Γιατί βλέπουμε πάντα μία πλευρά της Σελήνης

Αντικρίζουμε το 59% της επιφάνειας του φεγγαριού
Η Σελήνη είναι ο μοναδικός φυσικός δορυφόρος της Γης και το δεύτερο κατά σειρά λαμπρότητας σώμα που αντικρίζουμε στο ουράνιο στερέωμα.

Είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος δορυφόρος στο ηλιακό σύστημα και έχει διάμετρο 3476 km, περίπου το ένα τέταρτο της γήινης διαμέτρου και το 1/81 της μάζας της Γης. Η Σελήνη έχει θερμοκρασίες που ποικίλλουν από 123°C στην ημέρα έως -170°C τη νύχτα στον ισημερινό, και κάτω από -233°C στους μόνιμα σκιασμένους πολικούς κρατήρες.

Η απόσταση της Σελήνης από τη Γη κυμαίνεται από 356.400 km έως 406.700 km.

Περιστρέφεται στον ελαφρώς κεκλιμένο άξονά της σε 27 ημέρες 7 ώρες και 43 λεπτά, ακριβώς στον ίδιο χρόνο που διαρκεί η τροχιακή περιφορά της γύρω από τη Γη. Αυτός ο συντονισμός είναι και ο λόγος που από τη Γη βλέπουμε πάντα την ίδια όψη της, κάτι που οφείλεται στην βαρυτική έλξη από τη Γη.

Όμως η πλευρά που βλέπουμε αλλάζει ελαφρώς στα όρια της, ως αποτέλεσμα αρκετών φαινομένων, όπως για παράδειγμα της λίκνισης ή μετάπτωσης, με αποτέλεσμα στη Γη είναι ορατό το 59% της επιφάνειάς της, γράφει η Wikipedia.

Όταν δημιουργήθηκε η Σελήνη η ταχύτητα περιστροφής και η τροχιά της ήταν πολύ διαφορετική από ότι είναι τώρα.

Με την πάροδο του χρόνου, το βαρυτικό πεδίο της Γης επιβράδυνε σταδιακά την περιστροφή της Σελήνης, μέχρι που η τροχιακή περίοδος και η ταχύτητα περιστροφής σταθεροποιήθηκαν, με αποτέλεσμα να «κοιτάζει» πάντα προς τη Γη η μία πλευρά του φεγγαριού.

Το γεγονός ότι μπορούμε να βλέπουμε περίπου το 59% της επιφάνειας της Σελήνης και όχι το 50% οφείλεται στο ότι η τροχιά της γύρω από τη Γη δεν είναι ακριβώς κυκλική, αλλά ελλειπτική, γράφει ο Daven Hiskey στο todayifoundout.com.

Καθώς η απόστασή της από τη Γη μεγαλώνει και μικραίνει, αλλάζει η γωνιακή της ταχύτητα, ενώ η ταχύτητα περιστροφής παραμένει ίδια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μπορούμε να βλέπουμε ένα επιπλέον 9% της επιφάνειάς της, απ’ ό,τι θα συνέβαινε αν ακολουθούσε κυκλική τροχιά.

Στη θεωρία, σε μερικά δεκάδες δισεκατομμύρια χρόνια από τώρα, αυτό που θα συμβεί θα είναι το εξής: η Γη θα «κοιτάζει» πάντα προς τη Σελήνη από τη ίδια πλευρά, περιστρεφόμενη μόνο μία φορά ανά σεληνιακό κύκλο, κάτι που σύμφωνα με τις εκτιμήσεις θα συμβαίνει μέσα σε 47 περίπου ημέρες.

Όλα αυτά βέβαια στη θεωρία, συνεχίζει ο αρθρογράφος, γιατί σε περίπου 1 με 2 δισεκατομμύρια χρόνια η φωτεινότητα του Ήλιου θα έχει αυξηθεί σε τέτοιο βαθμό που θα εξατμιστεί όλο το νερό από την επιφάνεια της Γης, με αποτέλεσμα να «εξαφανιστούν» οι παλίρροιες των ωκεανών εντελώς, που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην αλληλεπίδραση Γης-Σελήνης-Ήλιου.

Βέβαια, θα σημειωθεί κάποια διόγκωση στο φλοιό της Γης που θα συνεχίσει τη διαδικασία αυτή, ωστόσο σε μικρότερο βαθμό.

Όπως και να έχει, καταλήγει ο αρθρογράφος, φαίνεται πως στα επόμενα… δισεκατομμύρια χρόνια, οι άνθρωποι που θα υπάρχουν στον πλανήτη μας μάλλον θα πρέπει να βρουν καινούριο «σπιτικό».

ΠΗΓΗ: http://anakalipto.blogspot.com/2014/02/blog-post_28.html#ixzz2uh8TpMwB

ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ! ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΘΕΑΣΕΙΣ UFO ΓΙΑ ΤΟ 2013!!

Αφιέρωμα της Huffington Post στα Μετέωρα

Η Huffingtonpost αυτή τη φορά φιλοξενεί άρθρο-αφιέρωμα στα επιβλητικά Μετέωρα, την πόλη που βρίσκεται ανάμεσα στον ουρανό, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στον τίτλο του άρθρου.
Τα Μετέωρα βρίσκονται μόλις λίγες ώρες μακριά από την Αθήνα με τα επιβλητικά τους μοναστήρια να κρέμονται κυριολεκτικά στις άκρες των βράχων. Η λέξη μετέωρος σημαίνει «αιωρούμενος στον αέρα» ή «στη μέση του ουρανού» ή πάνω από τον παράδεισο» σύμφωνα με το Getty, και προφανώς αυτοί οι άνθρωποι το εννοούν!
Η πόλη αυτή είναι ένα σημαντικό θρησκευτικό σημείο, αλλά επίσης μαγνητίζει και όσους δεν ασχολούνται τόσο με την θρησκευτική πλευρά, και είναι φυσιολάτρες. Ο επισκέπτης μπορεί να ανέβει τα σκαλιά μέχρι τα μοναστήρια και μόλις ανέβει μπορεί να μετακινηθεί από μοναστήρι σε μοναστήρι με σχοινί.
Σίγουρα, αυτή η πατέντα μετακίνησης δεν είναι για όσους δειλιάζουν. Είναι ένα πανέμορφο σημείο και αν βρεθείτε στην περιοχή πρέπει να επισκεφθείτε.

Το μυστήριο εξωγήινο εύρημα - Η δοκός με τη λέξη «ΕΛΕΦΘΕΡΙΑ»

Στις 14 Ιουνίου 1947, ο αγρότης William Brazel, με τον γιο του Bernon, παρατήρησαν κάποια παράξενα συντρίμμια να βρίσκονται διάσπαρτα στο κτήμα τους, 70 μίλια βόρεια του Roswell.
Στις 4 Ιουλίου επέστρεψαν να μαζέψουν τα συντρίμμια, όταν άκουσαν για τον ιπτάμενο δίσκο και αναρωτήθηκαν αν υπήρχε κάποια σύνδεση με τα συντρίμμια αυτά. Στις 7 Ιουλίου, επισκέφτηκαν τον σερίφη George Wilcox όπου εμπιστευτικά του μίλησαν για τα όσα είχαν συγκεντρώσει στο σπίτι τους.
Ο σερίφης G.Wilcox κάλεσε στη συνέχεια το τμήμα της πολεμικής αεροπορίας και ο ταγματάρχης Jesse Marcel μαζί με τον Sheridan Cavvit μετέφεραν τα συντρίμμια στη βάση του Roswell.
Αυτά όμως που συνέλεξαν δεν θύμιζαν σε τίποτα γήινη κατασκευή και υπάρχουν πάρα πολλοί μάρτυρες που με τους ισχυρισμούς τους επιβεβαιώνουν ότι δεν πρόκειται για ένα ανύπαρκτο και ψευδές γεγονός.
Μάλιστα, κάποιες μαρτυρίες και ένα βίντεο που εμφανίστηκε στη δημοσιότητα, επιβεβαιώνουν ότι πάρα πολλά από τα κομμάτια ήταν γεμάτα με σύμβολα, σαν ιερογλυφικά.
Στα σύμβολα μιας μεταλλικής δοκού που βρέθηκε, αναγραφόταν μια λέξη, η λέξη «ΕΛΕΦΘΕΡΙΑ» ή πιο σωστά «ΞΛΞΦΘΞΡΙΑ» με το δελφικό «Φ» της πανάρχαιας Ελληνικής γλώσσας και το αντίστοιχο «Ξ» του κατοπτρικού «Ε», όπως αυτό εκφραζόταν σε μερικές αρχαίες Ελληνικές πόλεις!

Τι σχέση όμως μπορεί να έχουν τα αρχαία Ελληνικά, με τα συντρίμμια του ιπτάμενου δίσκου στο χωράφι και τους εξωγήινους; Σύμφωνα με μία αρχαία αναφορά του Πλάτωνα που δημοσίευσα πρόσφατα στο περιοδικό «Φαινόμενα» τεύχος 140, η γραφή στην ανθρωπότητα δόθηκε από αυτούς!
Συγκεκριμένα, τα κείμενα αναφέρουν τον Σωκράτη να διηγείται στον νεαρό Φαίδρο, ότι κοντά στην Ναυκρατίδα της Αιγύπτου ο αρχαίος θεός Θευθ ήταν αυτός που έδωσε τα γράμματα στους θνητούς για μνήμη, σοφία και υπενθύμιση.
Μια σημαντική αναφορά για την θεϊκή γένεση της γραφής που παραπέμπει στη θεωρία της μεταφοράς και χρησιμοποίησης κοινών συμβόλων, με τους αρχαίους ουράνιους θεούς και πρώτους εξωγήινους επισκέπτες!
Σήμερα, η δοκός με τη λέξη «ΕΛΕΦΘΕΡΙΑ» φυλάσσεται, μαζί με χιλιάδες ανακτηθέντα αντικείμενα, στις απόρρητες εγκαταστάσεις της περιοχής 51 των ΗΠΑ. Και φυσικά, κανείς δεν πρόκειται να τη δει ξανά...
Επιμέλεια άρθρου: Harris Koutsiaftis
ufotruth

Επτά πράγματα που σίγουρα δε γνωρίζετε για τα όνειρα

Τα όνειρα αποτελούν ακόμη και σήμερα ένα μυστήριο για τους επιστήμονες, καθώς δεν έχουν καταφέρει να αποκωδικοποιήσουν πλήρως τη σημασία και τη λειτουργία τους.
Ξέρουμε ότι πηγάζουν από αλλαγές στην εγκεφαλική λειτουργία και οι ερευνητές πιθανολογούν γιατί, όμως όσα λέγονται είναι περισσότερο θεωρίες παρά δεδομένα.
Ας ρίξουμε όμως μια ματιά σε όσα ΣΙΓΟΥΡΑ γνωρίζουν οι επιστήμονες για τα όνειρα.
1. Βλέπουμε όνειρα όλη τη νύχτα
Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι τα όνειρα εμφανίζονται κατά το στάδιο του ύπνου που
ονομάζεται REM. Αυτό όμως δεν ισχύει, καθώς ονειρευόμαστε καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας, απλώς τα όνειρα κατά τη φάση REM είναι πιο έντονα.
2. Τα έντομα και τα ψάρια δεν περνούν από τη φάση REM
Όλα τα θηλαστικά, τα ερπετά και ορισμένα πουλιά εκδηλώνουν το στάδιο REM του ύπνου και επομένως είναι πολύ πιθανό να βλέπουν και όνειρα όπως εμείς.
3. Είναι πιο πιθανό να μη θυμόμαστε το όνειρο αν χτυπήσει το ξυπνητήρι
Ο καλύτερος τρόπος για να θυμόμαστε τα όνειρά μας είναι να ξυπνάμε γλυκά και αργά, χωρίς το διεισδυτικό ήχο του ξυπνητηριού. Όμως δεν πρέπει να προσπαθούμε υπερβολικά να συγκρατήσουμε τις τελευταίες εικόνες που είχαμε στο μυαλό μας πριν ξυπνήσουμε γιατί έτσι το όνειρο θα χαθεί για πάντα.
4. Ο εγκέφαλος όσων θυμούνται τα όνειρά τους λειτουργεί διαφορετικά
Πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι η δραστηριότητα που παρατηρείται σε μια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου (κροταφοβρεγματική σύνδεση) καθορίζει αν θα συγκρατήσουμε στη μνήμη μας τα όνειρα που είδαμε.
5. Το σώμα αντιδρά στα όνειρα σαν να είμαστε ξύπνιοι
Τα συναισθήματα που επικρατούν σε ένα όνειρο παραμένουν και αφού ξυπνήσουμε. Η εμπειρία του ονείρου καταγράφεται στο σώμα και τον εγκέφαλο όπως μια εμπειρία της πραγματικής ζωής. Εκτός από τα συναισθήματα, μπορεί την ώρα που κοιμόμαστε να ανέβουν οι παλμοί της καρδιάς μας, ως αντίδραση στις εικόνες που βλέπουμε.
6. Οι εφιάλτες δε σχετίζονται πάντα με το φόβο
Πρόσφατη μελέτη αποκάλυψε ότι οι εφιάλτες και τα άσχημα όνειρα πηγάζουν συχνότερα από την ανησυχία, τη σύγχυση, τη θλίψη και τις ενοχές παρά από το φόβο.
7. Τα όνειρα δεν είναι παράξενα εκτός κι αν τα χαρακτηρίσουμε παράξενα
Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι κάθε παραδοξότητα είναι απόλυτα φυσιολογική όταν πρόκειται για τα όνειρα. Αυτό που κάνει ένα όνειρο πραγματικά παράξενο είναι η σύγκριση που κάνουμε με τις συνθήκες στον πραγματικό κόσμο.
tragiko

Ο Βρετανός πιλότος που έπεισε υπουργό για τα UFO

Για πρώτη φορά ήρθε στη δημοσιότητα η μαρτυρία ενός πιλότου της πολεμικής αεροπορίας της Βρετανίας (RAF), ο οποίος κατάφερε να πείσει και υπουργό για την εμφάνιση UFO στην οποία έγινε μάρτυρας.
Το περιστατικό υπήρχε στα αρχεία του Ουίνστον Τσόρτσιλ, τα οποία έδωσε στη δημοσιότητα το πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.
Ο πιλότος Roland Hughes, στις 30 Ιουλίου του 1952 πραγματοποιούσε εκπαιδευτική πτήση πάνω από τη Δυτική Γερμανία.
Καθώς επέστρεφε στη βάση, ανέφερε ότι αναχαιτίστηκε από ένα «λαμπερό, ασημένιο, μεταλλικό δίσκο», ο οποίος πέταξε παράλληλα με το αεροσκάφος του για λίγο, πριν εξαφανιστεί με ταχύτητα.
Το μυστηριώδες ιπτάμενο αντικείμενο πιάστηκε και από τα βρετανικά ραντάρ, ενώ σημειώθηκε για την ταχύτητα που ανέπτυξε ότι δεν ήταν συμβατή με τα αεροσκάφη της εποχής.
Το περιστατικό έφτασε μέχρι τον υπουργό Αεροπορίας της Βρετανίας, τον Duncan Sandys. Ο υπουργός ζήτησε να δει προσωπικά τον πιλότο.
Μετά τη συνάντησή τους, ο υπουργός είχε πειστεί ότι η ιστορία του Hughes ήταν αληθινή.
Την ίδια περίοδο στις ΗΠΑ αναφορές για εμφανίσεις UFO καταγράφονταν σχεδόν καθημερινά, σε βαθμό τέτοιο που οι ειδικοί απέδιδαν το φαινόμενο στην «ψυχολογία της μάζας».
Ο υπουργός Sandys επέμεινε στους ισχυρισμούς του, όταν αντιμετωπίστηκε επιφυλακτικά από άλλους κρατικούς και στρατιωτικούς αξιωματούχους.

«Μέχρι ένα βαθμό μπορεί να υπάρξει επιστημονική εξήγηση, όμως θα ήταν τουλάχιστον ανόητο να αποδώσεις χωρίς περαιτέρω διερεύνηση τις εμφανίσεις 'ιπτάμενων δίσκων' σε μια 'ήπια μορφή υστερίας'».

Είναι εφικτό να ζήσει κανείς μετά θάνατον υποστηρίζει με βεβαιότητα κορυφαίος νευροεπιστήμονας

Έχει περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του μέσα σε ένα εργαστήριο δίχως παράθυρα του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, κόβοντας εγκεφάλους σε υπερβολικά πολύ λεπτές φέτες.
Σχέδιό του να προσομοιώσει μέσω υπολογιστή έναν τέλεια διατηρημένο εγκέφαλο, τον οποίο εν συνεχεία θα φορτώσει σε ένα ρομποτοειδές σώμα.
Αυτός ο εγκέφαλος θέλει να είναι ο δικός του εγκέφαλος, με όλους τους 100 δισεκατομμύρια νευρώνες του και τις 100 τρισεκατομμύρια συνάψεις του, ο οποίος θα τοποθετηθεί μέσα σε διάφανη κεχριμπαρένια ρητίνη προτού πεθάνει από φυσικά αίτια.
Σύμφωνα με τον εν λόγω νευροεπιστήμονα, ονόματι Κένεθ Χέιγουορθ, ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να ζήσει για πάντα. Για να το καταφέρει όμως αυτό, πρέπει πρώτα να πεθάνει.
Από τη στιγμή που το σώμα παύει να λειτουργεί, αρχίζει να κατατρώγει τον εαυτό του. Στόχος είναι λοιπόν η απενεργοποίηση των ενζύμων, τα οποία ευθύνονται για την καταστροφή των κυτταρικών ιστών.
Αν όλα πάνε κατ' ευχή, μέχρι το 2110 η μεταφορά ή, όπως λέμε κοινώς, η φόρτωση ενός βιολογικού εγκεφάλου σε κάποιο λειτουργικό σύστημα βασισμένο στο πυρίτιο, θα είναι τόσο κοινή πρακτική όσο και η οφθαλμοχειρουργική επέμβαση με λέηζερ.
Το πεδίο πάνω στο οποίο εργάζονται ο Χέιγουορθ και οι συνεργάτες του αποτελεί σχετικά νέο τομέα των νευροεπιστημών, ο οποίος έχει να κάνει με τη συστηματική δομική χαρτογράφηση των νευρωνικών δικτύων του εγκεφάλου.
Τέτοιες έρευνες θα καταφέρουν κάποτε να εξηγήσουν ανθρώπινες λειτουργίες όπως η συνείδηση, η μνήμη, το συναίσθημα, ακόμη και ασθένειες, όπως ο αυτισμός, η σχιζοφρένεια και η νόσος Αλτσχάιμερ.
Η γενική θεωρία που συνοψίζει το πνεύμα της έρευνας είναι η εξής: πολύ απλά, είμαστε το ίδιο το δίκτυο των νευρωνικών συνδέσεών μας. Ο εαυτός μας και όλα όσα σκεπτόμαστε, αισθανόμαστε και πράττουμε είναι χαραγμένα στις καλωδιώσεις του εγκεφάλου μας. Σε αντίθεση με το γονιδίωμα, το οποίο δεν αλλάζει ποτέ, τα νευρωνικά δίκτυά μας διαρκώς αλλάζουν και αναδιαμορφώνονται από τις εμπειρίες μας.
Μέσα όμως από τις εξελίξεις στο ερευνητικό πεδίο τη διατήρησης του εγκεφάλου, της χαρτογράφησης των κυτταρικών ιστών και της υπολογιστικής προσομοίωσης των νευρωνικών δικτύων, ο Χέιγουορθ και η ομάδα του διαβλέπουν και κάτι παραπάνω: μία πιθανή θεραπεία για το θάνατο.
Ενδεχομένως μάλιστα ένα τέτοιο σχέδιο να γίνει πραγματικότητα πριν το τέλος αυτού του αιώνα, χάρη στις νέες τεχνολογίες που επιτρέπουν την αυτοματοποίηση της διαδικασίας χαρτογράφησης ακόμη και των πλέον ασύλληπτων μικροδομών του οργανισμού.
Πώς όμως θα καταφέρει ο Χέιγουορθ να διαρρήξει το φράγμα του θανάτου;
Αφού πρώτα υποβληθεί σε ολική αναισθησία, ένα κοκτέηλ τοξικών χημικών ουσιών θα εγχυθεί στο λειτουργικό ακόμη αγγειακό σύστημά του, θανατώνοντάς τον ακαριαία, διατηρώντας ωστόσο τις πρωτείνες και τα λιπίδια του εγκεφάλου του στη θέση τους, προλαμβάνοντας έτσι τη σήψη.
Έπειτα θα του χορηγηθεί σε ενέσιμη μορφή ένα διάλυμα βαρέων μετάλων το οποίο θα κάνει τις κυτταρικές μεμβράνες του ορατές κάτω από το μικροσκόπιο. Στη συνέχεια, θα αφαιρεθεί όλο το νερό από τον εγκέφαλο και τη σπονδυλική του στήλη και στη θέση του θα τοποθετηθεί καθαρή πλαστική ρητίνη που θα προστατεύσει τους νευρώνες και τις συνάψεις του.
Καθώς λέει ο ίδιος χαριτολογώντας, ο εγκέφαλός του θα είναι το πιο τέλεια διατηρημένο απολίθωμα στην ιστορία του πλανήτη.
Τέλος, ο πλαστικοποιημένος εγκέφαλός του θα κοπεί σε λεπτές φέτες και θα απεικονισθεί με τη βοήθεια ενός μικροσκοπίου ηλεκτρονίων. Ο φυσικός του εγκέφαλος θα καταστραφεί, αφήνοντας στη θέση του ένα ακριβές έκτυπο της νευρωνικής διασυνδετότητάς του.
Σε εκατό χρόνια από τώρα, οι επιστήμονες θα μπορούν να προσδιορίσουν τη λειτουργία του κάθε νευρώνα και της κάθε σύναψης του εγκεφάλου του, κάτι που θα τους επιτρέψει να κατασκευάσουν υπολογιστικά μία ακριβή προσομοίωση του νοητικού μηχανισμού του.
Και εφόσον η διαδικασία πλαστικοποίησης θα έχει διατηρήσει εξίσου τα νεύρα της σπονδυλικής στήλης του, ο Χέιγουορθ ελπίζει ότι ο ψηφιακά αναπαραγμένος νους θα μπορεί να συνδεθεί με ένα ρομποτοειδές σώμα.
Και όλα αυτά δεν αποτελούν επιστημονική ονειροφαντασία, αλλά εφικτή πραγματικότητα που είναι θέμα χρόνου να τη δούμε να παίρνει σάρκα και οστά και για την οποία μπορεί να μάθει κανείς περισσότερα από τη μελέτη του Sebastian Seung με τίτλο: Connectome: How The Brain's Wiring Makes Us Who We Are (Houghton Mifflin Harcourt).