Γιατί λέμε ψέματα την πρωταπριλιά

Γιατί λέμε ψέματα την πρωταπριλιά
Τα ψέματα της πρωταπριλιάς είναι ένα έθιμο που μας έχει έρθει από την Ευρώπη. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές σχετικά με τον τόπο και τον χρόνο που γεννήθηκε το έθιμο αυτό.
Δύο από αυτές, όμως, είναι οι επικρατέστερες.
Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, το έθιμο ξεκίνησε από τους Κέλτες. Λαός της βορειοδυτικής Ευρώπης, οι Κέλτες, ήταν δεινοί ψαράδες. Η εποχή του ψαρέματος ξεκινούσε την 1η Απριλίου. Όσο καλοί ψαράδες όμως και να ήταν, την εποχή αυτή του χρόνου τα ψάρια πιάνονται δύσκολα. Έτσι και αυτοί, όπως προστάζει ο "κώδικας δεοντολογίας" των ψαράδων όλων των εποχών, έλεγαν ψέματα σχετικά με τα πόσα ψάρια είχαν πιάσει. Αυτή η συνήθεια, έγινε με το πέρασμα του χρόνου έθιμο.
Η δεύτερη εκδοχή, που θεωρείται και πιο βάσιμη ιστορικά, θέλει γενέτειρα του εθίμου την Γαλλία του 16ου αιώνα. Μέχρι το 1564 η πρωτοχρονιά των Γάλλων ήταν η "1η Απριλίου". Την χρονιά αυτή όμως, και επί βασιλείας Καρόλου του 9ου, αυτό άλλαξε και Πρωτοχρονιά θεωρούνταν πλέον η 1η Ιανουαρίου. Στην αρχή αυτό δεν το δέχτηκαν όλοι οι πολίτες. Οι αντιδραστικοί συνέχιζαν να γιορτάζουν, την παλαιά πλέον, πρωτοχρονιά τους την 1η Απριλίου, ενώ οι υπόλοιποι τους έστελναν πρωτοχρονιάτικα δώρα για να τους κοροϊδέψουν. Το πείραγμα αυτό μετατράπηκε με τον καιρό σε έθιμο.
Το έθιμο αυτό ήρθε και στην Ελλάδα και διαφοροποιήθηκε αποκτώντας μια ελληνική χροιά. Η βασική ιδέα βέβαια παρέμεινε ίδια. Λέμε αθώα ψέματα με σκοπό να ξεγελάσουμε το «θύμα» μας. Σε κάποιες περιοχές, θεωρούν ότι όποιος καταφέρει να ξεγελάσει τον άλλο, θα έχει την τύχη με το μέρος του όλη την υπόλοιπη χρονιά. Σε κάποιες άλλες πιστεύουν ότι ο «θύτης» θα έχει καλή σοδειά στις καλλιέργειες του. Επίσης το βρόχινο νερό της πρωταπριλιάς, θεωρούν μερικοί, ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Όσο για το «θύμα», πιστεύεται ότι, σε αντίθεση με τον «θύτη», θα έχει γρουσουζιά τον υπόλοιπο χρόνο και πιθανότατα αν είναι παντρεμένος θα χηρέψει γρήγορα.
Σύμφωνα με τον Έλληνα λαογράφο, Λουκάτο το έθιμο αυτό αποτελεί ένα σκόπιμο "ξεγέλασμα των βλαπτικών δυνάμεων που θα εμπόδιζαν την όποια παραγωγή" όπως είναι η αρχή του μήνα τόσο για τον Μάρτιο, όσο και τον Απρίλιο υποχρεώνοντας πολλούς να λαμβάνουν διάφορα "αντίμετρα" (αλεξίκανα μέτρα). Επίσης και ο Έλληνας λαογράφος Γ. Μέγας συμφωνεί πως η πρωταπριλιάτικη "ψευδολογία" παραπλανά ελλοχεύουσες δυνάμεις του κακού, έτσι ώστε να θεωρείται από τον λαό ως σημαντικός όρος μαγνητικής ενέργειας (έλξης ή αποτροπής) για μια επικείμενη επιτυχία.
Τον προηγούμενο αιώνα, η τεχνολογία βοήθησε κάποιους να ξεγελάσουν χιλιάδες άτομα την ημέρα αυτή. Για παράδειγμα μια Αμερικάνικη εφημερίδα δημοσίευσε ένα άρθρο (στις αρχές του 20ού αιώνα), στο οποίο αναφερόταν ότι ο Τόμας Έντισον είχε εφεύρει μια μηχανή, η οποία μετέτρεπε το νερό σε κρασί. Οι μετοχές των εταιριών παρασκευής και διακίνησης οίνου, σημείωσαν κατακόρυφη πτώση στο χρηματιστήριο.
Ένα άλλο παράδειγμα μεγάλης πρωταπριλιάτικης φάρσας, είναι αυτή του δικτύου BBC το 1957. Τότε προβλήθηκε από το δίκτυο αυτό ένα ρεπορτάζ, στο οποίο Ιταλοί γεωργοί μάζευαν μακαρόνια από τα δέντρα που υποτίθεται ότι τα παράγουν. Παρόμοια ρεπορτάζ συνεχίζονται όμως μέχρι και σήμερα σχεδόν από το σύνολο των ΜΜΕ, που τις περισσότερες φορές αγγίζουν σημαντικά θέματα οικονομίας, διασκέδασης, κ.λπ.
Πηγή: wikipedia

Πιάτα σούπερ θρεπτικά και ελληνικά

Τα ελληνικά φαγητά δεν είναι μόνο πολύ νόστιμα, αλλά και πολύ θρεπτικά. Διαβάστε τι ακριβώς κερδίζουμε απολαμβάνοντας τα και ποια είναι η διατροφική τους αξία

1. Παπουτσάκια

Η μελιτζάνα που αποτελεί συστατικό του συγκεκριμένου πιάτου, είναι πλούσια σε μέταλλα, όπως ασβέστιο, κάλιο και σίδηρο. Το ασβέστιο είναι απαραίτητο για τα οστά, ενώ το κάλιο σύμφωνα με έρευνες μειώνει τον κίνδυνο εμφράγματος και εγκεφαλικού. Ο σίδηρος βοηθάει στην αποκατάσταση της ενέργειας, αλλά και τη διατήρηση της καλής υγείας του οργανισμού. Τα παπουτσάκια είναι, επίσης, πλούσια σε νάτριο, που είναι πολύ σημαντικό για την ισορροπία των υγρών στον οργανισμό και σε βιταμίνη Α που είναι απαραίτητη για την όραση. Ακόμη, το πιάτο αυτό είναι πλούσιο σε φλαβονοειδή, αντιοξειδωτικές ουσίες που καταπολεμούν τις ελεύθερες ρίζες, οι οποίες επιταχύνουν τη γήρανση του οργανισμού. Τέλος, η βιταμίνη B6 που περιέχουν τα παπουτσάκια (και πάλι λόγω της μελιτζάνας), βοηθάει στην καλύτερη απορρόφηση των πρωτεϊνών του κιμά. Για να τα κάνετε ακόμη πιο θρεπτικά προσθέστε γιαούρτι με λίγα λιπαρά πάνω στα παπουτσάκια και μην το παρακάνετε με τη μπεσαμέλ και το τυρί.

2. Φασολάδα

Η φασολάδα αποτελεί, όχι μόνο ένα από τα πιο γνωστά, αλλά και από τα πιο θρεπτικά ελληνικά πιάτα. Περιέχει ισορροπημένη ποσότητα λίπους, υδατανθράκων και πρωτεΐνης. Είναι πλούσια σε αμινοξέα, κάλιο, ασβέστιο, β-καροτένιο και βιταμίνη Ε που έχει αντιοξειδωτικές ιδιότητες και είναι χρήσιμη σε πολλές λειτουργίες του οργανισμού. Ακόμη τα φασόλια περιέχουν βιταμίνες του συμπλέγματος Β. Μια μερίδα φασολάδας καλύπτει την ημερήσια ανάγκη σας σε φυτικές ίνες. Οι διαιτολόγοι συχνά συνιστούν να βράζουμε με τη φλούδα τους τα λαχανικά που βάζουμε στη φασολάδα ώστε να κερδίζουμε περισσότερα θρεπτικά συστατικά.

3. Μουσακάς

Δεν είναι λίγα τα θρεπτικά συστατικά που κερδίζετε από τον βασιλιά της ελληνικής κουζίνας: β-καροτένια από τα κολοκυθάκια, βιταμίνη Α από τις πατάτες, βιταμίνες του συμπλέγματος Β που είναι απαραίτητες για τη λειτουργία του νευρικού μας συστήματος, σίδηρο από το μοσχαρίσιο κιμά και βιταμίνη Ε από το ελαιόλαδο. Φτιάξτε ωστόσο το μουσακά με μια πιο υγιεινή μπεσαμέλ με ελαιόλαδο και αλεύρι, αντί για βούτυρο.

4. Ντολμαδάκια

Τα αμπελόφυλλα με τα οποία φτιάχνονται τα ντολμαδάκια, είναι πλούσια σε φυτικές ίνες, χρήσιμες αν ακολουθείτε δίαιτα αδυνατίσματος, ενώ το ρύζι που περιέχουν είναι πλούσιο σε βιταμίνες του συμπλέγματος Β. Ο συνδυασμός του ρυζιού με αμπελόφυλλα καθιστά τα ντολμαδάκια ακόμη πιο θρεπτικά, καθώς οι φυτικές ίνες των αμπελόφυλλων διευκολύνουν την πέψη των υδατανθράκων που περιέχει το ρύζι. Ακόμη οι φυτικές ίνες συμβάλλουν στην καλή λειτουργία του εντέρου και στη μείωση της χοληστερίνης στο αίμα και τη διατήρησή της σε φυσιολογικά επίπεδα. Αν χρησιμοποιήσετε αμπελόφυλλα από κονσέρβα, μη βάλετε επιπλέον αλάτι στο φαγητό (είναι ήδη αλμυρά).

5. Μπακαλιάρος σκορδαλιά

Την επόμενη φορά που θα βρεθεί μπροστά σας αυτό το πιάτο, θυμηθείτε ότι δεν πρόκειται μόνο για ένα απολαυστικό φαγητό, αλλά και για μια υγιεινή επιλογή. Γενικά τα ψάρια με λευκό δέρμα, όπως ο μπακαλιάρος, αποτελούν μία πολύ υγιεινή και φτωχή σε θερμίδες επιλογή για τη διατροφή μας. Ο μπακαλιάρος συγκεκριμένα είναι πλούσιος σε πρωτεΐνη, «καλά» λιπαρά και βιταμίνη Β2. Από την άλλη, το σκόρδο που περιέχεται στη σκορδαλιά, μειώνει την αρτηριακή πίεση, τη χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια. Τα ω-3 λιπαρά οξέα του μπακαλιάρου, έχουν και αυτά πολλά ευεργετικά οφέλη στην υγεία μας. Σύμφωνα με μελέτες βοηθούν στη μείωση της χοληστερίνης και των τριγλυκεριδίων, προστατεύουν τις αρτηρίες, περιορίζουν τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων και εγκεφαλικών, ενώ διαθέτουν και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες.

Γιαγιά έκλεψε τα κέρδη της εγγονής της

Στα δικαστήρια κατέληξαν γιαγιά και εγγονή, εξαιτίας ενός τυχερού παιχνιδιού.

Όλα ξεκίνησαν πριν από πέντε περίπου χρόνια στην Pavia της Ιταλίας, όταν η γιαγιά Maria Pina πήγε βόλτα με την 16χρονη τότε Isabella και αποφάσισαν να αγοράσουν ένα «ξυστό».
Έκπληκτες λίγη ώρα αργότερα διαπίστωσαν πως είχαν κερδίσει 500.000 ευρώ. Η γιαγιά προσφέρθηκε να… φυλάξει τα χρήματα της εγγονής της μέχρι εκείνη να ενηλικιωθεί.
Τα χρόνια πέρασαν, η μικρή ενηλικιώθηκε και όταν της ζήτησε να της δώσει τα χρήματα η 84χρονη αρνήθηκε, λέγοντας πως εκείνη ήταν που αγόρασε το τυχερό δελτίο.
Το δικαστήριο έκρινε ένοχη για υπεξαίρεση την ηλικιωμένη και την καταδίκασε σε 10 μήνες φυλάκιση.
Μάλιστα, την υποχρέωσε να καταβάλει 5.000 ευρώ για νομικά έξοδα, καθώς και να επιστρέψει τα χρήματα στη νόμιμη νικήτρια.

Νέα έκθεση του ΟΗΕ για το κλίμα: Τα χειρότερα είναι μπροστά μας

Ανησυχητικά τα νέα για το κλίμα.
Νέα έκθεση του ΟΗΕ που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με τις επιπτώσεις που θα έχει η κλιματική αλλαγή σε ολόκληρο τον πλανήτη, στο άμεσο μέλλον.
Οι συνέπειες από το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι ήδη ορατές, τονίζει η Διακυβερνητική Eπιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) η οποία λειτουργεί υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και το 2007 μοιράστηκε το Νόμπελ Ειρήνης μαζί με τον πρώην αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Αλ Γκορ.
Η άνοδος της θερμοκρασίας στον πλανήτη επιφέρει λιώσιμο των πάγων στο Βόρειο Πόλο, αλλοιώνει τη σύσταση των ωκεανών και οδηγεί σε ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως πλημμύρες και καύσωνες, τα οποία και θα ενταθούν.
Τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα, σύμφωνα τους επιστήμονες, καθώς η κλιματική αλλαγή αποτελεί απειλή για στέγη μας, την υγεία μας, την τροφή μας και την την ασφάλειά μας με τις μορφή που τις γνωρίζαμε ως σήμερα. «Οι συνέπειές της δεν θα αφήσουν ανεπηρέαστο κανέναν άνθρωπο στη Γη» προειδοποιεί ο Ρατζέντρα Πατσάουρι, ο επικεφαλής του IPCC.
Η συγκεκριμένη έκθεση, 2.600 σελίδων, για την οποία εργάστηκαν περισσότεροι από 300 επιστήμονες επί τρία έτη, αποτελεί την πληρέστερη ως τώρα δουλειά του IPCC και ενδεχομένως, την πιο ανησυχητική.
Εστιάζει στον κίνδυνο των ανθρωπιστικών κρίσεων που μπορούν να προκαλέσουν τα ακραία καιρικά φαινόμενα και συνδέει άμεσα την αλλαγή του κλίματος με την ποιότητα ζωής στον πλανήτη. Οι φονικοί καύσωνες στην Ευρώπη, οι εκτεταμένες πυρκαγιές στην Αυστραλία ή οι πολύνεκρες πλημμύρες στο Πακιστάν, αποτελούν την πρόγευση αυτού που μέλλει να ακολουθήσει.
Μεγάλη έμφαση δίνεται στο κεφάλαιο της διατροφικής επάρκειας. Η αύξηση της θερμοκρασίας έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση των καλλιεργήσιμων εκτάσεων και της συγκομιδής.
Η έκθεση συνδέει την κλιματική αλλαγή με την αύξηση της τιμής στα τρόφιμα και τις πολιτικές αναταραχές σε διάφορα σημεία του κόσμου, όπως, για παράδειγμα, τις εξεγέρσεις που σημειώθηκαν το 2008 σε Αφρική και Ασία με επίκεντρο την τροφή.
Στην έκθεση, ωστόσο, δεν είναι όλα μαύρα. Οι επιστήμονες αναφέρουν ότι η ανθρωπότητα έχει τη δυνατότητα, μέσα σε κάποια πλαίσια πάντα ,να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες που επιβάλλει η κλιματική αλλαγή λαμβάνοντας τα κατάλληλα μέτρα.
Η κατασκευή φραγμάτων για την αποτροπή των πλημμυρών ή η εφαρμογή καλύτερων μεθόδων άρδευσης στη γεωργία θα ήταν μερικά από αυτά. Τονίζουν ωστόσο ότι για να αναχαιτίσουμε σε σημαντικό βαθμό το φαινόμενο του θερμοκηπίου θα πρέπει να μειώσουμε τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Και αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς.
«Παλιότερα, οι άνθρωποι μπορούσαν να ισχυρίζονται ότι κατέστρεφαν τον πλανήτη λόγω άγνοιας» σχολιάζει στο ΒΒC ο Μισέλ Ζαρό, αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Μετεωρολογικής Υπηρεσίας (World Meteorological Organization). «Σήμερα πια, η άγνοια δεν αποτελεί δικαιολογία».
iefimerida.gr

Που βρίσκεται τελικά η Τροία;

Κι αν ο Σλήμαν δεν ανακάλυψε την πραγματική Τροία; Κι αν η πόλη που έφερε στο φως ήταν σπουδαία μεν αλλά... άλλη;
Κι αν ο περίφημος «Θησαυρός του Πριάμου» - ο οποίος ούτως ή άλλως χρονολογείται μία χιλιετία πριν από την ομηρική εποχή - ανήκε σε κάποια γενιά άγνωστη σε μας σήμερα; Κι αν δηλαδή δεν είναι αλήθεια όλα αυτά, πού είναι η αληθινή Τροία και ποια είναι η πόλη που βρήκε ο Σλήμαν;
Την αιρετική για την καθεστηκυία άποψη θεωρία, η οποία αμφισβητεί την ταύτιση της Τροίας του Σλήμαν με αυτήν του Ομήρου και κυριολεκτικά φέρνει τα πάνω κάτω στην ομηρική αρχαιολογία, καταθέτει ένας ιστορικός και ερευνητής, ο κ. Βαγγέλης Πανταζής.
Κινούμενος στο πεδίο έρευνας της ομηρικής γεωγραφίας και αφού έχει ήδη διατυπώσει γραπτώς τις επιφυλάξεις του για την ονοματοθεσία μυκηναϊκών πόλεων στην Πελοπόννησο, αλλά και των νησιών του Ιονίου, σε σχέση πάντα με την ομηρικές αναφορές, φθάνει στην πηγή των προβλημάτων, την Τροία.
Είναι γνωστό άλλωστε ότι τα κενά της θεωρίας του Σλήμαν είναι πολλά, όσα και τα ερωτήματα που δεν έχουν απαντηθεί ως σήμερα. Κι αν σε αυτά προστεθεί μία ακόμη παράμετρος, αυτή της πολιτικής εκμετάλλευσης των ευρημάτων της Τροίας από έναν γερμανο-τουρκικό άξονα, η υπόθεση ξεφεύγει κατά πολύ από τα όρια μιας απλής διαφωνίας.

«Οι αρχαιότητες που βρέθηκαν από τον Σλήμαν ούτε ως προς τη θέση ούτε ως προς τη φύση τους αντιστοιχούν στις αναφορές του Ομήρου. Εκείνο μάλιστα που γίνεται ολοένα περισσότερο σαφές είναι πως οι γεωγραφικές περιγραφές δείχνουν ότι το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που περιγράφει ο Όμηρος και σε εκείνο που βρήκε ο Σλήμαν διαρκώς βαθαίνει» λέει ο κ. Βαγγέλης Πανταζής.
Ο ίδιος τοποθετεί την ομηρική Τροία σε έναν λόφο που βρίσκεται σε απόσταση οκτώ χιλιομέτρων από το Χισαρλίκ του Σλήμαν. Στη μελέτη του «Όμηρος και Τροία. Ερμηνεύοντας τα νέα ευρήματα» (εκδόσεις Ινστιτούτο του Βιβλίου - Α. Καρδαμίτσας) παραθέτει στοιχεία και αποδείξεις, καταθέτει τις πηγές του και διατυπώνει μία συγκροτημένη πρόταση επιζητώντας τις όποιες αντιρρήσεις και τον διάλογο.
«Και δεν το κάνει επιπόλαια. Με σύστημα, μεθοδικότητα και αξιοθαύμαστη επιμέλεια ανατρέχει στις αρχαίες φιλολογικές μαρτυρίες και αντιπαραβάλλει τα δεδομένα τους με τα πραγματικά γεωγραφικά δεδομένα» όπως επισημαίνει στον πρόλογο του βιβλίου ο καθηγητής Αρχαιολογίας κ. Χρίστος Ντούμας.
Τα λάθη
Κατά τον κ. Πανταζή το πρώτο λάθος του Σλήμαν είναι γεωγραφικό. «Ο εντοπισμός του Ιλίου στον λόφο Χισαρλίκ είναι εντελώς ασύμβατος προς το γεωγραφικό σκηνικό της Ιλιάδας του Ομήρου.
Ούτε η αμφισβητούμενης ύπαρξης "κάτω πόλη" στα νότια πρανή του λόφου ούτε τα ανεπιβεβαίωτα τείχη της ούτε οι τάφροι ούτε οι πηγές ταιριάζουν με τις ομηρικές περιγραφές» υποστηρίζει.
Βασική παράμετρος, την οποία θεωρεί ότι δεν έλαβε υπόψη του ο Σλήμαν, είναι τα συμπεράσματα των γεωλογικών ερευνών, που δείχνουν πως κατά την Εποχή του Χαλκού αλλά και αργότερα ο λόφος του Χισαρλίκ ήταν μία παραθαλάσσια προεξοχή (με δύο κόλπους εκατέρωθεν), στην οποία ήταν αδύνατον να γίνονται μάχες μεγάλης έκτασης.
Άλλωστε ο Όμηρος πουθενά δεν περιγράφει το Ιλιον ως παραθαλάσσιο. Αντίθετα λέει ότι ανάμεσα στην πόλη και στην ακτή αναπτύσσονταν δύο πολυάριθμα στρατεύματα και διεξάγονταν μάχες με πολύωρες καταδιώξεις.
Η αλήθεια
Τι αλλάζει κάτω από αυτό το νέο πρίσμα; «Προκύπτει ένα νέο και απρόβλεπτο σκηνικό του Τρωικού πολέμου και ταυτόχρονα ένα ριζικά διαφορετικό σκηνικό του ομηρικού ζητήματος» λέει ο κ. Πανταζής. Και καταλήγει πως η λεπτομερής αντιπαραβολή των ομηρικών περιγραφών με τα αποτελέσματα των γεωλογικών ερευνών, οι οποίες αποκαλύπτουν τη φύση του τοπίου κατά το πέρασμα από την 2η στην 1η π.Χ. χιλιετία, δείχνει ότι ο ποιητής «τοποθετούσε την πόλη του Πριάμου - έναν ποιμενικό οικισμό "των σκοτεινών χρόνων" - στο βουνό Μπαλί-νταγ».
Πάνω από το Μπουρνάμπασι, οκτώ χιλιόμετρα νοτίως του Χισαρλίκ, το Μπαλί-νταγ είναι άλλωστε ο τόπος στον οποίο αναζητούσαν αρχικώς την Τροία. Εκεί πήγε πρώτα και ο Σλήμαν, για να τον εγκαταλείψει όμως αποκαρδιωμένος, αφού από τις πρώτες δοκιμαστικές τομές δεν προέκυψε η ισχυρή οχύρωση την οποία ανέμενε να βρει.
Σε μία δεύτερη ανάγνωση των ομηρικών επών λοιπόν ο κ. Πανταζής καταθέτει πως το στρατόπεδο των Αχαιών θα πρέπει να αναπτύχθηκε σε κόλπο της δυτικής ακτής της Τρωάδας, που βρίσκεται ΝΔ του Σκάμανδρου, δηλαδή στον κόλπο του Μπεσίκ. Ετσι η πόλη του Πριάμου θα πρέπει να αναζητηθεί στη διαδρομή από αυτόν τον κόλπο προς κάποια οχυρή θέση των μεσογείων, παράλληλα προς τη δυτική όχθη του ποταμού. Στο Μπαλί-νταγ.
Η Απαισός
Αν λοιπόν το προϊστορικό Ιλιον του Πριάμου δεν ήταν στο Χισαρλίκ, τότε εκεί τι βρήκε ο Σλήμαν; «Την παρηκμασμένη στην εποχή του μα ακόμη τιμημένη πόλη της Απαισού» λέει ο κ. Πανταζής. «Η τοποθεσία αυτή, που ονομάστηκε από την αρχαιότητα Νέον Ίλιον και ιδιοποιήθηκε τους τίτλους του ομηρικού Ιλίου, βρίσκεται πέρα από την άλλη όχθη του ποταμού, μακριά από το πεδίο της μάχης» καταλήγει.
Και πώς δικαιολογούνται αυτές οι παρερμηνείες; Κατά τη διάρκεια των αιώνων, κυρίως των γνωστών ως «σκοτεινών χρόνων», κοσμογονικές, πολιτικές και οικονομικές αλλαγές μετέβαλαν τόσο στον ελλαδικό όσο και στον γύρω από αυτόν κόσμο το γεωπολιτικό σκηνικό. Καθεστώτα κατέρρευσαν, πληθυσμοί μετακινήθηκαν, πολιτισμοί εξέλιπαν, πόλεις εγκαταλείφθηκαν, τα ονόματα ξεχάστηκαν.
Στη συνέχεια όμως νέοι οικισμοί ξεπήδησαν και δεν είναι περίεργο που το όνομα του Ιλίου, της ιερής πόλης του Πριάμου, διεκδίκησαν κατά την ιστορική αρχαιότητα πολλοί οικισμοί της Τρωάδας. Το ίδιο συνέβη και στον ελλαδικό χώρο, με τους ισχυρούς να διεκδικούν με επιτυχία τα ομηρικά ονόματα, τη μεγάλη παράδοση και τη φήμη.
Γυρίστε πίσω στο Μπαλί-νταγ και σκάψτε στον τόπο που περιφρόνησε ο Σλήμαν, προτρέπει ο κ. Πανταζής. Άγνωστο αν θα τον ακούσει κάποιος. Πόσο μάλλον σε μια εποχή που μια τέτοια ανακάλυψη καθόλου δεν θα εξυπηρετούσε την εθνική πολιτική της Τουρκίας. Η αρχαιολογία μπορεί να γίνει στημένο παιχνίδι.
Εκμετάλλευση της ιστορίας για πολιτικούς λόγους;
Το 2001-2002 ο Μάνφρεντ Κόρφμαν, γερμανός αρχαιολόγος και επικεφαλής της γερμανοτουρκικής αρχαιολογικής ομάδας που ανασκάπτει ακόμη στην Τροία (ο ίδιος απεβίωσε πριν από δύο χρόνια), διοργάνωσε μία έκθεση των τρωικών ευρημάτων στη Γερμανία επισύροντας την μήνι των συναδέλφων του. Ο λόγος; Ο Κόρφμαν κατηγορήθηκε ευθέως για συνειδητή χρησιμοποίηση των αρχαιολογικών στοιχείων προς όφελος της πολιτικής ηγεσίας της Τουρκίας, η οποία του είχε αναθέσει με έναν πρόδηλο στόχο την ευθύνη των ανασκαφών.
Ο Κόρφμαν έπρεπε - και γι' αυτό πάλεψε κατά την παραμονή του στην Τουρκία και μέσα από τις ανασκαφές στην Τροία - να αποδείξει πως «ο λαός του Πριάμου δεν είχε και τόσο στενές σχέσεις, πολιτισμικές και πολιτειακές, με τους Αχαιούς και το Αιγαίο όσες με τους Χιττίτες και την Ανατολία» όπως εύστοχα σημειώνει ο κ. Πανταζής.
Προς αρωγή του μάλιστα προσήλθαν αρκετοί χεττιτολόγοι, οι οποίοι ταυτίζουν την Τ(α)ρούσα των χεττιτικών κειμένων με την Τρωάδα και τη Βιλούσα με το Ιλιον. Ολοι μαζί έτσι διαμόρφωσαν μία εικόνα σχεδόν ειδυλλιακή για την Τουρκία, αφού προέκυπτε να έχει αρχαιότερες σχέσεις αυτή με την Τρωάδα απ' ό,τι η Ελλάδα.
Σε απάντησή τους ο κ. Πανταζής επέλεξε τα ίδια χεττιτικά ντοκουμέντα για να καταρρίψει τους ισχυρισμούς των αντιπάλων του. Συμπεραίνει λοιπόν ότι η Βιλούσα αυτών των κειμένων δεν έχει καμία γεωγραφική συνάφεια με το ομηρικό Ιλιον. Πιθανότατα μάλιστα να ήταν, όπως λέει, η προϊστορική πόλη του Μπεϊσέ-σουλτάν στον άνω ρου του ποταμού Μαιάνδρου.
Όσο για την ομηρική Απάσας «η σύμπτωση της χεττιτικής Απάσας με την ομηρική Απαισό του Χισαρλίκ είναι εντυπωσιακή τόσο από απόψεως γεωγραφικών περιγραφών - ομηρικών και χεττιτικών - όσο και αρχαιολογικών ευρημάτων, όπως επίσης και γλωσσολογικά» καταλήγει ο κ. Πανταζής.

Από τι πέθαναν οι Έλληνες το 2012

Αύξηση 5% παρουσίασαν οι θάνατοι στην Ελλάδα το 2012, σε σύγκριση με την αμέσως προηγούμενη χρονιά, και ανήλθαν σε 116.670, (60.137 άντρες και 56.533 γυναίκες) έναντι 111.099 θανάτων (57.999 άντρες και 53.100 γυναίκες) το 2011.
Με βάση τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), για τις αιτίες θανάτου στην Ελλάδα, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, κυριότερες αιτίες το 2012, ήταν τα νοσήματα του κυκλοφορικού συστήματος, με 49.728 θανάτους.
Ακολουθούν οι θάνατοι από νεοπλάσματα που ανήλθαν σε 28.201, ενώ σε 11.384 ανήλθαν οι θάνατοι που οφείλονται σε νοσήματα του αναπνευστικού συστήματος.
Έτσι, τη χρονιά του δεύτερου Μνημονίου του PSI και των διπλών εκλογών, σε σύγκριση με το 2000, όταν το κλίμα ήταν εντελώς διαφορετικό, αυξήθηκαν:

10,9% οι θάνατοι (116.668 έναντι 105.170)
334% οι θάνατοι από ασθένειες του αιμοποιητικού όπως λευχαιμία, λέμφωμα κτλ (421 έναντι 97)
122% οι απώλειες από λοιμώδη νοσήματα (1.074 έναντι 483)
57,1% οι θάνατοι από ψυχικά νοσήματα (132 έναντι 84)
18,6% οι περιπτώσεις όπου ο καρκίνος αποδείχθηκε φονικός (28.201 έναντι 23.775)
1,1% αυξήθηκαν τα θανατηφόρα καρδιακά επεισόδια (32.735 έναντι 32.381),
38,4% οι ανθρωποκτονίες (173 έναντι 125)
33% οι αυτοκτονίες (508 έναντι 382).

Αντίθετα, μειώθηκαν:

-15,4% τα φονικά εγκεφαλικά (15.868 έναντι 18.753).
-48% τα θύματα των τροχαίων δυστυχημάτων

iefimerida.gr

Τι κρύβουν οι πτήσεις χαμηλού κόστους?

Θα πάω την Κυριακή, θα γυρίσω τη Δευτέρα. Κλείνω το εισιτήριο μόλις πέντε μέρες πριν: Θεσσαλονίκη – Ρώμη, 118 ευρώ με τη RyanAir. Δεν ακούγεται καθόλου άσχημο.

αεροπλάνο

Μόνο που κάπου εδώ, τελειώνει το θετικό μέρος του ρεπορτάζ. Ξεκινώ να κλείσω το εισιτήριο και αρχίζουν οι μικρές, πικρές χρεώσεις.
Θες να πληρώσεις με πιστωτική κάρτα αντί για χρεωστική; Τρία ευρώ πάνω. Θες να διαλέξεις από πριν πού θα κάθεσαι; 15 ευρώ για κάθε πτήση. Θες να σου στείλουν γραπτό μήνυμα με τα στοιχεία της πτήσης; 2 ευρώ ακόμα. Θες να επιβιβαστείς με το πρώτο γκρουπ επιβατών στο αεροπλάνο; 14 ευρώ έξτρα.
Και μετά, αρχίζουν τα τριψήφια: αν έχεις μαζί σάκο με ρακέτες του τένις, τσάντα του γκολφ ή εξοπλισμό για σκέιτμπορντ, 100 ευρώ. Μουσικό όργανο; Αλλα 100 ευρώ. Μπότες του σκι; 100 ευρώ ακόμα. Το καθισματάκι του μωρού για αυτοκίνητο; 20 ευρώ.
Η RyanAir μπορεί να είναι διάσημη για τα φθηνά της εισιτήρια σε ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά είναι επίσης διάσημη για τις κρυφές χρεώσεις της – αν, ας πούμε, ξεχάσεις να τυπώσεις το εισιτήριό σου από το σπίτι και πας στο γκισέ του αεροδρομίου χωρίς αυτό, θα σε χρεώσουν μέχρι και 100 ευρώ έξτρα!
Στην πραγματικότητα, τη στιγμή που αποφασίζεις να ταξιδέψεις με τη RyanAir αρχίζουν οι εκπλήξεις. Και δεν τελειώνουν μέχρι να κατέβεις από το αεροπλάνο.
Στο τρίτο «κλικ» του ποντικιού διαπιστώνω πως η βαλίτσα μου δεν συμπεριλαμβάνεται στην τιμή εισιτηρίου. Μπορώ να πάρω μαζί μου μόνο μία τσάντα στην καμπίνα επιβατών, μέχρι 10 κιλά. Το επόμενο «κλικ» είναι ακόμη πιο διαφωτιστικό: αν θέλω κανονική βαλίτσα, θα πρέπει να πληρώσω 40 ευρώ επιπλέον! Αποφασίζω να ταξιδέψω χωρίς βαλίτσα, αλλά στο επόμενο «κλικ» το παζάρι συνεχίζεται.
Τώρα αρχίζουν οι παράξενες προσφορές:
Θες να μιλάς στο κινητό όσο είσαι στον αέρα; RyanAir Talk, με οκτώ ευρώ την ώρα. Θες να βγάλεις από τώρα εισιτήριο από το αεροδρόμιο για το κέντρο της Ρώμης; 4 ευρώ. Θες να κάνεις το τουρ της Ρώμης όταν φτάσεις; 25 ευρώ. Θες να αγοράσεις βαλίτσα ή τσάντα ή σακίδιο; Από 40 έως 100 ευρώ. Θες να νοικιάσεις αυτοκίνητο; 50 ευρώ τη μέρα.
Κάθε πάτημα στο «continue» σε βγάζει και σε μια καινούργια σελίδα, που κάτι θέλει να σου πουλήσει. Εχω φτάσει στην πέμπτη σελίδα κι ακόμα δεν έχω υποκύψει σε κανένα πειρασμό. Και τότε, εμφανίζεται η λοταρία: «Παίξε με τη RyanAir για να κερδίσεις το ταξίδι σου και 15 λίρες βάουτσερ δώρο». Στο «θες να παίξεις;» πατάω «ναι». Και με την άκρη του ματιού μου βλέπω στην τιμή του εισιτηρίου δίπλα να προστίθενται «2 ευρώ χρέωση για παιχνίδι»!
Μου παίρνει περίπου δέκα λεπτά απανωτών «κλικ» για να φτάσω στη σελίδα όπου τελικά θα κλείσω το εισιτήριο, αλλά σκέφτομαι την τιμή – ευκαιρία των 118 ευρώ και κάνω υπομονή. Επιτέλους, κάποτε φτάνω στο τέλος. Πατάω το «Pay now», περιμένω όλο ανυπομονησία… και το σύστημα με πετάει έξω! «Sorry», μου γράφει, «έχουμε κάποια προβλήματα με την ιστοσελίδα μας». «Η κράτησή σας έχει κλειδωθεί».
Μισή ώρα μετά, που το σύστημα ξεμπλοκάρει, διαπιστώνω πως ακόμη δεν έχω κάνει κράτηση. Πως πρέπει να ξανακάνω, δηλαδή, όλη τη διαδικασία απ’ την αρχή. Και ακόμη δεν έχω καν δει το αεροπλάνο…
Οποιος μπει πρώτος κάθεται εκεί που θέλει
Αεροδρόμιο Μακεδονία. «Είστε για Ρώμη;». Γνέφω στην υπάλληλο της RyanAir. Τσεκάρει το εισιτήριο που έχω τυπώσει απ’ το σπίτι. «Ωραία, καθήστε εκεί μέχρι να ανοίξει η πύλη», λέει δείχνοντας ένα περιφραγμένο χώρο μπροστά στην πόρτα που βγάζει στον αεροδιάδρομο. Τη ρωτάω πότε θα μου δώσει τον αριθμό της θέσης μου στο αεροπλάνο. «Δεν θα έχετε συγκεκριμένη θέση», μου εξηγεί ευγενικά. «Αλλά αν θέλετε να διαλέξετε μια καλή θέση, να καθήσετε τώρα κοντά στην πύλη, ώστε μόλις ανοίξει, να τρέξετε για να προλάβετε». Για μια στιγμή νομίζω πως η υπάλληλος μου κάνει πλάκα. Μόνο που δεν γελάει. Κοιτώντας λοξά μήπως και χαμογελάσει ξαφνικά που με ξεγέλασε, πάω κοντά στην πύλη. Γύρω μου σιγά σιγά μαζεύεται το τσούρμο των επιβατών. Ολοι όρθιοι, σπρώχνουν ποιος θα κολλήσει πιο κοντά προς την πόρτα. Υστερα από πέντε λεπτά σ’ αυτήν την κατάσταση, αρχίζω να σκέφτομαι πως η υπάλληλος δεν έκανε πλάκα.
Σιγουρεύομαι εντελώς τη στιγμή που ανοίγει η πύλη και νιώθω να με σπρώχνουν πενήντα άλλοι επιβάτες προς τα έξω. «Μα τι με κάνεις;» ακούω τον Θεσσαλονικιό δίπλα μου να λέει. Το σακίδιο της μπροστινής έχει χωθεί στο πλευρό του. Σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον περνάμε σαν αέρας το τελευταίο τσεκ και τρέχοντας πια, κατεβαίνουμε τα σκαλιά προς το λεωφορειάκι. Νιώθω πως αν σκοντάψω, οι πίσω θα με τσαλαπατήσουν. Ενα μικρό άλμα, και κολλάω στις πλάτες των άλλων στο λεωφορείο. Ετσι παστωμένοι ξεκινάμε για το αεροπλάνο. «Ελένη, άμα μπεις πρώτη να πιάσεις θέση», ακούω τη γυναίκα δίπλα μου. «Εννοια σου, θα τρέξω σαν τον άνεμο!», απαντάει η κόρη της.
Ξαφνικά, το λεωφορείο φρενάρει. Μέσα από το τζάμι πίσω από τα σώματα, βλέπω το αεροπλάνο. Οι πόρτες ανοίγουν. «Πάμε! Πάμε! Πάμε!», ακούω πίσω μου. Ολοι μαζί πεταγόμαστε έξω και τρέχουμε. Είναι σαν την απόβαση στη Νορμανδία, αλλά με βαλίτσες αντί για όπλα. Οι γέροι και οι χοντροί μένουν πίσω – αλλά όπως θα μάθω σύντομα, οι παχύσαρκοι αντιμετωπίζονται περίπου όπως η πανούκλα στις πτήσεις της RyanAir. Προς το παρόν, τρέχω στη σκάλα του αεροπλάνου και ορμάω σε μια τριάδα θέσεων να πιάσω το παράθυρο. Νιώθω μιαν αλλόκοτη ευτυχία που τα κατάφερα. Συνέρχομαι μόνο όταν βλέπω μια Ιταλίδα να χορεύει που πρόλαβε να καπαρώσει το κάθισμα στην έξοδο κινδύνου.
Ενας 18άρης Γερμανός έρχεται και κάθεται δίπλα μου. Είναι πολύ αδύνατος, αλλά οι θέσεις είναι τόσο στενές, που αναγκαστικά κολλάει επάνω μου. Το μπλουζάκι μου μυρίζει ήδη γερμανικό αντηλιακό, το αεροπλάνο πια έχει γεμίσει ασφυκτικά, έχει ζέστη και πιτσιρικάδες και μπαγκάζια παντού. Είναι περίπου σαν το ΚΤΕΛ της Σαντορίνης τον Δεκαπενταύγουστο, μόνο που αυτό εδώ όπου να ’ναι θα πετάξει.
Στον διάδρομο έχουν ξεμείνει εννέα όρθιοι, χωρίς θέση. «Φουλ;», ρωτάει ο μπρος αεροσυνοδός την πίσω. «Φουλ!», απαντάει εκείνη. Ο αεροσυνοδός μαζεύει τους εννέα και ξεκινάει διανομή. Περπατάει αργά και όπου βλέπει άδεια θέση, «You!», λέει και δείχνει έναν απ’ τους όρθιους. «Sit there!». Τον τρίτο στη σειρά, έναν εύσωμο νεαρό, δεν τον θέλει κανείς. «Γιατί σε μένα ο χοντρός;», κάνει ο Ελληνας που του κλήρωσε να κάτσει αριστερά του. Ο νεοφερμένος δεν καταλαβαίνει λέξη, αλλά έχει τον δικό του πόνο: ξεχειλίζει από το κάθισμα, τα μπράτσα της καρέκλας χώνονται στα πλευρά του. Ο τρίτος της τριάδας το φιλοσοφεί. «Ε, ας στριμωχτούμε», λέει όπως είναι σχεδόν κολλημένος στο τζάμι. «Και τι έγινε; Δεκαπέντε ευρώ πληρώσαμε το εισιτήριο».
Το βασανιστήριο με το σιδερένιο κουτί
Στο Ciampino, το δεύτερο αεροδρόμιο της Ρώμης, είναι σαν να μην υπάρχει άλλη αεροπορική εταιρεία. Εμείς στο γκισέ Α10, πετάμε με RyanAir για Θεσσαλονίκη, απέναντι ξεκινάει μια τεράστια ουρά που στριφογυρίζει σε όλη την αίθουσα αναμονής για να καταλήξει στο γκισέ για Γκέτεμποργκ και στο βάθος ήδη ετοιμάζεται για ταξίδι το τσούρμο για Αϊντχόβεν. Αυτοί οι επιβάτες της RyanAir είναι και οι πιο άτυχοι. Η υπάλληλος τους βάζει έναν έναν να χώνουν την τσάντα τους στο ειδικό σιδερένιο κουτί, να της αποδείξουν πως χωράει. «Επεσαν στη στρίγγλα», κάνει ο νεαρός δίπλα μου, ο Γιώργος, που έχει ξαναπετάξει με RyanΑir. Τον κοιτάζω με απορία. «Οι υπάλληλοι μόνο αν θέλουν σε ελέγχουν», λέει. «Αν θέλουν, μπορούν και να σου ζυγίσουν τη βαλίτσα». Ο νεαρός λέει πως το χειρότερο απ’ όλα «είναι να σου βγάλουν το χάρτινο κουτί. Εκεί δεν μπορείς να τη στριμώξεις τη βαλίτσα. Αν πας να τη βάλεις μέσα κι αυτό σκιστεί, πληρώνεις επί τόπου. Εκατό ευρώ ακόμα!». Αλλά βέβαια, μπορεί και να μη σου ζητήσουν τίποτε απ’ όλ’ αυτά. «Να, κοίτα εκεί», κάνει ο Γιώργος. Μου δείχνει την ουρά της RyanAir για Ντίσελντορφ. Μεγάλες και μικρές χειραποσκευές περνούν χωρίς κανέναν έλεγχο. Η υπάλληλος σταματάει μόνο μια γυναίκα με τρεις τσάντες. Οι υπόλοιποι επιβάτες την χαζεύουν όπως έχει πέσει στο πάτωμα και παλεύει να χωρέσει όλα της τα πράγματα σε μία τσάντα. «Και να τα καταφέρει, θα φρακάρει μετά η τσάντα της στο σιδερένιο κουτί», λέει ο Γιώργος. «Το οποίο είναι δύο πόντους πιο στενό από το αντίστοιχο της Ολυμπιακής. Για να πουλάει η RyanAir τις δικές της βαλίτσες, που είναι στο σωστό μέγεθος». «Τι γίνεται αν η τσάντα σου δεν χωράει;», τον ρωτάω. «Ο,τι γίνεται κάθε φορά που σε πιάνει λάθος η RyanAir: πληρώνεις», λέει ο Γιώργος. «Φθηνά εισιτήρια, πανάκριβα πρόστιμα». Στο αεροδρόμιο του Λονδίνου, λέει, είδε και ζυγαριές της RyanAir με… κερματοδέκτη: όποιος επιβάτης ήθελε να ξέρει αν είναι η βαλίτσα του υπέρβαρη πριν φτάσει στο γκισέ, έπρεπε να πληρώσει μισή λίρα για να τη ζυγίσει!
Αναρωτιέμαι τι απ’ όλ’ αυτά περιμένει τη δική μας πτήση. Είμαστε ήδη όρθιοι στην ουρά είκοσι λεπτά όταν, επιτέλους, έρχεται το προσωπικό να ανοίξει την πύλη. Πρώτοι περνούν οι τρεις νεαροί που έχουν κάνει priority booking – δηλαδή με 10 ευρώ παραπάνω, δικαιούνται να μπουν πρώτοι στο αεροπλάνο και να διαλέξουν όποια θέση τους αρέσει. Ο πρώτος περνάει γελαστός, ο δεύτερος το ίδιο, ο τρίτος όμως ακούει το «Just a moment, sir!». Ο υπάλληλος παίρνει την τσάντα του, που μοιάζει έτοιμη να εκραγεί απ’ τα πολλά ρούχα. Την πάει στο σιδερένιο κουτί. Ο νεαρός σηκώνει την τσάντα και προσπαθεί να τη βάλει ανάμεσα στα σίδερα. Βλέπω τον υπάλληλο που τον κοιτάζει με ύφος ματαιότητας. Ο νεαρός όμως επιμένει, τώρα χτυπάει με μανία την τσάντα του να χωθεί στο κουτί. Και ξαφνικά, το σίδερο υποχωρεί και η τσάντα γλιστράει μέσα ολόκληρη. «Ναιαιαι!», φωνάζει ο νεαρός και σηκώνει τα χέρια στον αέρα. Γυρίζει προς την ουρά των Ελλήνων. «Greece – Italy, one – zero!», φωνάζει δυνατά. Ο φίλος του, δυο μέτρα πιο ’κει, κάνει αυθόρμητα σήμα να χειροκροτήσουμε. Οι επιβάτες γελώντας αρχίζουν τα παλαμάκια. Ο νεαρός με την τσάντα υποκλίνεται και μετά φεύγει για το αεροπλάνο καταχειροκροτούμενος. Πίσω του ο υπάλληλος της RyanAir πρέπει να έχει τρομάξει. Γιατί δεν τσεκάρει ούτε ζυγίζει καμία άλλη βαλίτσα της επαναστατημένης πτήσης μας.
Φόρεσαν… τις αποσκευές τους
«Τώρα φάτε τη σκόνη μας!». Είμαστε οι τυχεροί που κατάφεραν να μπουν στο πρώτο λεωφορείο προς το αεροπλάνο. Ο νεαρός δίπλα μου χοροπηδάει. Με το που κλείνουν οι πόρτες, κάνει απ’ το τζάμι χειρονομίες στους φίλους του που έμειναν πίσω, στον αεροδιάδρομο, να περιμένουν το δεύτερο λεωφορείο. «Κορόιδααα!», φωνάζει. Αυτό είναι κάτι που μαθαίνεις μετά την πρωτη πτήση με RyanAir: όποιος μπορέσει να μπει στο πρώτο λεωφορείο για το αεροπλάνο, διαλέγει πρώτος θέση, πράγμα που θεωρείται πολύ μεγάλη υπόθεση στις στριμωγμένες πτήσεις αυτής της εταιρείας.
Το λεωφορείο ξεκινάει. «Τώρα είμαστε πασάδες!», ακούω μια κυρία πίσω μου να λέει. «Ναι, και μοιάζουμε και με πασάδες!», της απαντάει η φίλη της. Γυρίζω να δω… και πράγματι, η γυναίκα παρουσιάζει ομοιότητα με τον Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Φοράει δύο μαντίλια στον λαιμό, ένα πουλόβερ, ένα φούτερ, ένα δερμάτινο παλτό κι από πάνω μια ροζ ζακέτα. «Ζεσταίνομαι, όμως…», λέει στη φίλη της. «Κουράγιο, θα γδυθούμε στο αεροπλάνο», της απαντάει εκείνη. Η φίλη της είναι περίπου πενήντα ετών και έχει τυλιχτεί με ένα πουκάμισο, ένα τζάκετ, μια γούνινη ζακέτα, ένα μεταξωτό γιλέκο κι ένα χρυσό φουλάρι. Οι δύο γυναίκες δίνουν σαφή απάντηση στην απορία μου, πώς μπορεί ένας Ελληνας να πάει στη Ρώμη και να μην ψωνίσει τίποτα για να μη βαρύνει τη βαλίτσα του. Η απάντηση είναι «δεν μπορεί». Κι αυτό οδηγεί σε απίθανες μεταμφιέσεις στον δρόμο του γυρισμού.
Δεν υπάρχει τίποτε δωρεάν
Στην καμπίνα έχει ζέστη. «Κορακιάσαμε!», κάνει ο Ελληνας δίπλα μου. Με το που βγαίνουν τα τρόλεϊ με τα αναψυκτικά, τον βλέπω που αναθαρρεί. «One water!», λέει στον αεροσυνοδό σε άψογα ελληνοαγγλικά. Εκείνος του δίνει ένα μπουκαλάκι. «Τhree euros», του λέει.
Με το μπουκαλάκι στο χέρι, ο άνδρας μένει στήλη άλατος. «Τρία;», λέει και μετά ακολουθεί μια χυδαιότητα που σε κάνει να εύχεσαι ο αεροσυνοδός να μη μιλάει ελληνικά. «Τι λέει ρε ο φίλος;», συνεχίζει ο Ελληνας, «τρία λίτρα νερό θα έπαιρνα στην Ελλάδα με τρία γιούρο». Ο αεροσυνοδός τον κοιτάζει. «Three euros», ξαναλέει παγερά.
Η επανάσταση καταστέλλεται.
Ο άνδρας βγάζει ένα πεντάευρο και πριν καν βάλει στην τσέπη του τα ρέστα, πίνει με λύσσα το νερό. Στην τελευταία σταγόνα, «το “Ζαγόρι” είναι καλύτερο», τον ακούω που λέει μεσ’ απ’ τα δόντια του.
Αυτός είναι ένας ακόμη τρόπος να αυξηθούν τα κέρδη της RyanAir. Μέσα στο αεροπλάνο δεν υπάρχει τίποτα δωρεάν – το 2010 σκέφτηκαν μήπως χρεώσουν 1 ευρώ την επίσκεψη στις τουαλέτες! Τώρα ο καφές κάνει τρία ευρώ και το σάντουιτς πεντέμισι. Αλλά, βέβαια, οι βετεράνοι των πτήσεων χαμηλού κόστους έχουν πάρει τα μέτρα τους.
Το «κριτς κριτς» δεν έχει σταματήσει ούτε στιγμή πίσω μου. Ενας νεαρός Ιταλός τρώει φιστίκια με επικάλυψη καραμέλας. «Nuts from Rome!», μου λέει καθώς το «κριτς κριτς» συνεχίζεται κι εγώ τον κοιτάζω δολοφονικά.
«Μaybe you want some? ».