωστο στο νοσοκομείο- ψέματα τού είπα. Το πρωί παίρνει ο διοικητής και μου λέει: την κοπάνησες, έτσι;
Τι να κάνω, τού είπα... Έτσι, ένα βράδυ έφυγα και από τη Ζίχνη. Δικαστήκαμε, έφαγα πενήντα μέρες φυλακή, πληρώσαμε...
Τώρα είναι κακούργημα, τότε ήταν πλημμέλημα. Δεν πλήρωναν οι αρχαιολογικές υπηρεσίες, δεν υπήρχε ούτε φύλακας, ούτε τίποτα, ούτε ήταν χαρακτηρισμένα αρχαιολογικά. Πολλή φτώχεια. Με αυτά ίσα ίσα που συντηρούνταν ο κόσμος... άλλοι έπαιρναν τα λεφτά», μας λέει ο Κ.Ε., χωρίς, ωστόσο, να μας αποκαλύπτει ποιοι τα έπαιρναν.
«Εγώ έδειξα στην Περιστέρη την είσοδο του Τύμβου»
«Μετά το 1980, όλοι στην Αμφίπολη πήραν μηχανήματα ανιχνευτές. Τριάντα άτομα κάνανε όλη τη δουλειά- ήταν και Διοικητές μέσα και αυτοί μπερδεύονταν με τα αρχαία.
Το 1994 παρέδωσα κάποια αντικείμενα στην αρχαιολογική υπηρεσία, τα εκτίμησαν με ένα ποσό, αλλά ακόμη δεν μου τα πλήρωσαν.
Το 2006 τους παρέδωσα πέντε χάλκινα και δύο ασημένια νομίσματα ρωμαϊκών χρόνων, ένα χάλκινο νόμισμα βυζαντινών χρόνων, ένα στάθμιο και μία χάλκινη αιχμή βέλους.

Αρχαιολόγοι το 1979, αριστερά δεύτερη η Κ. Περιστέρη
Τα κοστολόγησαν περίπου 900 ευρώ, αλλά δεν μου τα πληρώσανε ακόμη», συμπληρώνει και δείχνει αποδεικτικά στοιχεία των όσων υποστηρίζει.
«Τώρα», αναφέρει, «τα παράτησα, γέρασα... Στις τελευταίες ανασκαφές στον Τύμβο Καστά, εγώ έδειξα στον αρχιφύλακα της Περιστέρη την είσοδο του Τύμβου».
«Τού έδωσα και σχεδιάγραμμα, το έχουν» θα πει, με έκδηλη την υπερηφάνεια στο βλέμμα και τη φωνή, προτού αποχαιρετήσει...

Καταρρίπτοντας δέκα μύθους για τους σεισμούς: Ψέματα και αλήθειες για το χτύπημα του Εγκέλαδου

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι όταν η Γη κινείται κάτω από τα πόδια μας, είναι επειδή ο Άτλαντας ανασήκωσε τους ώμους. Σε μια περασμένη εποχή, οι άνθρωποι πίστευαν ότι η θεωρία αυτή ισχύει, όμως ακόμη και σήμερα υπάρχουν αστικοί μύθοι για τους σεισμούς που δεν συμβαδίζουν με την επιστήμη.
Η Γεωλογική Επισκόπηση της Καλιφόρνια σε συνεργασία με το Κέντρο Αντισεισμικής Έρευνας και Πληροφόρησης στο Πανεπιστήμιο του Μέμφις, αποκαλύπτουν τους 10 πιο συνηθισμένους μύθους γύρω από τους σεισμούς, εξηγώντας γιατί δεν ισχύουν.
1 Τα σκυλιά και άλλα ζώα «προβλέπουν» τους σεισμούς:
Είναι αδύνατο να καθοριστεί αν ένα σκυλί συμπεριφέρεται με ασυνήθιστο τρόπο, επειδή μυρίζει ένα σεισμό που έρχεται ή μια γάτα στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Αλλαγές στη συμπεριφορά των ζώων έχουν μερικές φορές παρατηρηθεί πριν από τους σεισμούς, αλλά αυτή η συμπεριφορά δεν είναι συνεπής, ενώ μερικές φορές δεν υπάρχει αισθητή αλλαγή συμπεριφοράς πριν από το σεισμό.
2 Οι σεισμοί συμβαίνουν σε συγκεκριμένες καιρικές συνθήκες
Η κοινή παρερμηνεία ότι συμβαίνουν σεισμοί κατά τη διάρκεια των θερμών και ξηρών ημερών πηγάζει από την αρχαία Ελλάδα. Στην πραγματικότητα όμως, οι σεισμοί πραγματοποιούνται χιλιόμετρα κάτω από το έδαφος, σε σημείο ανεπηρέαστο από τις αλλαγές του καιρού.
3 Οι μεγάλοι σεισμοί πάντα συμβαίνουν ξημερώματα
Ακριβώς όπως οι σεισμοί δεν ενδιαφέρονται για τις καιρικές συνθήκες, δεν έχουν και ώρα. Το 1940 ο μεγάλος σεισμός στην Imperial Valley έγινε 9:36 μ.μ. και ο σεισμός Loma Prieta του 1989 στις 17:02. Οι άνθρωποι που διαιωνίζουν τους μύθους για τους σεισμούς σε συγκεκριμένη ώρα και καιρικές συνθήκες τείνουν να θυμούνται τους σεισμούς που ταιριάζουν με το μοτίβο τους και να ξεχνούν αυτούς που δεν το κάνουν.
4 Το έδαφος μπορεί να ανοίξει και να καταπιεί τους ανθρώπους
Έχουμε δει άπειρες ταινίες καταστροφής, ωστόσο αυτό δεν είναι εφικτό. Αν ανοίξει χάσμα, δεν θα υπάρχει καμία τριβή εδάφους. Χωρίς τριβές, δεν υπάρχει σεισμός. Ωστόσο, οι σεισμοί προκαλούν καθίζηση και άλλες παραμορφώσεις του εδάφους, όπως ανοικτές ρωγμές και αν δεν τις δείτε μπορεί να πέσετε, αλλά όχι, δε θα σας «τραβήξουν» αυτές μέσα.
5 Κατά τη διάρκεια του σεισμού είστε ασφαλείς στην κάσα της πόρτας
Αυτό είναι αλήθεια μόνο αν ζείτε σε ένα αρχαίο πέτρινο σπίτι. Σε μια σύγχρονη δομή η πόρτα δεν είναι ισχυρότερη από ότι το υπόλοιπο του κτιρίου. Στην πραγματικότητα, είναι πιο πιθανό να τραυματιστείτε κάτω από την πόρτα. Αν είστε σε εσωτερικό χώρο, μπείτε κάτω από τραπέζι ή γραφείο.
6 Οι μικροί σεισμοί αποτρέπουν τους μεγαλύτερους
Κάθε επίπεδο μεγέθους αντιπροσωπεύει την απελευθέρωση περίπου 31,6 φορές περισσότερης ενέργειας. Μπορεί ένας μικρός σεισμός να χαλαρώσει προσωρινά την πίεση στο σημείο, αυτό όμως δεν εμποδίζει ένα μεγάλο σεισμό να προκύψει στη συνέχεια.
7 Το μέγεθος ενός σεισμού καθορίζει το μέγεθος της επικείμενης καταστροφής
Ένας σεισμός 7 Ρίχτερ στη μέση της ερήμου είναι πιθανό να βλάψει λιγότερο απ' ότι ένας σεισμός 6 Ρίχτερ στο κέντρο του Λος Άντζελες και του Σαν Φρανσίσκο. Είναι το μέγεθος της ίδιας της καταστροφής, όχι ο σεισμός, που καθορίζει το επίπεδο της απόκρισης.
8 Ζούμε σε σύγχρονη εποχή και έχουμε γερά κτίρια
Αυτό είναι αλήθεια - αρκεί να μιλάμε για κτίρια που έχουν κατασκευαστεί σύμφωνα με τις ισχύουσες προδιαγραφές για τα κτίρια. Στην περίπτωση μετασκευής παλαιότερων κτιρίων (μετατροπής παλιού κτιρίου με βάση τα σύγχρονα πρότυπα) η σεισμική δραστηριότητα τα επηρεάζει διαφορετικά.
9 Οι σεισμοί γίνονται όλο και πιο συχνοί
Η έρευνα δείχνει ότι οι σεισμοί μεγέθους 7.0 ή μεγαλύτεροι παρέμειναν σχετικά σταθεροί τον τελευταίο αιώνα και έχουν μειωθεί τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, δεδομένου ότι υπάρχει ένας μεγαλύτερος αριθμός σεισμολογικών κέντρων και μέσων επιτρέπει την αρχειοθέτηση πολλών μικρών σεισμών που περνούσαν απαρατήρητοι τα προηγούμενα έτη, αυτό μπορεί να φαίνεται σαν να υπάρχουν περισσότεροι, ενώ δεν ισχύει.
10 Δεν υπάρχει τίποτα που μπορώ να κάνω για τους σεισμούς, οπότε γιατί να ανησυχώ;
Είναι αλήθεια ότι οι σεισμοί δεν σταματούν, αλλά μπορείτε να είστε προετοιμασμένοι. Μπορείτε να έχετε σπίτι ένα βαλιτσάκι για σεισμό (με τρόφιμα, νερό, φακό, κλπ) και να κάνετε ασκήσεις σεισμού στο σπίτι με την οικογένειά σας και στην δουλειά, καθώς και να αναπτύξετε ένα σχέδιο σεισμού (όπως το που θα συναντηθείτε με μέλη της οικογένειας, αν που δεν είστε μαζί, όταν χτυπήσει ο σεισμός).
Πηγή: iefimerida.gr